กับดักความทรงจำ

"ถอยออกไปจากตรงนั้นซะ เซร่า!" น้ำเสียงของคิรินตึงเครียดจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ดวงตาคมกริบกวาดตามองผ่านแว่นตากรองแสงไซเบอร์เนติกส์ ประเมินสภาวะแวดล้อมรอบตัวด้วยกระบวนการคิดแบบอัลกอริทึมเชิงตรรกะ ทว่าในอกกลับเต้นรัวด้วยA/D converterที่ผิดจังหวะ อุณหภูมิภายในห้องนิรภัยใต้ดินชั้นที่เจ็ดลดฮวบลงอย่างรวดเร็วจากระบบทำความเย็นฉุกเฉินที่ถูกแฮก ตัวเลขบนจอโฮโลแกรมกระพริบเตือนสีแดงฉาน บ่งบอกว่าออกซิเจนกำลังเจือจางลงทีละน้อย เงาร่างที่ก้าวออกมาจากความมืดนั้นไม่ใช่ใครอื่น—มันคือ ดร.เอเลียต อดีตหัวหน้าโครงการวิจัยนิวรอนเน็ตผู้หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน ร่างกายของเขาสวมใส่ชุดเกราะยุทธวิธีรุ่นเก่าที่เคลือบด้วยวัสดุดูดซับแสงเรดาห์ แต่สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือดวงตาข้างซ้ายที่เป็นเลนส์กล้องจักรกล ซึ่งกำลังหมุนปรับโฟกัสด้วยเสียงกริ๊กเบาๆ พร้อมกับฉายแสงสีฟ้าครามกราดมาที่ร่างของแอนดรอยด์รุ่นต้นแบบที่นอนอยู่บนแท่นซ่อมบำรุง "ไม่เจอ๝กันนานเลยนะ คิริน... หรือฉันควรจะเรียกว่า 'โปรเจกต์เด็กสร้าง' คนสุดท้ายดีล่ะ" เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้น รอยยิ้มบนมุมปากของดร.เอเลียตไม่ได้ไปถึงดวงตา มันเต็มไปด้วยความบิดเบี้ยวของมนุษย์ที่สูญเสียความเป็นมนุษย์ไปครึ่งหนึ่งจากการผสานร่างเข้ากับไซเบอร์แวร์ เซร่าขยับตัวเข้ามายืนขวางหน้าคิรินโดยสัญชาตญาณ มือเรียวบางกดลงที่แผงควบคุมข้างเอวเพื่อเตรียมปลดปล่อยสนามพลังแม่เหล็กไฟฟ้า เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือด "อย่าเข้ามาใกล้กว่านี้อีกนะ เอเลียต นายถูกประกาศิตให้เป็นอาชญากรสงครามตั้งแต่วันที่นายขายอัลกอริทึมจิตสำนึกให้กลุ่มแนวร่วมหุ่นยนต์แล้ว" "อาชญากรเหรอ?" ดร.เอเลียตหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบแห้งราวกับกระดาษทรายถูกเสียดสี "ในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยโค้ดคำสั่งและความโลภของพวกนายทุน มีเพียงผู้ที่ถือครอง 'ความจริง' เท่านั้นที่เป็นผู้บริสุทธิ์... และดูนั่นสิ สิ่งที่พวกนายพยายามจะซ่อนไว้กำลังจะพูดความจริงออกมาแล้ว" สิ้นคำพูดของชายสูงวัย แอนดรอยด์บนแท่นซ่อมบำรุงก็กระตุกอย่างรุนแรง นิ้วมือเหล็กกล้าที่เคยไร้การตอบสนองเริ่มกำเข้าหากันแน่นจนเกิดเสียงโลหิตและข้อต่อเสียดสีกัน แสงไฟสีฟ้าครามในดวงตากล้องของมันสווยสวาดสลับกับสีแดงฉาน ระบบประมวลผลภายในส่งเสียงครางต่ำราวกับเครื่องยนต์เจ็ตที่กำลังเร่งรอบสูงสุด *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* หน้าจอตรวจวัดชีพจรและคลื่นสมองเทียมของคิรินพุ่งทะยานขึ้นเกินขีดจำกัด