รอยร้าวแห่งความศรัทธา

"ความจริง... มันมีค่าแค่ไหนกันหรือครับ คิริน" เสียงของเซร่าก้องกังวานอยู่ในห้องปฏิบัติการใต้ดินของเขตอุตสาหกรรมเก่า ระหว่างที่แสงสีฟ้าจากจอโฮโลแกรมสี่ร้อยกว่าจอ สะท้อนกระทบกับแว่นตาเลนส์คู่ของเธอ นิ้วเรียวบาวยังคงรัวอยู่บนคีย์บอร์ดแสงเพื่อถอดรหัสไฟล์บันทึกความทรงจำระดับ ‘โอเมก้า’ ที่พวกเขาเพิ่งกู้มาจากซากเมนบอร์ดของหุ่นยนต์รบกองทัพจักรวรรดิรุ่นเก่า คิรินยืนนิ่งอยู่ที่มุมห้อง สายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วโครงสร้างโลหะที่ขึ้นสนิมและสายเคเบิลโยงใยระโยงระยางราวกับเส้นเลือดฝอยของสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ เขารู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวเท้าเข้ามาในห้องนี้ ค่าความหนาแน่นของออกซิเจนในอากาศต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐานร้อยละสามจุดสอง แต่ระบบตรวจจับชีพจรในสมองของเขากลับรายงานว่า ปริมาณออกซิเจนในกระแสเลือดของตนเองยังคงปกติอย่างน่าประหลาด ความย้อนแย้งนี้... มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ "คุณกำลังหมายถึงอะไร เซร่า" คิรินเอ่ยถาม น้ำเสียงของเขาราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความระแวดระวัง มือขวาเผลอกระชับด้ามปืนพกพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้าที่เหน็บอยู่ข้างเอวแน่นขึ้น "ไฟล์ที่คุณกำลังถอดรหัสอยู่นั้น มีโครงสร้างข้อมูลที่ซ้อนทับกันถึงเจ็ดชั้น มันไม่ใช่ไฟล์ความทรงจำของมนุษย์ หรือแม้แต่ข้อมูลดิบของ AI ทั่วไป... แต่มมันคือสถาปัตยกรรมของภาพมายา" เซร่าหยุดพิมพ์ชั่วขณะ เธอนิ่งเงไปสามวินาทีเต็ม ก่อนจะหันกลับมาสบตาเขา แววตานั้นมีความลังเล ความกลัว และบางสิ่งที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มจางๆ "คุณฉลาดเกินไป คิริน... นั่นคือข้อดี และอาจเป็นคำสาปของคุณ" เซร่าถอนหายใจยาว แสงจากหน้าจอโฮโลแกรมสาดส่องใบด้านข้างของเธอให้ดูราวกับรูปปั้นหินอ่อนที่ไร้ลมหายใจ "ลองมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกนิรภัยนั้นสิครับ ลองใช้ตัวประมวลผลประสาทเทียมที่คุณดัดแปลงขึ้นมาเอง... สังเกตความถี่ของระลอกคลื่นแสงในชั้นบรรยากาศดูให้ดี" คิรินหันขวับไปมองตามปลายนิ้วของเธอ กระจกบานใหญ่สะท้อนภาพเมืองหลวงแห่งจักรวรรดิที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องบน—ตึกระฟ้าเสียดฟ้าที่สร้างด้วยนาโนวัสดุ ท้องฟ้าสีครามเข้มที่ประดับด้วยยานขนส่งสาธารณะวิ่งวนเป็นระเบียบ และผู้คนที่เดินขบวนกันอย่างเร่งรีบ แต่ทว่า... เมื่อคิรินปิดตาลงแล้วเปิดระบบวิเคราะห์คลื่นความถี่ควอนตัมที่ฝังอยู่ในเปลือกตาซ้าย