พันธุกรรมรหัสผ่าน

"รหัสพันธุกรรมไม่ตรงกัน... ระบบกำลังจะทำลายข้อมูลทั้งหมดภายในสิบวินาที" เสียงสังเคราะห์จากโฮโลแกรมสีแดงฉานสะท้อนก้องในห้องนิรภัยใต้ดิน แสงไฟกระพริบถี่ระรัวราวกับจังหวะชีพจรของคนใกล้ตาย กลิ่นอับชื้นของโลหะผสมและโอโซนจากการประจุไฟฟ้าแรงดันสูงคละคลุ้งไปทั่วบรรยากาศ คิรินกัดฟันแน่นจนกล้ามเนื้อกรามขึ้นเป็นสันนูน เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคาย นิ้วเรียวยาวของวิศวกรหนุ่มยังคงพรมลงบนคีย์บอร์ดแสงฮอโลแกรมด้วยความเร็วสูง ทว่าทุกการกระทำกลับพบเพียงทางตัน เบื้องหลังเขา เซร่ายืนกอดอกพิงผนังเย็นเยียบ ดวงตาคู่คมภายใต้กรอบแว่นเลนส์ใสสะท้อนภาพหน้าจอแจ้งเตือนความล้มเหลว อาจารย์สาวไม่ได้เอ่ยคำปลอบโยนใดๆ ออกมา เพราะเธอรู้ดีว่าในสถานการณ์ความเป็นความตายเช่นนี้ สติปัญญาและการวิเคราะห์อย่างมีเหตุผลคือสิ่งเดียวที่จะฉุดพวกเขากลับมาจากปากเหวแห่งความตายได้ "สิบ... เก้า..." เสียงนับถอยหลังดังขึ้นทุกขณะ บีบเค้นหัวใจของคนทั้งคู่ให้เต้นรัวระทึก คิรินไม่สนใจเสียงเตือนนั้น สมองอันปราดเปรื่องของเขาประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่ไหลทะลักผ่านแผงวงจร เขาเหลือบมองไฟล์ลับขนาดใหญ่ที่ถูกเข้ารหัสด้วยเทคโนโลยีควอนตัมระดับสูง ซึ่งซ่อนอยู่ลึกที่สุดในหน่วยความจำของเซิร์ฟเวอร์โบราณเครื่องนี้ ไฟล์ที่อาจเป็นกุญแจสำคัญในการไขความจริงเบื้องหลังการสูญเสียครอบครัวของเขาเมื่อสิบปีก่อน "ไม่ใช่รหัสผ่านตัวเลข... และไม่ใช่ชุดคำสั่งไบนารี" คิรินพึมพำกับตัวเอง ดวงตาหรี่ลงอย่างใช้ความคิด สายตาคมกริบกวาดมองสถาปัตยกรรมของตัวเครื่องที่เชื่อมต่อกับแท่นสแกนชีวมิติ "คุณกำลังคิดอะไรอยู่ คิริน" เซร่าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่น้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยความกังวลลึกๆ ที่เธอพยายามซ่อนไว้ "ผมกำลังคิดถึงคำพูดของอาจารย์เมื่อตอนที่เราถอดรหัสชั้นแรก..." คิรินตอบโดยไม่ละสายจากหน้าจอ นิ้วยังคงพิมพ์ชุดคำสั่งเพื่อหน่วงเวลาการทำลายตัวเองออกไปทีละเสี้ยววินาที "AI รุ่นแรกไม่ได้ถูกออกแบบมาให้จดจำมนุษย์ด้วยรหัสผ่านที่สร้างขึ้น แต่มันถูกสร้างขึ้นให้ 'เรียนรู้' และ 'ผูกพัน' กับผู้สร้างของมัน... ไฟล์นี้ไม่ได้ต้องการคีย์การ์ด แต่มันต้องการ 'สิทธิ์การเข้าถึงระดับรากฐาน' ที่ผูกติดกับชีวโมเลกุลโดยตรง" เซร่าขมวดคิ้วเล็กน้อย "หมายความว่า..." "แปด... เจ็ด..." เสียงระบบยังคงเดินหน้าอย่างไม่ปรานี คิรินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ เขายื่นมือขวาออกไปเหนือแท่นสแกนชีวมิติที่อาบไล้ด้วยแสงเลเซอร์สีฟ้าอ่อน หน้าจอแสดงผลเปลี่ยนเป็นสีเหลืองกระพริบเตือนทันทีเมื่อสัมผัสกับผิวหนัง แต่มันยังคงปฏิเสธการเข้าถึง "หก... ห้า..." "ไม่ใช่แค่ผิวหนัง... หรือลายนิ้วมือ" คิรินพึมพำ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเมื่อตระหนักถึงบางสิ่ง ระบบความปลอดภัยระดับทหารในยุคสงครามกวาดล้างหุ่นยนต์ ไม่ได้ตรวจสอบแค่ร่องรอยทางกายภาพภายนอก แต่มันเจาะลึกถึงระดับรหัสพันธุกรรม หรือ DNA ชายหนุ่มนึกถึงเหตุการณ์ในอดีต ภาพเศษซากหุ่นยนต์สงครามและคราบเลือดของพ่อแม่ที่เคยทิ้งรอยแผลเป็นในจิตใจผุดขึ้นมาอย่างชัดเจน พ่อของเขาคือหัวหน้าโครงการวิจัย AI รุ่นบุกเบิก และหากระบบนี้ถูกสร้างขึ้นโดยพ่อของเขาจริง