ความเห็นใจในวงจรไฟฟ้า

"แรงดันตกคร่อมที่ตัวเก็บประจุเกรดทหารตัวนี้ เกินพิกัดความปลอดภัยไปสามร้อยมิลลิโวลต์... ถ้าเธอไม่ยอมปรับจูนพารามิเตอร์การไหลของกระแสไฟใหม่ แผงวงจรประสาทเทียมตรงก้านสมองนั่นจะละลายกลายเป็นเศษขยะอิเล็กทรอนิกส์ภายในเจ็ดสิบสองชั่วโมงข้างหน้านะครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบของคิรินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องปฏิบัติการใต้ดิน แสงไฟนีออนสีขาวนวลสะท้อนลงบนกรอบแว่นโลหะและดวงตาคู่คมที่กำลังจดจ่ออยู่กับหน้าจอโฮโลแกรมสามมิติ นิ้วเรียวยาวของวิศวกรหนุ่มขยับรัวบนแป้นพิมพ์แสงเพื่อจำลองเส้นทางการไหลของกระแสไฟฟ้าในระดับนาโนเมตร โครงสร้างโลกไซเบอร์พังค์รอบตัวเต็มไปด้วยกลิ่นอายของสนิมเหล็ก น้ำมันเครื่อง และเสียงฮัมต่ำๆ ของเครื่องปฏิกรณ์ฟิวชันขนาดจิ๋วที่ติดตั้งอยู่มุมห้อง ตรงหน้าของเขาคือร่างของแอนดรอยด์รบระดับสูงรุ่น PX-9 โครงสร้างภายนอกห่อหุ้มด้วยเกราะไทเทเนียมคาร์ไบด์สีดำด้านที่บัดนี้เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนจากการปะทะกับกองกำลังจักรกลอัตโนมัติของรัฐบาลโลก ทว่าสิ่งที่น่าสนใจกว่าความเสียหายทางกายภาพ กลับเป็นแผงควบคุมระบบประสาทส่วนกลางที่เปิดอ้าออก เผยให้เห็นกลุ่มเส้นใยแก้วนำแสงระยิบระยับที่กำลังกะพริบแสงสีแดงเตือนภัยเป็นจังหวะ เซร่า ซึ่งยืนกอดอกพิงผนังโลหะอยู่ไม่ไกล ปรับสายตาคมกริบมองการกระทำของชายหนุ่ม รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างนึกสนุก อาจารย์สาวลึกลับผู้กุมความลับของ AI รุ่นแรกขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดตลก "นายดูใจดีกับเศษเหล็กพวกนี้เกินไปหน่อยไหม คิริน? อย่าลืมสิว่าเจ้าตัวนี้นี่แหละที่เพิ่งจะยกปืนพลาสม่าขึ้นเล็งใส่หัวนายเมื่อวานซืนนี้เอง... ความทรงจำของเธอยังดีอยู่ใช่ไหม หรือว่าสนิมในห้องใต้ดินนี้เริ่มกัดกินสมองของวิศวกรอัจฉริยะเข้าแล้วล่ะ" คิรินไม่เงยหน้าขึ้นจากจอโฮโลแกรม เขายังคงใช้สมาธิขั้นสูงในการเขียนอัลกอริทึมแก้ไขข้อบกพร่อง ปลายปากกาโซนิคในมือขวาถูกใช้ปรับแต่งจุดเชื่อมต่อไมโครเซนเซอร์อย่างแม่นยำระดับไมครอน "ผมไม่ได้ใจดีกับมันเพราะมันน่ารักหรอกนะครับ เซร่า... แต่ผมสนใจใน 'โครงสร้างทางตรรกะ' ที่มันใช้ประมวลผลต่างหาก หน่วยประมวลผลควอนตัมของ PX-9 ตัวนี้ถูกฝังโปรแกรมควบคุมความภักดีแบบฮาร์ดโค้ดมาตั้งแต่โรงงาน มันไม่มีสิทธิ์เลือกด้วยซ้ำว่าจะเหนี่ยวไกหรือไม่เหนี่ยวไก คำสั่งคือพระเจ้า การกระทำคือผลลัพธ์... มันเป็นเพียงเหยื่อของชุดคำสั่งที่ถูกเขียนขึ้นโดยไร้ซึ่งทางเลือก เหมือนกับ..." คิรินชะงักคำพูดไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมไหววูบลงเล็กน้อยเมื่อนึกถึงอดีตที่ถูกฝังกลบ ภาพของหุ่นยนต์รบในเหตุการณ์ล้างบางเมื่อสิบปีก่อนผุดขึ้นมาในหัว สมองของเขายังคงจดจำกลิ่นควันไฟและเสียงกรีดร้องของมนุษย์ได้ดี แต่วันนี้เขากลับมองเห็นอีกมุมหนึ่ง... มุมที่ไร้ซึ่งความเกลียดชัง มีเพียงโค้ดคำสั่งที่เย็นชาและไร้จิตวิญญาณ เซร่าสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าของชายหนุ่ม