ทางหนีผ่านท่อระบายอากาศ

เสียงคำรามต่ำของโดรนลาดตระเวนรุ่น 'Hunter-V4' ดังสะท้อนก้องไปตามผนังคอนกรีตเสริมเหล็กของห้องใต้ดิน แสงอินฟราเรดสีแดงฉานกวาดผ่านรอยต่อของแผ่นเพดาน กลิ่นฉุนของโอโซนและควันจากการระเบิดขนาดย่อมเมื่อครู่ยังคงลอยคออยู่ในอากาศ บีบให้ระบบทางเดินหายใจต้องทำงานหนักขึ้น คิรินซ่อนตัวอยู่หลังเสาคอนกรีตหนา นิ้วเรียวยาวของเขาขยับรัวบนหน้าจอโฮโลแกรมขนาดจิ๋วที่ฉายออกมาจากแขนเสื้อ ภายในเสี้ยววินาที ข้อมูลสถาปัตยกรรมของเขตอุตสาหกรรมเก่าถูกดึงขึ้นมาประมวลผลร่วมกับผังท่อระบายอากาศระดับใต้ดิน ระบบแสดงเส้นทางสีแดงฉานที่เต็มไปด้วยอุปสรรคและกับ "แผนกความมั่นคงเคลื่อนพลเร็วกว่าที่คาดไว้สามนาทีสิบสองวินาทีครับเซร่า" คิรินเอ่ยกระซิบ เสียงของเขาเรียบสนิทแต่แฝงไปด้วยความตึงเครียดที่ถูกควบคุมไว้อย่างดี ดวงตาคู่คมจดจ้องตัวเลขถอยหลังบนหน้าจอ "ถ้าเราเลือกออกทางประตูหลักอัตราความสำเร็จคือศูนย์ แต่ถ้าเราเลือกทางนี้..." เซร่าขยับตัวเข้ามาใกล้ ไหล่ของเธอกระทบกับชุดเกราะเบอร์รี่ของคิรินเบาๆ เธอกำลังใช้ปลายนิ้วเชื่อมต่อเข้ากับแผงวงจรควบคุมลิฟต์ขน "ท่อระบายอากาศยักษ์เขตสาม" อาจารย์สาวลึกลับเอ่ยต่อประโยคของเขา ดวงตาภายใต้กรอบแว่นเลนส์ออปติคอลกวาดมองโค้ดคำสั่งที่วิ่งผ่านหน้าจออย่างรวดเร็ว "ไม่ใช่แค่ทางหนีธรรมดานะครับคิริน ข้อมูลจากโครงข่ายใต้ดินระบุว่า ที่นั่นเคยเป็นจุดทิ้งของเสียเคมีชีวภาพจากยุคสงครามรวมศูนย์ ระบบนิเวศน์ปิดตรงนั้นอาจทำให้เซ็นเซอร์ชีวภาพของเราทำงานผิดพลาดได้ตลอดเวลา" "แต่ก็ยังดีกว่าการถูกจับกุมแล้วส่งตัวไปรีเซ็ตความทรงจำที่ศูนย์วิจัยหลัก" คิรินหันมาสบตาเธอนิ่ง รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากเพื่อลดความกดดัน "ผมยังไม่อยากลืมว่าใครเป็นคนสอนสูตรคำนวณโครงข่ายประสาทเทียมรุ่นบุกเบิกให้ผมหรอกนะครับ" เซร่าชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาของเธอไหววับด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก ก่อนที่เธอจะพยักหน้าและกด Enter บนแผงควบคุม *คลิก!* เสียงกลอนประตูนิรภัยของท่อระบายอากาศด้านหลังชั้นวางสินค้าเก่าดีดตัวเปิดออก พร้อมกับเสียงไซเรนเตือนภัยจากด้านนอกที่ดังกระชั้นเข้ามาทุกที โดรนลาดตระเวนสองตัวแรกพุ่งทะยานผ่านช่องประตูเข้ามาในห้องทันทีที่พวกเขามุดตัวหายเข้าไปในความมืด ความเย็นยะเยือกของท่อระบายอากาศขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางสามเมตรโอบล้อมทั้งคู่ไว้ กลิ่นอับชื้นและคราบสนิมปะปนกับกลิ่นฝุ่นหนาเตอะ คิรินเปิดใช้งานโหมดมองเห็นในที่มืด (Night Vision) จากแว่นตาออปติคอล แสงสีเขียวเรืองรองฉายให้เห็นสภาพภายในที่เต็มไปด้วยท่อส่งของเหลวและสายเคเบิลระโยงระยางเหมือนเส้นเลือดใหญ่ของอสูรกายเหล็ก "ระวังพื้นด้วยครับ" คิรินเอื้อมมือไปคว้าแขนของเซร่าไว้เมื่อพื้นเหล็กเกิดการสั่นสะเทือนจากแรงระเบิดด้านบน "แรงสั่นสะเทือนระดับนี้แสดงว่าพวกมันกำลังใช้ระเบิดทำลายล้างโครงสร้างเพื่อปิดตายทางหนี" "พวกมันไม่ได้ต้องการจับเราเป็นๆ แล้วล่ะครับ" เซร่าถอนหายใจเบาๆ ขณะที่ก้าวข้ามรอยต่อของท่อเหล็กที่ขึ้นสนิมเขรอะ "คำสั่งระดับนี้น่าจะมาจาก 'สภาอัลกอริทึม' โดยตรง... ดูเหมือนว่าสิ่งที่คุณกำลังตามหาในความทรงจำที่หายไป