แฮกเกอร์ในเงามืด

"เก้าพันเครดิตสำหรับกล่องถอดรหัสควอนตัมเกรดทหารรุ่นเก่า... ผมว่ามันแพงเกินไปหน่อยนะครับ สำหรับอุปกรณ์ที่อาจจะเคยผ่านการใช้งานในสมรภูมิเขต 4 มาจนแบตเตอรี่สำรองภายในเสื่อมสภาพไปครึ่งหนึ่งแล้ว" น้ำเสียงของคิรินราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกนที่ซ่อนอยู่หลังรอยยิ้มสุภาพ นิ้วเรียวยาวของวิศวกรหนุ่มเคาะเบาๆ บนกระจกตู้โชว์กระจกนิรภัยสีชา ภายในห้องใต้ดินอันอับชื้นของตลาดมืดเขตสลัมโครงสร้างเหล็กชั้นที่เจ็ด กลิ่นอับชื้นของน้ำมันเครื่องผสมผสานกับกลิ่นก๊าซโอโซนจากการเชื่อมโลหะลอยตลบอบอวล แสงไฟนีออนกระพริบติดๆ ดับๆ สาดส่องกระทบใบหน้าด้านข้างที่เต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้าของเขา พ่อค้าตลาดมืดร่างท้วม สวมแว่นตาขยายสามเลนส์หัวเราะหึๆ ในลำคอ ดวงตาหลังเลนส์หรี่มองเด็กหนุ่มผู้สวมเสื้อแจ็คเก็ตกันหนาวสีซีดด้วยความประเมินค่าต่ำไป "พ่อหนุ่ม หน้าตาเธอดูไม่ใช่ขาประจำแถวนี้... และกล่องถอดรหัสรุ่น *Aegis-99* ตัวนี้ ถึงมันจะตกรุ่นไปสองทศวรรษ แต่มันคือฮาร์ดแวร์ระดับทหารแท้ๆ ที่หลุดรอดจากการกวาดล้างของบริษัทเมกะคอร์ปนะ ถ้าไม่มีเจ้านี่ ต่อให้เธอฉลาดเป็นกรดขนาดไหน เธอก็ไม่มีทางเจาะเข้าถึงไฟร์ว่าร์ระดับจิตสำนึกของหุ่นยนต์รบซีรีส์เก่าที่ฝังความทรงจำของเธอดอกรึ" คิรินไม่ตอบทันที เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ภายในหัวสมองของเขา ระบบประมวลผลตรรกะกำลังคำนวณราคาต้นทุนวัตถุดิบและการเสื่อมสภาพของตัวเก็บประจุภายในภาพสามมิติที่ฉายผ่านเลนส์ตาเทียมอย่างรวดเร็ว ข้อมูลทางเทคนิคไหลผ่านราวกับสายน้ำ เซร่าที่ยืนกอดอกพิงผนังคอนกรีตเปลือยอยู่ด้านหลัง ขยับแว่นตากรอบบางเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยของเธอจับจ้องไปที่ชายร่างท้วมด้วยแววตานิ่งสงบ เธอยกมือขึ้นแตะเครื่องมือสื่อสารขนาดเล็กที่หลังใบหู ส่งสัญญาณเตือนเบาๆ ผ่านคลื่นความถี่ส่วนตัวที่เชื่อมต่อกับสมองกลของคิรินโดยตรง *[คิริน ระวังตัวด้วย สัญญาณชีพจรจากเครื่องตรวจจับความร้อนด้านนอกกำลังขยับเข้ามาใกล้... มีคนกำลังสะกดรอยตามเราตั้งแต่สถานีรถไฟใต้ดินชั้นสามแล้ว]* คิรินยังคงแสดงสีหน้าปกติ ทว่ากล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งตัวขึ้นตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอด เขาแสร้งถอนหายใจยาว ชำเลืองมองกล่องเหล็กสีดำสนิทที่มีรอยขูดขีดบนตัวถัง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบยิ่งกว่าเดิม "เก้าพันเครดิตแลกกับขยะอิเล็กทรอนิกส์ที่ต้องเอามาซ่อมบำรุงแผงวงจรหลักใหม่ทั้งหมด คงเป็นราคาที่ยอมรับไม่ได้สำหรับวิศวกรที่ต้องกินมื้อค่ำประทังชีวิตไปอีกครึ่งเดือนหรอกนะครับ... เอาเป็นว่า ห้าพันเครดิต เงินสด พร้อมกับชิปประมวลผลสำรองรุ่นเก่าอีกสองตัวที่วางอยู่มุมชั้นนั้น ถ้าคุณตกลง ผมจ่ายเงินทันที ไม่เช่นนั้นผมคงต้องไปเดินหาที่ร้านอื่น... ซึ่งผมมั่นใจว่า อีกสามช่วงตึกถัดไป น่าจะมีร้านที่ยินดีปล่อยของในราคานี้เหมือนกัน" พ่อค้าหน้าเลือดชะงัก สีหน้าลังเลฉายชัดขึ้นบนใบหน้ายับย่น