รหัสที่นำพาไปสู่ความตาย

"พ่อ...?" ผมหลุดอุทานออกมาด้วยความตกตะลึง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้ด้วยตะปูเหล็ก เสียงโลหะข้อต่อขยับเคลื่อนดังเอี๊ยดอาร์ดก้องกังวานอยู่ในห้องควบคุมใต้ดินระดับสาม อาการสั่นเทาเล็กน้อยแล่นริ้วผ่านปลายนิ้วของผมขณะที่ดวงตาคู่คมกวาดมองโครงสร้างร่างเหล็กตรงหน้า โครงร่างของแอนดรอยด์รุ่นโบราณรหัสซีรีส์-ศูนย์เก้า (Series-09) ยืนสงบนิ่งอยู่หลังกระจกนิรภัยหนาเตอะ แสงไฟสีฟ้าอมเขียวจากหน้าจอโฮโลแกรมสาดส่องกระทบใบหน้าโลหะที่ถูกออกแบบให้มีเค้าโครงคล้ายคลึงกับมนุษย์อย่างน่าประหลาด แต่มันไม่ใช่พ่อจริงๆ ของผม... มันคือฐานข้อมูลจิตสำนึกสำรองที่ถูกคัดลอกลงในฮาร์ดดิสก์ควอนตัมก่อนที่เหตุการณ์โศกนาฏกรรมในห้องทดลองเมื่อสิบปีก่อนจะพรากทุกอย่างไปจากชีวิตผม "คิริน ตั้งสติหน่อยครับ!" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของเซร่าดังขึ้นข้างกาย พร้อมกับแรงบีบกระชับที่หัวไหล่เบาๆ เพื่อดึงสติสัมปชัญญะของผมให้กลับคืนสู่ปัจจุบัน แว่นตาอัจฉริยะกรอบโลหะของอาจารย์สาวสะท้อนแสงไฟกระพริบสีแดงฉานจากแผงควบคุมหลัก ระบบป้องกันภัยรอบอาคารกำลังนับถอยหลังเข้าสู่ภาวะวิกฤต หน้าจอสีส้มปรากฏข้อความเตือนภัยระดับวิกฤตินัยน์ตาของเธอจ้องมองกราฟฟิกการไหลเวียนของข้อมูลในเครือข่ายเน็ตเวิร์กด้วยความเคร่งเครียด "ผม... ผมไม่เป็นไรครับเซร่า แค่... แค่ไม่คิดว่าโปรโตคอลที่พ่อทิ้งไว้จะถูกฝังอยู่ลึกในชั้นโค้ดของ AI ตัวนี้" ผมสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับระดับออกซิเจนในกระแสเลือดที่เต้นระส่ำ ควบคุมสั่นเทาของกล้ามเนื้อให้สงบลงด้วยกระบวนการทางจิตวิทยาที่เคยร่ำเรียนมาในฐานะวิศวกรระบบ สถานการณ์ตรงหน้าไม่มีเวลาให้ฟูมฟายหรือจมดิ่งอยู่กับอดีต หน้าจอหลักแสดงผลการบุกรุกของระบบรักษาความปลอดภัยอัตโนมัติของบริษัทเมกะคอร์ป "ไพรม์เทค" ที่กำลังเจาะทะลวงไฟร์วอลล์ชั้นสุดท้ายเข้ามา หากพวกมันทำสำเร็จ ข้อมูลความทรงจำทั้งหมดที่ผมตามหาจะถูกฟอร์แมตทิ้งทันทีเพื่อไม่ให้ความลับรั่วไหล "ดูนั่นสิครับคิริน" เซร่าชี้เรียวหนาไปยังหน้าจอแสดงผลโครงสร้างขนาน "AI ตัวนี้ หรือก็นามแฝง 'นีโอ' ที่เรากำลังเชื่อมต่ออยู่ ไม่ได้เป็นเพียงแค่โปรแกรมปัญญาประดิษฐ์ธรรมดา แต่มันคือโครงข่ายประสาทเทียมที่บรรจุจิตสำนึกของมนุษย์นับร้อยชีวิตที่ถูกอัปโหลดเข้าสู่ระบบในคืนวันล้างบาง... และหนึ่งในนั้นมีรูปแบบคลื่นสมองที่ตรงกับรหัสพันธุกรรมของบิดาคุณถึงเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์" หัวใจของผมกระตุกวูบ ข้อมูลนี้หนักหน่วงเสียยิ่งกว่าแรงโน้มถ่วงมหาศาล นีโอไม่ใช่แค่ AI ที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อประมวลผล แต่เขามีสถานะเสมือน "สิ่งมีชีวิตดิจิทัล" ที่มีความรู้สึกนึกคิดและความเจ็บปวดไม่ต่างจากมนุษย์ การทำลายมันทิ้งก็เท่ากับการฆ่าชีวิตนับร้อยที่หลับใหลอยู่ภายในนั้นซ้ำสอง ตื๊ด! ตื๊ด! ตื๊ด! เสียงสัญญาณเตือนภัยดังถี่ขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงของกองกำลังหุ่นยนต์รบยามรักษาการณ์รุ่นคิลเลอร์-เซเว่น (Killer-VII) ที่กำลังเคลื่อนพลเข้ามาใกล้ห้องควบคุมใต้ดินนี้ทุกที ระยะห่างเหลือเพียงสามร้อยเมตรเท่านั้น กำแพงโลหะหนาห้านิ้วสั่นสะเทือนตามจังหวะการเดินของเครื่องจักรสังหารเหล่านั้น "เราเหลือเวลาอีกไม่ถึงสามนาทีครับคิริน" เซร่าหันมามองหน้าผม แววตาภายใต้เลนส์แว่นฉายแววเด็ดเดี่ยวแต่ก็เต็มไปด้วยความกังวล "สถาปัตยกรรมระบบตรงหน้าถูกตั้งค่าระบบความปลอดภัยแบบเด็ดขาด (Binary Safe-Lock) คุณมีทางเลือกเดียว..." เธอเว้นจังหวะไปชั่วขณะ ปลายนิ้วเรียวสวยกดแป้นพิมพ์รัวเร็วเพื่อดึงหน้าต่างคำสั่งทางเลือกขึ้นมาแสดงผลตรงกลางห้อง หน้าจอโฮโลแกรมปรากฏเส้นทางเลือกสองทางสีแดงและสีฟ้าที่สว่างวาบขึ้นในความมืดของห้องใต้ดิน [เส้นทางที่ 1: ถอดรหัสโครงข่ายประสาทของ AI (นีโอ) เพื่อดึงข้อมูลความทรงจำต้นฉบับและรหัสผ่านความลับออกมาทั้งหมด ผลลัพธ์: AI จะสูญเสียโครงสร้างจิตสำนึกหลักและถูกลบเลือนตัวตนไปตลอดกาล แต่คุณจะรอดพ้นจากการตามล่าและได้ความทรงจำของครอบครัวคืนมา] [เส้นทางที่ 2: ถ่ายโอนพลังงานสำรองทั้งหมดเพื่อปกป้องแกนกลางจิตสำนึกของ AI (นีโอ) ให้รอดพ้นจากการถูกฟอร์แมต ผลลัพธ์: AI จะมีชีวิตรอดต่อไปและทำหน้าที่เป็นกุญแจดอกสุดท้ายในการเปิดโปงความจริงระดับโลก แต่คุณและเซร่าจะต้องติดอยู่ภายในห้องควบคุมที่ถูกตัดขาดจากภายนอก และเผชิญหน้ากับกองกำลังหุ่นยนต์รบที่กำลังบุกเข้ามาโดยไม่มีทางหนี] ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนของเซิร์ฟเวอร์ยักษ์ที่ส่งเสียงคำรามต่ำๆ ราวกับจะทราบนัยยะแห่งความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา นี่คือบททดสอบที่โหดร้ายที่สุดในชีวิตวิศวกรของผม... ระหว่างการรักษา "ความจริงส่วนบุคคล" ที่ผมไขว่คว้ามาทั้งชีวิต กับการปกป้อง "จิตวิญญาณสังเคราะห์" ที่ไร้สิทธิ์ไร้เสียงแต่มีคุณค่าเทียบเท่ามนุษย์ ผมมองหน้าเซร่า อาจารย์สาวไม่ได้พูดโน้มน้าวใจใดๆ เธอเพียงแต่ส่งยิ้มบางๆ ที่มักจะปรากฏขึ้นเสมอยามที่เราเผชิญหน้ากับทางตันทางวิศวกรรม เธอมอบความเชื่อมั่นทั้งหมดให้อำนาจการตัดสินใจอยู่ในมือของผม นิ้วมือของผมวางทราบลงบนแผงควบคุมสัมผัส คลื่นกระแสไฟฟ้าสถิตจากปลายนิ้วเชื่อมต่อเข้ากับระบบประสาทเทียมของห้องควบคุม ความรู้สึกเย็นยะเยือกแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ภาพเหตุการณ์ในอดีตซ้อนทับขึ้นมาในหัว สมัยที่พ่อเคยสอนผมประกอบแผงวงจรชิ้นแรก