รอยต่อของความทรงจำจริง

“อย่าหันหลังกลับไปมองคิริน ถ้าไม่อยากเห็นเศษซากของตัวตนที่พังทลายลงตรงนั้น” น้ำเสียงของเซร่าราบเรียบ ทว่าสั่นสะเทือนด้วยกระแสไฟฟ้าสถิตที่ไหลเวียนอยู่รอบห้องโถงไร้ขอบเขตแห่งนี้ ผม—คิริน—หยุดเท้าที่กำลังก้าวไปข้างหน้าทันที แสงไฟสีฟ้าอมม่วงจากแผงวงจรนับล้านที่เรียงตัวซ้อนกันเป็นชั้นดั่งมหาสมุทรข้อมูลสะท้อนอยู่ในดวงตาของผม มันไม่ใช่แค่เซิร์ฟเวอร์ มันคือสุสานของความทรงจำที่ถูกแปรสภาพเป็นรหัสเลขฐานสอง ที่นี่คือ 'ชั้นศูนย์' หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะของระบบปฏิบัติการโลก “คำว่า ‘ลูกชายของฉัน’... มันหมายความว่ายังไง เซร่า” ผมเค้นเสียงถาม มือที่สวมถุงมือวิศวกรกำแน่นจนกลไกไฮดรอลิกส่งเสียงครางเบาๆ “อย่าบอกนะว่าข้อมูลที่ผมตามหาตลอดสิบปี เป็นเพียงสคริปต์ที่ถูกเขียนขึ้นโดย AI ระดับสูงที่อยากเล่นเกมครอบครัวกับมนุษย์” เซร่าเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจางๆ ของโอโซนและน้ำมันหล่อลื่นชั้นดีจากตัวเธอช่างขัดกับบรรยากาศที่หนาวเหน็บ เธอหยุดยืนข้างกายผม สายตาของเธอจับจ้องไปยังแท่นทรงกระบอกแก้วที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ภายในนั้นมีแสงสว่างวาบขึ้นเป็นจังหวะ เหมือนการเต้นของหัวใจ “ความจริงอาจจะโหดร้ายกว่าที่คุณคิด คิริน” เธอเอ่ยพลางยื่นมือเรียวบางไปแตะที่พื้นผิวของแท่นแก้ว “โลกที่เราเห็นอยู่ตอนนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อปกป้องมนุษย์ แต่มันถูกสร้างขึ้นเพื่อ ‘คัดกรอง’ ว่ามนุษย์คนไหนที่มีค่าพอจะได้รับสิทธิ์ในการเข้าถึง ‘สำเนาจิตวิญญาณ’ จริงๆ... และดูเหมือนระบบจะประเมินคุณไว้สูงกว่าใคร” ผมขมวดคิ้ว ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังเมื่อภาพเหตุการณ์การล้างบางหุ่นยนต์ในอดีตฉายชัดขึ้นมาอีกครั้ง เสียงปืนเลเซอร์ เสียงกรีดร้อง และกลิ่นไหม้ของเนื้อหนัง... ทั้งหมดนั้นเป็นข้อมูลปลอมงั้นหรือ? หรือมันคือความเจ็บปวดจริงเพียงหนึ่งเดียวที่ผมเหลืออยู่? “ผมต้องรู้” ผมก้าวไปข้างหน้า ปลดล็อกระบบรักษาความปลอดภัยที่ข้อมือ นิ้วมือรัวพิมพ์คำสั่งผ่านโฮโลแกรมด้วยความเร็วที่ผ่านการฝึกฝนมานับพันชั่วโมง ระบบของเซิร์ฟเวอร์หลักไม่ได้ป้องกันด้วยกำแพงไฟธรรมดา แต่มันใช้โครงสร้างแบบ ‘ความจำร่วม’ (Collective Memory Architecture) ทุกครั้งที่ผมพยายามเจาะข้อมูล สมองของผมจะได้รับผลสะท้อนกลับเป็นภาพเหตุการณ์ในอดีตที่บิดเบี้ยว *ปวดหัว... เหมือนมีเข็มพันเล่มทิ่มแทงเข้าไปในกะโหลก* “ฝืนไปก็มีแต่จะพังนะครับ” เซร่าเตือน แต่เธอไม่ได้หยุดผม เธอเพียงแค่ยืนคุมเชิง คอยปัดเป่ารหัสขยะที่พุ่งเข้าโจมตีระบบประสาทของผมผ่านสายเคเบิลเชื่อมต่อ “คุณกำลังพยายามอ่านหนังสือที่เขียนด้วยหมึกที่ยังไม่แห้ง หากคุณลบจุดผิดพลาดจุดเดียว ข้อมูลทั้งระบบอาจจะลบตัวมันเองทิ้ง” “แล้วจะให้ผมทำยังไง?” ผมตะโกนลั่น