เขามองหน้าคิรินสลับกับชิปสำรองที่นอนฝุ่นจับอยู่มุมห้อง ก่อนจะกัดฟันสบถออกมาเบาๆ "ให้ตายสิ... พ่อหนุ่ม นี่เธอกำลังรีดไถฉันชัดๆ! เอ้า! เอาไปเลย ห้าพันกับชิปบ้าพวกลั้นนั้น แต่บอกไว้ก่อนนะว่าฉันไม่รับประกันความเสียหายหลังการเปิดใช้งานเด็ดขาด!" คิรินหยิบกระเป๋าเงินอิเล็กทรอนิกส์ขึ้นมาแตะโอนเงินอย่างรวดเร็ว เสียงสัญญาณอนุมัติการทำธุรกรรมดังขึ้นเบาๆ มือขวาคว้ากล่องถอดรหัสหนักอึ้งนั้นขึ้นมา น้ำหนักของมันให้ความรู้สึกมั่นคงอย่างประหลาด มันคือเครื่องมือชิ้นสำคัญที่จะช่วยให้เขาสามารถดึงเอาไฟล์ข้อมูลความทรงจำส่วนที่เสียหายของพ่อแม่ที่ถูกเข้ารหัสไว้ในชิปเซ็ตของหุ่นยนต์ลาดตระเวนรุ่นเก่าออกมาได้ แต่ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะหันหลังเดินออกจากร้าน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสคู่ก็ดังขึ้นก้องไปทั่วทางเดินแคบๆ ด้านนอก แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสาดส่องผ่านช่องระบายอากาศเข้ามาทันที เสียงไซเรนเตือนภัยของระบบรักษาความปลอดภัยอัตโนมัติในเขตสลัมดังระรัว *ตูมมม!* ประตูเหล็กกล้าทางเข้าห้องใต้ดินถูกระเบิดออกด้วยกระสุนความร้อนแรงดันสูง แรงระเบิดส่งผลให้ฝุ่นละอองและเศษปูนกระจายฟุ้งไปทั่ว ควันหนาทึบพวยพุ่งเข้ามาพร้อมกับร่างเงาดำทะมึนของกลุ่มหน่วยรบพิเศษสวมเกราะพรางตัวสีดำสนิท ตราสัญลักษณ์รูปดวงตาติดปีกของบริษัทเมกะคอร์ปปรากฏเด่นชัดบนหน้าอกของพวกมัน "เจอเป้าหมายแล้ว! ทำการควบคุมตัวตามคำสั่งฉุกเฉินระดับ 3!" เสียงทุ้มต่ำผ่านหน้ากากกรองอากาศของหัวหน้าหน่วยรบตะโกนก้อง พร้อมกับกระบอกปืนพลาสม่าที่ถูกยกเล็งตรงมาที่คิรินและเซร่าโดยไม่มีการเจรจาใดๆ ทั้งสิ้น คิรินคว้าแขนของเซร่าหลบวิถีกระสุนนัดแรกที่เฉียดหัวไหล่ไปอย่างเฉียดฉิว เศษปูนข้างผนังแตกกระจาย แรงอัดกระแทกทำให้หูอื้ออึง เขากัดฟันแน่น สมองคำนวณเส้นทางหนีทีไล่ภายในเสี้ยววินาที "เซร่า ใช้ระบบตัดสัญญาณแม่เหล็กไฟฟ้าที่เราเตรียมไว้เมื่อกี้เลยครับ!" คิรินตะโกนสั่งท่ามกลางเสียงปืนที่เริ่มระดมยิงเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง เซร่าไม่รอช้า เธอยกมือขึ้นกดอุปกรณ์กระจายคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าขนาดจิ๋วในกระเป๋าเสื้อโค้ททันที แสงสีฟ้าสว่างวาบแผ่ขยายออกไปรอบทิศทาง ส่งผลให้ระบบจ่ายพลังงานของหน่วยรบพิเศษดับวูบลงชั่วขณะ ไฟนีออนในห้องใต้ดินดับสนิท ความมืดเข้าปกคลุมทันที ในความมืดมิดนั้นเอง เสียงฝีเท้าฝ่าความมืดของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหลังคิริน น้ำเสียงทุ้มเย็นเยียบกระซิบชิดใบหูของเขาโดยที่ระบบตรวจจับของเซร่าไม่สามารถระบุตัวตนได้ล่วงหน้า "ถ้าไม่อยากตายกันหมดที่นี่... ส่งมือขวาของเธอมาให้ฉัน แล้วฉันจะพาออกไปทางประตูหนีภัยลับหลังร้าน..." คิรินชะงัก หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นตัว ดวงตาเบิกกว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของปลายกระบอกปืนที่จ่ออยู่ที่แผ่นหลังของตนเองอย่างแม่นยำ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