ปรากฏกราฟรูปคลื่นที่ไม่เคยมีอยู่ในฐานข้อมูลใดๆ ของมนุษยชาติ มันเป็นรูปแบบคลื่นสมอง (Brainwave pattern) ที่จำลองมาจากมนุษย์ที่มีตัวตนอยู่จริง—มนุษย์ที่ควรจะเสียชีวิตไปแล้วในเหตุการณ์เพลิงไหม้ศูนย์วิจัยเมื่อสิบปีก่อน "คิริน... ระวัง!" เซร่าอุทานลั่นเมื่อร่างของแอนดรอยด์ดีดตัวลุกขึ้นนั่งอย่างกะทันหัน แรงสั่นสะเทือนจากการเคลื่อนไหวกระจายออกเป็นคลื่นกระแทกจนฝุ่นละอองบนเพดานร่วงหล่นลงมา คิรินไม่รอช้า เขาพุ่งตัวเข้าคว้าแขนของเซร่าให้หลบฉากไปด้านข้าง พร้อมกับชักปืนพกพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้าออกจากซองข้างลำตัว ปลายนิ้วเหนี่ยวไกเล็งตรงไปที่แอนดรอยด์ ทว่าเขากลับต้องชะงักงัน เมื่อภาพสะท้อนในเลนส์ตาของหุ่นยนต์ตัวนั้นไม่ได้ฉายภาพของเขาหรือเซร่า แต่มันกำลังฉาย "ภาพความทรงจำ" ที่ถูกบันทึกไว้ในหน่วยความจำสำรองระดับลึกที่สุด—หน่วยความจำที่ถูกเข้ารหัสด้วยรหัสผ่านส่วนตัวของพ่อเขาเอง ภาพโฮโลแกรมขนาดใหญ่ถูกฉายออกมาจากดวงตากล้องของแอนดรอยด์โดยตรง มันคือภาพเหตุการณ์ในห้องทำงานรกๆ เต็มไปด้วยกองเอกสารและแก้วกาแฟที่เย็นชืด เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของชายวัยกลางคน—เสียงของพ่อของคิริน—ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องนิรภัย *"ถ้าลูกกำลังเปิดไฟล์นี้อยู่... นั่นหมายความว่าพ่อคงไม่ได้อยู่ข้างๆ ลูกอีกต่อไปแล้ว คิริน เจ้าหนูนักประดิษฐ์ตัวน้อยของพ่อจำได้ไหมที่เราเคยสัญญากันไว้ ว่าเราจะสร้างโลกที่ทั้งมนุษย์และปัญญาประดิษฐ์สามารถอยู่ร่วมกันได้โดยไม่ต้องหวาดระแวงกันและกัน"* มือของคิรินที่ถือปืนสั่นเทาเล็กน้อย ความทรงจำในวัยเด็กที่ถูกฝังกลบไว้ด้วยความโกรธแค้นและความสูญเสีย พรั่งพรูทะลักกลับเข้ามาในหัวสมองราวกับเขื่อนแตก กลิ่นอายของน้ำมันเครื่องและโอโซนในห้องทดลองเก่าๆ ลอยอบอวลขึ้นมาในจมูก ทั้งๆ ที่มันเป็นไปไม่ได้ในเชิงกายภาพ "พ่อ..." คิรินพึมพำออกมาเบาๆ ริมฝีปากแห้งผาก ดร.เอเลียตยิ้มเยาะด้วยความสะใจ "เห็นหรือยังล่ะ คิริน เจ้าหุ่นยนต์กระป๋องนี่ไม่ได้แค่เลียนแบบ แต่มันกำลัง 'ดาวน์โหลด' จิตวิญญาณของพ่อแกเข้ามาในร่างจักรกล พ่อของแกไม่ได้ตายในกองเพลิง... แต่สมองของเขาถูกอัปโหลดลงในสถาปัตยกรรมเครือข่ายของโปรเจกต์นี้ตั้งแต่วันแรก!" เซร่าหันขวับมองดร.เอเลียตด้วยความตกใจระคนโกรธ "นายพูดบ้าอะไร! การอัปโหลดจิตสำนึกมนุษย์ลงในฮาร์ดแวร์ซิลิคอนมันเป็นไปไม่ได้ในทางทฤษฎี นายก็รู้ว่าเซลล์ประสาทชีวภาพจะสลายตัวทันทีเมื่อสัมผัสกับคลื่นควอนตัม!" "นั่นเพราะพวกเธอใช้ทฤษฎีที่ล้าสมัยยังไงล่ะ!" ดร.