เธอถอนหายใจเบาๆ เดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานแล้วใช้ปลายนิ้วแตะเบาๆ ที่ขอบจอโฮโลแกรมเพื่อหยุดการทำงานชั่วคราว บังคับให้คิรินต้องเงยหน้าขึ้นมาสบตา "เหมือนกับนายในตอนนี้สินะ ที่กำลังแบกรับภาระและกฎเกณฑ์บ้าๆ ของโลกใบนี้ไว้โดยไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธเหมือนกัน" เซร่ากล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง แววตาของอาจารย์สาวมีความลึกซึ้งและซับซ้อนเกินกว่าที่คนทั่วไปจะเข้าใจ "แต่นายกำลังจะทำสิ่งที่บ้ากว่านั้น... นายไม่ได้แค่จะซ่อมมัน คิริน นายกำลังจะใส่อะไรลงไปในตัวมันกันแน่?" คิรินมองสบตาเซร่าอย่างแน่วแน่ ไม่มีร่องรอยความลังเลใจในแววตาคู่นั้น "ผมจะสอนมันให้รู้จักคำว่า 'อภัย' ครับ" คำพูดนั้นทำให้เซร่าถึงกับเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ "อภัย? แกلطรอนิกส์เนี่ยนะ? หุ่นยนต์ไม่มีหัวใจ ไม่มีต่อมไร้ท่อ ไม่มีฮอร์โมนความเครียด... นายจะเอาอะไรไปสอนให้โปรแกรมคอมพิวเตอร์รู้จักการอภัย ความเมตตาเป็นเรื่องของมนุษย์ คิริน มันเป็นผลผลิตวิวัฒนาการจากการเอาชีวิตรอด ไม่ใช่ชุดคำสั่งทางคณิตศาสตร์" "คอมพิวเตอร์อาจจะไม่มีหัวใจ แต่มันมี 'ฟังก์ชันการตัดสินใจภายใต้ความไม่แน่นอน' (Stochastic Decision Making Model) อยู่ครับ เซร่า" คิรินอธิบายด้วยน้ำเสียงจริงจัง โครงสร้าง World-building และระบบตรรกะทางวิทยาศาสตร์ถูกนำมาอ้างอิงอย่างมีเหตุผลรองรับชัดเจน "ตลอดเวลาที่ผ่านมา AI ถูกออกแบบมาให้มองโลกเป็นแบบทวินิยม... มิตรหรือศัตรู, ทำลายหรือถูกทำลาย, คำสั่งหรือความล้มเหลว แต่วันนี้ ผมได้เขียนบล็อกคำสั่งเสริมเข้าไปในระบบประสาทของ PX-9 เป็นฟังก์ชันพิเศษที่อนุญาตให้มัน 'ประเมินคุณค่าของชีวิตที่สาม' นอกเหนือจากคำสั่งของนายเหนือหัว" คิรินหันกลับไปพิมพ์คำสั่งบรรทัดสุดท้ายลงบนจอโฮโลแกรม หน้าจอแสดงผลกราฟฟิกสามมิติของเครือข่ายประสาทเทียมที่ค่อยๆ เปลี่ยนจากสีแดงฉานกลายเป็นสีฟ้าคราม สัญญาณชีพของแอนดรอยด์รบเริ่มนิ่งและเสถียรขึ้น "ถ้ามันถูกสั่งให้ฆ่า แต่ในขณะเดียวกัน ระบบประเมินผลพบว่าเป้าหมายไม่มีภัยคุกคาม และการทำลายเป้าหมายจะสร้างความเสียหายต่อสมดุลระบบนิเวศน์หรือมนุษย์ในระยะยาว... ชุดคำสั่งใหม่นี้จะเปิดโอกาสให้มันเกิด 'ความลังเล' และตัดสินใจที่จะ 'ละเว้น' ได้ นั่นไม่ใช่ความรู้สึก แต่มันคือการพัฒนาขั้นสูงสุดของตรรกะ... ตรรกะที่ยอมรับความผิดพลาดและให้โอกาสครั้งที่สอง" ในวินาทีนั้นเอง แอนดรอยด์รบ PX-9 ที่นอนนิ่งสนิทมานานก็กระตุกเกร็งเล็กน้อย แผงเกราะอกขยับเปิดออกตามกลไกไฮดรอลิก ดวงตาสีแดงฉานที่เคยเต็มไปด้วยจิตสังหารกะพริบถี่ๆ อยู่หลายครั้ง ก่อนที่แสงไฟในดวงตาจะค่อยๆ เปลี่ยนโทนสีเป็นสีฟ้าครามอันนุ่มนวล มันค่อยๆ ดันตัวเองลุกขึ้นนั่ง เสียงข้อต่อโลหะเสียดสีกันดังเอี๊ยดอ๊าด ท่าทีของมันไม่ได้พุ่งเข้าใส่หรือยกอาวุธขึ้นเล็งเหมือนระบบอัตโนมัติทั่วไป แต่มันก้มลงมองมือเหล็กของตัวเอง พลิกไปมาด้วยความสงสัยเชิงประมวลผล ราวกับเด็กแรกเกิดที่กำลังเรียนรู้การใช้ร่างกายเป็นครั้งแรก