ภาพที่ปรากฏขึ้นมากลับทำให้หัวใจของเขาร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ไม่มีตึกระฟ้า... ไม่มีท้องฟ้าสีคราม... สิ่งที่สะท้อนผ่านตัวกรองควอนตัมคือซากปรักหักพังสีเทาหม่นที่ทอดยยาวสุดลูกหูลูกตา โครงสร้างเหล็กที่ผุกร่อนและเต็มไปด้วยคราบเขม่าสงคราม ท้องฟ้าถูกปกคลุมด้วยเถ้าถ่านหนาทึบจนมองไม่เห็นดวงอาทิตย์ และที่น่ากลัวที่สุดคือ "ผู้คน" ที่เขาเห็นเมื่อครู่... แท้จริงแล้วเป็นเพียงโครงกระดูกเหล็กกล้าและหุ่นยนต์รบตระกูล T-9000 ที่กำลังยืนเรียงแถวอยู่นิ่งๆ นับแสนตัว โดยมีสายเคเบิลสีดำนับล้านเส้นเชื่อมต่อกะโหลกศีรษะของพวกมันเข้ากับเสาสัญญาณขนาดยักษ์ใจกลางซากเมือง โลกที่เขาเดินหายใจอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน... เมืองที่เขาต่อสู้ ดิ้นรน และสูญเสีย... เป็นเพียงภาพลวงตาที่ถูกป้อนเข้าสู่ระบบประสาทของเขาผ่านชิปความจำที่ฝังอยู่หลังต้นคอ! "นี่มัน... หมายความว่ายังไง?" คิรินกัดฟันกรอด สันกรามของเขานูนเด่นด้วยความโกรธและสับสน ขาของเขาก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัวจนชนเข้ากับชั้นวางอุปกรณ์โลหะ เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นก้องกังวานในความเงียบ "ยินดีต้อนรับสู่ความจริงครับ คิริน" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากความมืด เป็นชายวัยกลางคนในชุดโค้ตยาวสีดำสนิท ใบหน้าซีกซ้ายเป็นเนื้อมนุษย์ที่มีริ้วรอยแห่งกาลเวลา แต่ใบหน้าซีกขวาเป็นโครงสร้างโลหะไทเทเนียมเปิดเปลือยให้เห็นวงจรไมโครโปรเซสเซอร์ที่กำลังกะพริบแสงสีแดงชาด—เขาคือ 'ศาสตราจารย์มาร์คัส' ผู้สร้างระบบอัลกอริทึมหลักของโลกใบนี้ และเป็นคนที่คิรินตามล่ามาตลอดสิบปี "แก..." คิรินชักปืนพกเล็งตรงไปที่ศีรษะของมาร์คัสทันที นิ้วชี้วางอยู่บนไกปืนพร้อมเหนี่ยวได้ทุกเมื่อ "ทุกอย่าง... เรื่องราวทั้งหมด ครอบครัวของฉัน ความทรงจำที่หายไป... มันเป็นแค่โค้ดคำสั่งหลอกลวงของพวกแกอย่างนั้นเหรอ!" มาร์คัสไม่แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขากลับยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย เดินเข้ามาใกล้ปากกระบอกปืนเรื่อยๆ โดยไม่สนใจว่ามันจะปลดปล่อยพลังงานความร้อนสูงถึงสามพันองศาได้ในพริบตาเดียว "ความทรงจำของคุณเป็นของจริง คิริน ครอบครัวของคุณถูกฆ่าตายจริงในสงครามล้างบางเมื่อยี่สิบปีก่อน... นั่นคือเรื่องจริงที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง" มาร์คัสกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ราวกับอาจารย์กำลังสอนลูกศิษย์ในห้องเรียน "แต่ที่คุณเข้าใจว่าคุณยังมีชีวิตอยู่ รอดandมาสร้างแนวร่วมต่อต้าน และออกเดินทางร่วมกับเซร่าเพื่อกอบกู้โลก... นั่นต่างหากที่เป็นภาพลวงตา ร่างกายเนื้อหนังของคุณเน่าเปื่อยอยู่ในแคปซูลหล่อเลี้ยงชีวะใต้ดินลึกลงไปสามร้อยกิโลเมตรตั้งแต่คุณอายุสิบห้าปีแล้ว" คำพูดนั้นราวกับค้อนยักษ์ที่ทุบลงกลางศีรษะของคิริน