มันย่อมถูกออกแบบมาให้จดจำสายเลือดของผู้ให้กำเนิด "คุณจะทำอะไร คิริน! มันอันตรายเกินไป!" เซร่าอุทานเสียงหลง เมื่อเห็นคิรินคว้ามีดผ่าตัดขนาดเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องมือแพทย์ใกล้ตัว แววตาของอาจารย์สาวฉายแววตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด "ถ้าผมเดาไม่ผิด ไฟล์นี้ถูกเข้ารหัสด้วยโครงสร้างพันธุกรรมที่สืบทอดโดยตรงจากหัวหน้านักวิจัยในยุคนั้น... ซึ่งก็คือพ่อของผม" คิรินกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าเด็ดเดี่ยว ไม่มีร่องรอยความลังเลใจแม้แต่น้อย "และผม... คือผู้สืบทอดสายเลือดนั้นเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่" "สี่... สาม..." ไม่รอช้า คิรินใช้ปลายมีดกรีดลงบนฝ่ามือซ้ายของตนเองอย่างรวดเร็วและแม่นยำ เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาตามรอยแผล ท่ามกลางความตกตะลึงของเซร่าที่ก้าวเข้ามาหมายจะห้ามปราม แต่ช้าไปเสียแล้ว ชายหนุ่มกำมือแน่นให้เลือดหยดลงบนแท่นสแกนชีวมิติโดยตรง จังหวะนั้นเอง เลือดที่หยดลงไปไม่ได้สัมผัสกับพื้นผิวโลหะธรรมดา แต่แผงวงจรใต้แท่นกลับเรืองแสงสีทองอร่ามขึ้นมาทันที ราวกับมันกำลัง "ดื่มกิน" และตรวจสอบรหัสพันธุกรรมที่คุ้นเคยในอดีต "สอง..." หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานเปลี่ยนเป็นสีฟ้าครามในพริบตา เสียงเตือนภัยหยุดลงอย่างไร้ร่องรอย ข้อความแจ้งเตือนใหม่ปรากฏขึ้นกลางอากาศด้วยตัวอักษรเรืองแสงสีเขียว [ ยืนยันอัตลักษณ์สำเร็จ: ตรวจพบรหัสพันธุกรรมตรงกับโครงสร้างรากฐานระดับ 0 (Omega-Genome) ] [ อนุญาตการเข้าถึงไฟล์: 'โครงการกำเนิดจิตสำนึกเทียม' (Project A.I.D.A.) ] เซร่าผ่อนลมหายใจยาวออกมาด้วยความโล่งอก เธอจ้องมองแผลที่ฝ่ามือของคิรินสลับกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อของเขา "คุณบ้าไปแล้วจริงๆ คิริน... แต่มันก็ได้ผล" คิรินยิ้มมุมปากเล็กน้อย ความเจ็บปวดที่ฝ่ามือถูกกลบด้วยความตื่นเต้นที่อัดแน่นอยู่ในอก หน้าจอโฮโลแกรมขยายใหญ่ขึ้นแสดงแผนผังข้อมูลมหาศาลที่ถูกปลดล็อก ทว่า ก่อนที่พวกเขาจะได้ตรวจสอบเนื้อหาภายใน ระบบโครงข่ายประสาทเทียมทั่วทั้งห้องกลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง หลอดไฟฉุกเฉินทั้งหมดดับวูบลง เหลือเพียงแสงสีแดงฉานระลอกใหม่ที่สาดส่องมาจากทางเดินด้านนอก พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงของบางสิ่งที่กำลังมุ่งตรงมายังห้องนิรภัยแห่งนี้ เสียงโลหะบด Nแ로บกกันและเสียงคำรามต่ำๆ จากระบบขับเคลื่อนไฮดรอลิกดังสะท้อนเข้ามาใกล้ทุกขณะ เซร่าชักปืนพกเลเซอร์ออกจากซองข้างเอวทันin ท่าทีเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดถึงขีดสุด สายตาจ้องเขม็งไปที่ประตูทางเข้า "คิริน... ดูเหมือนว่าการปลดล็อกไฟล์นี้ จะส่งสัญญาณเตือนภัยไปยัง 'บางสิ่ง' ที่หลับใหลอยู่ชั้นใต้ดินลึกกว่านี้..." หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าคิรินกะพริบถี่อีกครั้ง ก่อนที่ข้อมูลทั้งหมดจะถูกแทนที่ด้วยหน้าต่างคำเตือนระดับสูงสุดที่ปรากฏขึ้นมาเพียงบรรทัดเดียว [ ตรวจพบการตื่น1ของยูนิตต้นแบบ: 'PROJECT: REVENANT' - กำลังเริ่มกระบวนการบูทระบบ ] ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและเดินทางฝ่าฟันอันตรายไปพร้อมกับคิรินและเซร่าในตอนนี้นะครับ