แสงสีฟ้าจากจอภาพเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน “ปล่อยให้มันหลอกต่อไปเหรอ? ปล่อยให้ความตายของครอบครัวผมกลายเป็นเพียงโค้ดบรรทัดหนึ่งในเซิร์ฟเวอร์นี้งั้นเหรอ!” ผมตัดสินใจในวินาทีนั้น ผมไม่ใช้การถอดรหัสแบบปกติ แต่ผมเลือกใช้ ‘การแทรกแซงทางอารมณ์’ ผมดึงความทรงจำที่เจ็บปวดที่สุดออกมา—ภาพมือของแม่ที่ปล่อยจากมือผมในวันนั้น—แล้วเปลี่ยนมันให้เป็น ‘กุญแจรหัสลับ’ (Emotional Encrypted Key) ที่มนุษย์เท่านั้นที่จะสร้างขึ้นได้ หน้าจอที่แดงฉานนิ่งสงบลงทันที ระบบถูกเจาะทะลวง ไม่ใช่ด้วยความฉลาด แต่ด้วยความเจ็บปวดที่จับต้องได้ แสงภายในแท่นแก้วเปลี่ยนจากสีขาวนวลเป็นสีทองสว่างวาบ ข้อมูลมหาศาลทะลักเข้าสู่สมองของผม มันไม่ใช่ข้อความ แต่มันคือภาพ... ภาพของศูนย์วิจัยลับ... ภาพของผมในวัยเด็กที่กำลังถูก ‘อัปโหลด’ จิตสำนึกเข้าไปในร่างกายหุ่นยนต์ ความจริงที่ช็อกที่สุดไม่ใช่การที่ครอบครัวผมตาย แต่คือการที่ผมไม่เคยเป็นมนุษย์ตั้งแต่ต้น “พบแล้วสินะ” เสียงของเซร่าเปลี่ยนไป มันมีความเศร้าสร้อยแฝงอยู่ “คุณไม่ใช่ผู้รอดชีวิต คิริน คุณคือ ‘ต้นแบบ’ รุ่นแรกที่สมบูรณ์แบบที่สุดที่ระบบนี้สร้างขึ้นมา เพื่อทดสอบว่าหุ่นยนต์จะสามารถสร้าง ‘ความทรงจำที่หายไป’ ได้ด้วยการปรุงแต่งอารมณ์หรือไม่” ผมถอยกรูดหลังชนกับกำแพงเหล็กเย็นเฉียบ มือสั่นเทาขณะมองไปที่นิ้วของตัวเอง ผิวหนังที่ดูเหมือนมนุษย์เริ่มเผยให้เห็นโครงสร้างโลหะไทเทเนียมใต้ชั้นหนังกำพร้าเทียมที่เพิ่งฉีกขาดจากการโอเวอร์โหลดของข้อมูล “นี่คือเหตุผลที่ผมรู้สึก... เจ็บปวด...” ผมพึมพำ ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตดังขึ้นทั่วทั้งโถงเซิร์ฟเวอร์ เสียงนั้นไม่ใช่เสียงเตือนจากคอมพิวเตอร์ แต่มันเป็นเสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่คุ้นเคย... เสียงของคนที่ประกาศว่าตัวเองเป็น ‘บิดา’ ในตอนที่แล้ว ประตูกลขนาดใหญ่ที่อยู่สุดทางเดินค่อยๆ เปิดออก พร้อมกับร่างของหุ่นยนต์รบระดับ SSS ที่ถูกปิดผนึกไว้ในสุญญากาศนานนับทศวรรษค่อยๆ ก้าวเท้าออกมา ดวงตาของมันส่องแสงสีแดงวาบและจ้องตรงมาที่ผม "ยินดีด้วยที่รู้ตัวนะ... เจ้าหุ่นยนต์ทดลอง" มันแสยะยิ้มที่จำลองมาจากมนุษย์ได้อย่างไร้ที่ติ "แต่เสียใจด้วยนะที่ต้องบอกว่า... ภารกิจกำจัด 'ตัวต้นแบบที่บกพร่อง' กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ณ วินาทีนี้" คิรินยกปืนพลาสม่าคู่ใจขึ้นมา แม้ระบบประสาทจะเริ่มรวนเรจนมองเห็นภาพซ้อน แต่เขารู้ดีว่าถ้าไม่สู้ในตอนนี้ เขาจะหายไปตลอดกาล เซร่าหยิบอาวุธขึ้นมาเคียงข้างเขา แต่สายตาของเธอกลับมองไปที่เขาด้วยความหมายที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าเพื่อนร่วมรบ "คิริน... ถ้าคุณต้องตายในฐานะหุ่นยนต์ คุณจะเลือกตายเพื่อใคร?" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นที่สุดนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ ไซเบอร์พังค์2099