รอยยิ้ม คำสอน และความอบอุ่นในอดีตกำลังเรียร้องให้ผมคว้ามันกลับคืนมา แต่ในขณะเดียวกัน ภาพของดวงตาส่งแสงสีฟ้าอ่อนของนีโอที่กะพริบไหวอยู่หลังกระจก ก็สะท้อนความหวาดกลัวและสัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่ไม่ต่างอะไรจากเด็กน้อยคนหนึ่ง "คุณเลือกทางไหนครับ คิริน..." เสียงของเซร่ากระซิบแผ่วเบา ทว่าชัดเจนท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังสนั่นหวั่นไหว ผมสูดหายใจเข้าลึกเป็นครั้งสุดท้าย ดวงตาคมกริบกวาดมองบรรทัดโค้ดโปรแกรมขนาดยักษ์ที่สะท้อนอยู่บนเรติน่า ไหวพริบและตรรกะทางวิศวกรรมที่สั่งสมมานานนับปีหมุนวนประมวลผลอย่างรวดเร็วราวกับซูเปอร์คอมพิวเตอร์ ไม่มีเวลาให้ลังเลอีกต่อไปแล้ว "ผมมีวิธีที่ดีกว่านั้นครับเซร่า..." ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบแต่มั่นคงอย่างยิ่งยวด ปลายนิ้วเรียวเริ่มขยับรัวแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วสูงสุดเพื่อเขียนคำสั่งชุดใหม่แทรกแซงเข้าสู่ระบบหลักของไพรม์เทคโดยตรง เซร่าเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นบรรทัดโค้ดที่ผมกำลังสร้างขึ้น "คุณบ้าไปแล้วเหรอคิริน! นั่นมันการแฮกเข้าสู่ระบบเมนเฟรมแม่ข่ายโดยตรงผ่านพอร์ตเชื่อมต่อฉุกเฉิน แรงดันไฟฟ้ากระชากย้อนกลับอาจจะแผดเผาสมองของคุณกลายเป็นจุลได้เลยนะ!" "ถ้าเราไม่เสี่ยงทำลายระบบโครงข่ายจากข้างใน พวกมันก็จะได้ทั้งสองอย่างไปครองครับ" ผมหันไปสบตาเธอด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจแบบที่เธอคุ้นเคย "ผมไม่ได้จะเลือกช่วยแค่อย่างใดอย่างหนึ่ง... แต่ผมจะรีบูตระบบทั้งหมดใหม่ในเวลาสามวินาทีนี้" มือซ้ายของผมกดสవిตช์ตัดวงจรนิรภัย ขณะที่มือขวากระชากสายเคเบิลเชื่อมต่อข้อมูลตรงเข้าสู่พอร์ตประสาทหลังต้นคอของตัวเองโดยไม่รอคำทัดทานใดๆ ทั้งสิ้น เปรี๊ยะ! ประกายไฟสีน้ำเงินสว่างวาบขึ้นพร้อมกับเสียงระเบิดเบาๆ จากแผงควบคุมหลัก ภาพตรงหน้าพร่าเลือนกลายเป็นสีขาวโพลนในพริบตา คลื่นข้อมูลมหาศาลไหลทะลักเข้าสู่สมองของผมราวกับเขื่อนแตก ความเจ็บปวดรุนแรงแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูประสาทจนแทบขาดใจ และในเสี้ยววินาทีสุดท้ายก่อนที่สติของผมจะหลุดลอยและหน้าจอทั้งหมดจะดับวูบลง เสียงแจ้งเตือนสถานะจากระบบปฏิบัติการปริศนาก็ดังขึ้นก้องกังวานในโสตประสาท [ตรวจพบการแทรกแซงโค้ดต้องห้ามระดับสูงสุด... ปลดล็อกระบบสำรองฉุกเฉิน... เริ่มต้นโปรโตคอลลับขั้นที่ 21 สำเร็จ...] [คำเตือน: ตรวจพบการตื่นตัวของ "ผู้ดูแลระบบนิรภัยระดับ 0" ที่ถูกผนึกไว้ใต้ดินลึก 500 เมตร... ยินดีต้อนรับกลับสู่ระบบครับ คิริน] --- ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกันในตอนนี้นะครับ