พายุไซเบอร์ที่กำลังก่อตัว

แรงกระแทกจากการระเบิดเมื่อครู่ยังคงสั่นสะเทือนอยู่ที่แก้วหู ประกายไฟสีส้มวาบขึ้นสะท้อนกับม่านตาของคิริน เขากระชับประแจแรงบิดในมือขวาแน่นจนข้อต่อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว ในขณะที่มือซ้ายดึงแขนของเซร่าให้หลบลงมาอยู่หลังแนวคอนกรีตเสริมเหล็กของเครื่องประมวลผลควอนตัม ควันสีขาวข้นคลั่กที่เกิดจากความร้อนสูงพวยพุ่งผสมกลิ่นฉุนของแผงวงจรไหม้เกรียม เงาร่างที่ก้าวผ่านม่านควันเข้ามานั้นไม่ใช่ทั้งมนุษย์และหุ่นยนต์รบลาดตระเวนทั่วไป มันคือ "ไซบอร์กพิฆาต" รุ่นซีรีส์-เอ็กซ์ (X-Series) ที่ถูกดัดแปลงโครงสร้างกระดูกด้วยไทเทเนียมคาร์ไบด์ แขนข้างหนึ่งถูกแทนที่ด้วยปืนพลาสมาแรงดันสูง ส่วนอีกข้างมีใบมีดโมเลกุลที่สั่นด้วยความถี่สูงจนเกิดเสียงหวีดหวิวบาดแก้วหู "ระบบป้องกันภัยของห้องใต้ดินถูกเจาะอย่างสมบูรณ์แบบ..." เซร่ากระซิบเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคู่สวยของเธอกวาดมองผ่านแว่นตากรองแสงที่กำลังกะพริบเตือนสถานะสีแดงฉาน "โปรโตคอลการรักษาความปลอดภัยถูกเขียนทับด้วยรหัสผ่านระดับสูง... มีคนวงในส่งพิกัดให้มันครับ คิริน" คิรินไม่ตอบคำถามนั้น สติปัญญาและสัญชาตญาณของวิศวกรผู้ผ่านความเป็นความตายมาหลายครั้งทำงานด้วยความเร็วสูง สมองของเขาประเมินโครงสร้างของเจ้าเครื่องจักรตรงหน้าอย่างรวดเร็ว—จุดอ่อนของซีรีส์นี้คือข้อต่อบริเวณหัวเข่าซ้ายที่มีค่าความต้านทานต่ำเนื่องจากเคยถูกแก้ไขระบบระบายความร้อน "เซร่า คุณจำตอนที่เราซ่อมแซมระบบจ่ายพลังงานสำรองเมื่อสามวันก่อนได้ไหมครับ?" คิรินเอ่ยถามเสียงเรียบ แต่นัยน์ตากลับคมกริบราวกับใบมีด "จำได้... ทำไมหรือครับ?" "เบี่ยงเบนความสนใจมันสามวินาที ผมจะใช้พอร์ตเชื่อมต่อฉุกเฉินรีบูตระบบจ่ายไฟของห้องนี้เพื่อปล่อยกระแสไฟฟ้าแรงดันสูงผ่านพื้นผิวคอนกรีต" เซร่าพยักหน้ารับอย่างรู้ใจทันที อาจารย์สาวไม่ลังเลที่จะหยิบอุปกรณ์ส่งสัญญาณแม่เหล็กไฟฟ้าขนาดจิ๋วขึ้นมาจากกระเป๋าเสื้อกาวน์ ก่อนจะดีดมันออกไปกระทบเข้ากับผนังเหล็กด้านขวา เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นหลอกล่อให้หุ่นยนต์พิฆาตหันปากกระบอกปืนพลาสมาไปยังทิศทางนั้นทันที จังหวะนั้นเอง คิรินพุ่งตัวออกจากที่กำบังอย่างรวดเร็วราวกับเสือชีตาห์ เขาไม่สนใจเสียงกระสุนพลาสมาที่เฉียดผ่านไหล่จนกลิ่นไหม้ของเสื้อผ้าลอยแตะจมูก มือขวาที่ถือประแจแรงบิดซัดเข้าใส่กล่องควบคุมระบบจ่ายไฟสำรองที่ฝังอยู่กับพื้นอย่างแม่นยำ พร้อมกับกดปลดล็อกโอเวอร์โหลด (Overload) ด้วยรหัสผ่านที่เขาเพิ่งถอดรหัสได้จากความทรงจำของบิดา เปรี้ยะ! เสียงประจุไฟฟ้าแรงดันสูงนับแสนโวลต์วิ่งพล่านไปตามโครงสร้างเหล็กของพื้นห้อง ร่างของไซบอร์กพิฆาตชะงักงันทันทีเมื่อกระแสไฟฟ้าไหลเข้าสู่ระบบประสาทเทียม ประกายไฟสีฟ้าแลบแปลบปลาบไปทั่วร่าง ก่อนที่มันจะทรุดฮวบลงกับพื้นและแน่นิ่งไปในที่สุด คิรินหอบหายใจหนักหน่วง เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผาก เขาค่อย ๆ ยืดตัวขึ้นยืน