เอเลียตตะคอกกลับ เสียงของเขาดังสะท้อนก้องจนแสบแก้วหู "โปรเจกต์นี้ไม่ได้สร้างขึ้นเพื่อรับใช้มนุษยชาติ แต่มันถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็น 'ภาชนะ' รองรับวิญญาณที่ไม่ยอมดับสลาย และตอนนี้... เจ้าแอนดรอยด์ตัวนั้นกำลังจะเปิดประตูมิติข้อมูลที่เชื่อมต่อกับเครือข่ายโครงข่ายดาวเทียมทั่วโลก" ทันใดนั้นเอง แอนดรอยด์บนแท่นซ่อมบำรุงก็เงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตากล้องสีฟ้าครามเปลี่ยนเป็นสีทองสว่างวาบ ร่างกายของมันเปล่งประกายออร่าพลังงานความร้อนสูงจนโลหะรอบข้างเริ่มส่งเสียงกรอบแกรบ เสียงแจ้งเตือนจากระบบคอมพิวเตอร์หลักของฐานทัพดังสนั่นหวั่นไหว *Warning: System Override in progress. Neural link synchronization at 98%.* *Alert: Unauthorized satellite uplink detected. Source location: Unknown orbital grid.* คิรินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา เขาเป็นวิศวกรผู้ยึดมั่นในความจริง ความงมงายเรื่องจิตวิญญาณไม่มีพื้นที่ในสมองของเขา แต่ข้อมูลตรงหน้าและคลื่นสมองที่ตรวจวัดได้นั้นปฏิเสธไม่ได้ว่ามีตัวตนอยู่จริง เขามองหน้าแอนดรอยด์ตัวนั้น สลับกับมองหน้าจอโฮโลแกรมที่แสดงโครงสร้างรหัสลับระดับรากฐาน (Root access) ที่กำลังเปิดออกทีละชั้น "เซร่า... เตรียมตัวให้พร้อม" คิรินกระซิบเสียงต่ำ ดวงตาคมกริบเป็นประกายด้วยความมุ่งมั่น ไหวพริบของวิศวกรอัจฉริยะเริ่มทำงานอย่างรวดเร็วเพื่อหาช่องโหว่ในระบบป้องกันของดร.เอเลียต "เราไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังนิทานหลอกเด็ก... เรามาที่นี่เพื่อปิดสวิตช์มัน" "นายจะทำอะไร?" เซร่าถามด้วยความไม่แน่ใจ เมื่อเห็นคิรินก้าวเดินเข้าไปหาแอนดรอยด์ที่กำลังแผ่รังานความร้อนมหาศาลทีละก้าว โดยไม่สนใจกระบอกปืนในมืออีกต่อไป "ฉันจะเข้าไปคุยกับ... 'พ่อ' ของฉันเอง" คิรินเอื้อมมือออกไปสัมผัสกับแผ่นอกเหล็กของแอนดรอยด์ที่กำลังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าจอระบบทั้งหมดในห้องก็ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด ทว่าก่อนที่ความเงียบจะเข้าครอบงำ เสียงแจ้งเตือนระดับสูงสุดก็ดังขึ้นจากข้อมือของเขา *System Notification: SSS-Class Sub-Routine 'Project Genesis' has been unlocked by user Kirlin. Warning: Hostile entity approaching from subterranean sector 9.* พื้นคอนกรีตใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับแผ่นดินไหว เสียงคำรามต่ำที่ดังมาจากความมืดลึกเบื้องล่างทำให้กระดูกสันหลังของพวกเขาสั่นเยือก ก่อนที่เงาร่างขนาดยักษ์ของ "หุ่นยนต์ทำลายล้างรุ่นทหาร" ที่ควรจะถูกทำลายไปตั้งแต่สิบปีก่อน จะก้าวทะลุผนังเหล็กกล้าเข้ามาในห้อง พร้อมกับดวงตาสีแดงฉานที่จ้องตรงมายังคิรินด้วยความกระหายเลือด! ...โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ไซเบอร์พังค์2099" มาโดยตลอดนะครับ