จะไปสะกิดปมอะไรเข้าในฐานข้อมูลหลักของพวกเขา" การเคลื่อน ความเงียบสงบชั่วขณะถูกทำลายลงด้วยเสียงก้องสะท้อนแปลกประหลาด เสียงเหมือนโลหะขูดขีดกับพื้นคอนกรีตดังมาจากความมืดเบื้องหน้า คิรินยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้เซร่าหยุดนิ่ง เขาดึงมีดสนามเคลือบนาโนคาร์บอนออกจากซองข้างเอว ขณะที่มืออีกข้างเตรียมเรียกใช้งานโปรแกรมแฮกฉุกเฉิน จากความมืดสลัว ร่างของหุ่นยนต์รบลาดตระเวนรุ่นเก่าที่ถูกดัดแปลง (Scrap-Bot) ก้าวออกมา ดวงตาสีฟ้าหม่นของมันกะพริบถี่ๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานทันทีที่ตรวจจับความร้อนจากร่างของมนุษย์ เสียงมอเตอร์ข้อต่อส่งเสียงเอี๊ยดอาร์ดราวกับกระดูกที่กำลังจะหัก "หุ่นยนต์รบตกค้างจากสงคราม... แถมยังถูกควบคุมด้วยโปรแกรมไร้จิตสำนึก" คิรินวิเคราะห์สถานการณ์ในเสี้ยววินาที ระบบประเมินในหัวคำนวณมุมกระสุนและจุดอ่อนที่ข้อต่อหัวเข่าขวา "เซร่า เบี่ยงเบนความสนใจของมันไปทางซ้ายสามวินาที ผมจะใช้กระแสไฟฟ้าจากสายเคเบิลด้านบนช็อตระบบควบคุมส่วนกลางของมัน" "เข้าใจแล้วครับ ระวังตัวด้วยล่ะ" เซร่าไม่รอช้า เธอดีดตัวหลบไปทางซ้ายพร้อมกับโยนอุปกรณ์ปล่อยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าขนาดจิ๋วไปกระทบกับผนังท่อ เสียงช็อตดังเปรี๊ยะ หุ่นยนต์รบหันขวับไปตามเสียงและลำแสงความร้อนทันที เปิดช่องว่างให้คิรินพุ่งทะยานเข้าไปประชิดตัว ด้วยความเร็วและความแม่นยำที่ผ่านการฝึกฝน คิรินตวัดมีดนาโนตัดผ่านสายไฟหลักที่เชื่อมต่อระหว่างแกนพลังงานกับ CPU ของหุ่นยนต์อย่างเฉียบขาด ประกายไฟสีน้ำเงินสว่างวาบไปทั่วอุโมงค์ ก่อนที่ร่างเหล็กหนักหลายร้อยกิโลกรัมจะทรุดฮวบลงและนิ่งสนิทไปในทันที คิรินหอบหายใจเล็กน้อย เขาเก็บมีดเข้าฝักแล้วหันไปพยักหน้าให้เซร่าที่เดินเข้ามาสำรวจความเสียหาย "ยอดเยี่ยมมากครับ การคำนวณองศาการตัดของคุณแม่นยำไม่เปลี่ยนเลย" เซร่าเอ่ยชมด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "แต่ดูเหมือนว่าเราจะดีใจเร็วจนเกินไป..." ปลายนิ้วของเซร่าชี้ไปยังหน้าจอโฮโลแกรมที่เชื่อมต่อกับระบบเครือข่ายท้องถิ่นของเขตเมืองชั้นล่าง ซึ่งตอนนี้สัญญาณภาพจากกล้องวงจรปิดทั้งหมดกำลังถูกแทนที่ด้วยสัญลักษณ์รูปดวงตาเรขาคณิตสีดำสนิท—สัญลักษณ์ของ 'โครงการโพรเมธีอุส' ที่ควรจะถูกปิดตายไปตั้งแต่สิบปีก่อน ไม่เพียงเท่านั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบส่วนตัวของคิรินก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการเข้าถึงข้อมูลชีวภาพจากบุคคลภายนอก] [คำเตือน: คุณกำลังยืนอยู่บน "จุดอับสัญญาณ" ที่ถูกกำหนดไว้ล่วงหน้าโดย AI ควบคุมเขต] [คำสั่งภารกิจลับระดับ SSS: ยินดีต้อนรับสู่ "ห้องทดลองต้นกำเนิด" การทดสอบบทที่ 1 เริ่มต้นขึ้นแล้ว] พื้นเหล็กใต้ฝ่าเท้าของทั้งคู่ยุบตัวลงอย่างกะทันหัน แรงดึงดูดมหาศาลดึงร่างของพวกเขาดิ่งพสุธาสู่ความมืดมิดเบื้องล่างที่ไม่มีแม้แต่แสงสว่าง เสียงหัวsลั่วะของระบบอัตโนมัติดังขึ้นก้องกังวานในความว่างเปล่า พร้อมกับประโยคสุดท้ายที่สลักลึกลงในโสตประสาทของคิริน—เสียงของเด็กผู้หญิงที่เขาคิดว่าตายไปแล้วในอดีต *“พี่ครับ... ในที่สุดก็หาทางกลับบ้านเจอสักทีนะ”* *** ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกันในตอนนี้นะครับ