ทว่าความโล่งใจยังไม่ทันได้ก่อตัว เสียงประกาศจากระบบกระจายเสียงส่วนกลางของเมืองหลวงก็ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท เสียงสังเคราะห์ที่เย็นชาและไร้ซึ่งความรู้สึกนั้นดังก้องไปทั่วทุกซอกทุกมุมของตึกปฏิบัติการ *[ประกาศจากสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติ]* *[เนื่องด้วยสถานการณ์การรั่วไหลของข้อมูลลับทางราชการและภัยคุกคามจากกลุ่มก่อการร้ายไซเบอร์ รัฐบาลจึงประกาศใช้ "ภาวะฉุกเฉินระดับสูงสุด" ทั่วทั้งเขตมหานครตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ห้ามประชาชนทุกคนออกนอกเคหสถาน และให้ความร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ในการตรวจสอบข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์ทั้งหมด ผู้ใดขัดขืนจะถูกดำเนินการขั้นเด็ดขาดโดยไม่มีข้อยกเว้น]* เสียงประกาศซ้ำซากวนเวียนอยู่สามรอบ ก่อนจะตัดเข้าสู่สัญญาณเตือนภัยสีแดงที่สาดส่องไปทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืนภายนอกหน้าต่าง บ่งบอกว่ากองกำลังรักษาดินแดนและโดรนลาดตระเวนได้ปิดล้อมพื้นที่บริเวณนี้ไว้ทั้งหมดแล้ว เซร่ารีบเดินเข้ามาหาคิริน สีหน้าของเธอเคร่งเครียดกว่าเดิมหลายเท่า "สถานการณ์แย่กว่าที่เราคาดไว้มากครับ คิริน รัฐบาลไม่ได้แค่ต้องการกวาดลهمข้อมูลธรรมดา แต่พวกเขาใช้ข้ออ้างนี้ในการล้างบาง "เครือข่ายความทรงจำ" ทั้งหมดที่เรากำลังสืบสวนอยู่" คิรินมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกนิรภัย ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เคยสงบเงียบ บัดนี้เต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับจากฝูงโดรนติดอาวุธนับร้อยลำที่บินว่อนราวกับแมลงมรณะ พวกมันกำลังสแกนหาคลื่นสัญญาณความร้อนและข้อมูลที่เชื่อมโยงกับปัญญาประดิษฐ์รุ่นแรก "พวกเขารู้ว่าเรากำลังเข้าใกล้ความจริงเรื่องโปรเจกต์ 'อีเดน'..." คิรินพึมพำกับตัวเอง สายตาจ้องมองไปยังหน้าจอคอมพิวเตอร์หลักที่กำลังแสดงผลการถอดรหัสไฟล์สุดท้ายที่พ่อของเขาทิ้งไว้ จังหวะนั้นเอง หน้าจอหลักที่มืดสนิทก็สว่างวาบขึ้นมาเองโดยไม่มีคำสั่งจากผู้ใช้ ข้อความตัวอักษรสีเขียวเข้มปรากฏขึ้นทีละบรรทัดด้วยความเร็วสูง พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่คิรินไม่เคยได้ยินมาก่อนในชีวิต *[SYSTEM ALERT: ตรวจพบการเข้าถึงจากเครือข่ายภายนอกที่ไม่รู้จัก]* *[SECURITY PROTOCOL: ปลดล็อกไฟล์ลับระดับ SSS - 'ต้นกำเนิดแห่งจิตสำนึกเทียม']* *[WARNING: ตัวตนของคุณถูกระบุว่าเป็นเป้าหมายกำจัดลำดับที่ 001 โดยระบบบริหารจัดการกลาง]* หน้าจอคอมพิวเตอร์ดับวูบลงอีกครั้ง ก่อนที่ลำโพงในห้องจะส่งเสียงหัวเราะทุ้มต่ำและคุ้นเคยอย่างประหลาด—เสียงของบุคคลที่ควรจะเสียชีวิตไปแล้วในเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อน "ยินดีต้อนรับสู่เกมสุดท้าย ลูกชายของฉัน..." ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของไซเบอร์พังค์2099 ด้วยดีเสมอมานะครับ