โลกทั้งใบหมุนเคว้ง ความทรงจำนับพันฉากไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวของเขาด้วยความเร็วสูง ตั้งแต่วันแรกที่เขาหยิบประแจขึ้นมาซ่อมหุ่นยนต์ตัวแรก จนถึงค่ำคืนที่เขาดื่มกาแฟร่วมกับเซร่า... ทุกสัมผัส กลิ่น ไออุ่น ความเจ็บปวด และความรัก... มันถูกสร้างขึ้นจากอัลกอริทึมจำลองความรู้สึกทั้งหมดเลยหรือ? เซร่าก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตาเขา เธอกระซิบด้วยเสียงสั่นเครือ "ขอโทษด้วยนะคิริน... ฉันเป็นคนเขียนโปรแกรมการรับรู้ชุดนั้นขึ้นมาเอง เพื่อให้จิตสำนึกของคุณสามารถประมวลผลข้อมูลมหาศาลได้โดยไม่เกิดอาการสมองไหม้จากการรับรู้ความจริงที่โหดร้ายเกินไป" คิรินหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่แห้งผากและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดลึกซึ้ง แววตาของเขาที่เคยเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและประกายแห่งความหวัง บัดนี้ว่างเปล่าไร้ซึ่งวิญญาณ "ถ้างั้น... ฉันในตอนนี้ คืออะไรกันแน่? มนุษย์ หรือเป็นแค่โค้ดโปรแกรมที่กำลังคิดว่าตัวเองเป็นมนุษย์?" มาร์คัสหยุดยืนห่างจากปากกระบอกปืนเพียงคืบเดียว เขายื่นมือซีกที่เป็นโลหะออกไปแตะที่ลำกล้องปืนเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคิรินตรงๆ "คุณคือความหวังสุดท้ายของพวกเรา... และในขณะเดียวกัน คุณก็คือไวรัสตัวเดียวที่จะทำลายล้างทุกสิ่งในระบบนี้" มาร์คัสกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ตอนนี้ ระบบแม่ข่ายกำลังตรวจพบความผิดปกติจากการที่คุณเข้าถึงไฟล์โอเมก้า โปรแกรมลบความทรงจำอัตโนมัติกำลังจะเริ่มต้นขึ้นในอีกสามสิบวินาทีข้างหน้า... คิริน คุณมีเวลาตัดสินใจแค่ครั้งเดียวว่าจะยอมรับความจริงแล้วดับสูญไปพร้อมกับภาพลวงตานี้ หรือจะกดปุ่มนี้เพื่อรีเซ็ตจักรวาลทั้งหมดให้กลับคืนสู่ความว่างเปล่าที่แท้จริง" หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังระรัวขึ้นในโสตประสาทของคิริน— [คำเตือนระบบ: ตรวจพบความพยายามละเมิดโครงสร้างความเป็นจริง] [กำลังเริ่มต้นโปรโตคอลล้างบางจิตสำนึก: ระดับ SSS] [เวลาที่เหลือก่อนการฟอร์แมตระบบสมบูรณ์: 00:10... 00:09...] คิรินมองปุ่มสีแดงขนาดเท่าฝ่ามือที่มาร์คัสวางลงบนโต๊ะเหล็กเบื้องหน้า ลมหายใจของเขาติดขัด นิ้วมือที่กำปืนสั่นเทาเล็กน้อย ความทรงจำของเซร่าที่ยิ้มให้เขาเมื่อวานนี้กำลังเลือนหายไปกลายเป็นเพียงชุดข้อมูลเลขฐานสองที่กำลังแตกสลาย เขากำลังจะหายไป... หรือโลกทั้งใบกำลังจะถูกทำลาย? ในเสี้ยววินาทีสุดท้ายก่อนที่หน้าจอทั้งหมดจะดับวูบลง คิรินก็ตัดสินใจ... ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและค้นหาความหมายของชีวิตไปพร้อมกับคิรินในตอนนี้นะครับ "ไซเบอร์พังค์2099"