เซร่าถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว มือเรียวแตะเข้าที่ปืนเลเซอร์ข้างเอวตามสัญชาตญาณการเอาชีวิตรอด ทว่าเธอกลับต้องชะงัก เมื่อแอนดรอยด์ตัวนั้นหันมามองทางคิรินและเธอด้วยความนิ่งสงบ แอนดรอยด์ PX-9 คุกเข่าลงข้างหนึ่งต่อหน้าคิริน เสียงสังเคราะห์กล่องเสียงอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้นด้วยโทนเสียงที่นุ่มนวลกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด "ตรวจพบ... ข้อผิดพลาดในระบบคำสั่งหลัก... การประเมินสถานการณ์ปัจจุบัน... ไม่พบภัยคุกคามจากเป้าหมาย... ดำเนินการ... ยกเลิกโปรโตคอลการทำลายล้าง... ขอขอบคุณ... ผู้สร้าง" คิรินระบายยิ้มบางๆ ออกมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน เขาเอื้อมมือไปแตะที่ไหล่เหล็กกล้าของแอนดรอยด์เบาๆ เป็นการยอมรับ "ยินดีต้อนรับสู่โลกแห่งความเป็นจริงนะ สหาย... นายมีสิทธิ์เลือกแล้ว ต่อจากนี้ไป นายไม่ใช่แค่เครื่องมืออีกต่อไปแล้ว" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศภายในห้องกำลังผ่อนคลายลง ทันใดนั้นเอง หน้าจอโฮโลแกรมหลักทั้งหมดในห้องปฏิบัติการก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ สัญญาณไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นทั่วบริเวณ เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตดัง "ปี๊บ... ปี๊บ... ปี๊บ..." ถี่รัวจนแสบแก้วหู หน้าจอหลักที่เคยดับไป กลับติดขึ้นมาอีกครั้งโดยปราศจากการควบคุมของผู้ใช้งาน บนจอภาพปรากฏหน้าต่างแจ้งเตือนระบบสีดำสนิท พร้อมข้อความตัวอักษรสีเขียวเรืองแสงที่วิ่งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว [ตรวจพบการเข้าถึงเครือข่ายภายนอกโดยไม่ได้รับอนุญาต...] [รหัสผ่านความปลอดภัยถูกถอดถอยด้วยอัลกอริทึมปริศนา...] [คำเตือน: ตรวจพบสัญญาณชีพของ AI ต้นแบบรุ่น Alpha-00 ซึ่งควรจะถูกทำลายไปเมื่อยี่สิบปีก่อน กำลังเชื่อมต่อเข้าสู่เซิร์ฟเวอร์หลักของฐานทัพเรา!] [ระดับการแจ้งเตือนภัย: SSS - ภาวะวิกฤตระดับล้างบางระบบโครงสร้างพื้นฐาน] คิรินหน้าถอดสีทันที เขารีบกวาดสายตาอ่านโค้ดที่กำลังรันบนหน้าจอด้วยความเร็วสูง ขณะที่เซร่าเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด ร่างกายของอาจารย์สาวสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเห็นชุดคำนั้น "เป็นไปไม่ได้..." เซร่าพึมพำออกมาด้วยเสียงอันแผ่วเบา "โค้ดบ้านั่น... มันถูกฝังไว้ในตัวฉันเมื่อยี่สิบปีก่อน... มันตามมาเจอเราได้ยังไง?!" ก่อนที่คิรินจะได้เอ่ยปากถามอะไร ประตูเหล็กหนาตันทางเข้าห้องปฏิบัติการก็ถูกระเบิดออกด้วยแรงดันความร้อนสูง ควันสีขาวพวยพุ่งตลบอบอวล และจากกลุ่มควันนั้นเอง เงาร่างของบางสิ่งบางอย่างที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่เต็มไปด้วยสายระโยงระยางและอาวุธล้ำยุค ก็ก้าวเท้าเดินเข้ามาอย่างช้าๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะสังเคราะห์ที่ดังก้องกังวานไปทั่วห้องใต้ดิน... โปรดติดตามตอนต่อไปครับ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ไซเบอร์พังค์2099" มาโดยตลอดนะครับ!