สมรภูมิในโลกเสมือน

เสียงคำรามต่ำของโครงสร้างเหล็กกล้าที่บิดเบี้ยว ดังกลบเสียงหอบหายใจของคิรินจนสิ้นเชิง ดวงตาสีแดงฉานขนาดมหึมาของหุ่นยนต์ทำลายล้างรุ่นทหาร—รหัส "Aegis-09" ที่ฝังตัวหลับใหลอยู่ใต้ซากปรักหักพังมานานนับทศวรรษ—กำลังกวาดลำแสงอินฟราเรดกราดตรวจจับเป้าหมาย พื้นคอนกรีตใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนถี่รัวจนเศษฝุ่นละอองร่วงกราวลงมาจากเพดาน ราวกับสัญญาณเตือนภัยธรรมชาติที่กำลังประกาศว่า ขีดจำกัดของความเป็นจริงในห้องใต้ดินแห่งนี้ได้มาถึงจุดสิ้นสุดแล้ว "คิริน! อย่าปะทะกับมันตรงๆ เกราะของรุ่นนั้นเคลือบด้วยนาโนคาร์บอนผสมไทเทเนียมเกรดกองทัพ ปืนพลาสม่าของเราเจาะไม่เข้าหรอกครับ!" เสียงของเซร่าตะโกนแทรกผ่านเสียงสัญญาณเตือนสีแดงฉานที่กะพริบถี่ ร่างเพรียวในชุดสูทสนามของเธอกลิ้งหลบคมกระสุนเจาะเกราะขนาด 20 มม. ที่ถูกยิงกวาดมาจากแขนกลด้านขวาของหุ่นยนต์ แรงปะทะของกระสุนทำให้ผนังคอนกรีตหนาเมตรเศษแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ สะเก็ดไฟพวยพุ่งสว่างวาบไปทั่วห้องควบคุมระบบเครือข่ายเก่าแก่ คิรินไม่ตอบคำถาม สายตาคมกริบภายใต้แว่นตาออปติคัลกวาดมองแผงควบคุมระบบประสาทเทียมที่ยังคงทำงานอยู่ครึ่งๆ กลางๆ สมองของเขาประมวลผลอย่างรวดเร็วภายใต้สภาวะกดดันสูงสุด การต่อสู้ด้วยกำลังทางกายภาพกับจักรกลสงครามสูงสามเมตรตัวนี้มีแต่ความตายเป็นเดิมพัน วิธีเดียวที่จะหยุดยั้งมันได้ ไม่ใช่การทำลายฮาร์ดแวร์ภายนอก แต่เป็นการตัดวงจรการควบคุมจาก "ภายใน" โลกเสมือนที่เชื่อมโยงกับจิตสำนึกของมันโดยตรง "เซร่า... ผมจะเชื่อมต่อจิตเข้าไปในโครงข่ายประสาทของมันครับ" คิรินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดเดี่ยวจนคนที่ฟังถึงกับชะงัก "คุณเสียสติไปแล้วหรือไง! ระบบประสาทของ Aegis-09 ถูกออกแบบมาสำหรับทหารรับจ้างที่มีการดัดแปลงพันธุกรรมและไซเบอร์เนติกส์ขั้นสูง จิตสำนึกของมนุษย์ธรรมดาอย่างคุณ ถ้าถูกดึงเข้าไปในเมท్రిكسของ AI ทหารคลั่งตัวนั้น สมองของคุณจะถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงเผาไหม้จนกลายเป็นผักในพริบตานะครับ!" เซร่าพุ่งตัวเข้ามาคว้าแขนเสื้อของเขาไว้ ดวงตาคู่สวยฉายแววตื่นตระหนกอย่างที่หาได้ยากยิ่ง "ไม่มีเวลาแล้วครับ" คิรินหันกลับมาสบตาเธอนิ่ง มือเรียวยาวปลดสายเคเบิลใยแก้วนำแสงความหนาแน่นสูงจากพอร์ตเชื่อมต่อหลักของเซิร์ฟเวอร์ เสียบเข้ากับพอร์ตประสาทบริเวณท้ายทอยของตนเองอย่างแม่นยำ "ถ้าเราไม่หยุดมันตรงนี้ ทั้งผมและคุณก็ไม่รอดออกจากที่นี่อยู่ดี... เชื่อใจผมสิครับ" ร่องรอยความลังเลฉายชัดบนใบหน้าของอาจารย์สาว ก่อนที่เธอจะกัดริมฝีปากแน่นแล้วพยักหน้ารับ "ถ้าคุณตายในนั้น... ฉันจะเผาฐานข้อมูลนี้ทิ้งให้หมด อย่าทำให้ฉันเสียเวลามาเก็บกวาดนะ คิริน!" เซร่าหันไปยกปืนไรเฟิลจู่โจม ยิงกดดันใส่เซ็นเซอร์การมองเห็นของหุ่นยนต์ยักษ์เพื่อดึงดูดความสนใจ ขณะที่คิรินทรุดตัวลงคุกเข่าบนพื้น นิ้วมือเรียวยาวแตะลงบนแป้นพิมพ์สัมผัสครั้งสุดท้ายเพื่อยืนยันคำสั่ง *< System Alert: Neural Dive Initialized... >* *< Warning: Unregistered biological consciousness detected. >* *< Overriding safety protocols... 10%... 40%... 80%... Complete. >* โลกทั้งใบดับวูบลงในเสี้ยววินาที ความมืดมิดเข้าปกคลุมประสาทสัมผัสทั้งหมด ก่อนที่สติของคิรินจะถูกกระชากผ่านอุโมงค์ข้อมูลดิจิทัลที่หมุนวนด้วยความเร็วสูง รสชาติคาวเลือดในปากและความเจ็บปวดจากบาดแผลภายนอกเลือนหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกเย็นเยียบของกระแสข้อมูลนับล้านกิกะไบต์ที่ไหลบ่าเข้าสู่สมองราวกับเข็มแหลมคมนับพันเล่มกำลังทิ่มแทง เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง คิรินพบว่าตัวเองไม่ได้ยืนอยู่บนพื้นคอนกรีตสกปรกอีกต่อไป หากแต่เป็น "มหานครนีโอ-โตเกียว" ในรูปแบบจำลองสามมิติขนาดยักษ์ ท้องฟ้าเหนือหัวเป็นสีแดงฉานราวกับโลหิต เมฆหมอกแห่งข้อมูลดิจิทัลลอยวนอืดอาด และที่ใจกลางจัตุรัสกลางเมืองเบื้องหน้า... ร่างอวตารของ Aegis-09 ในเวอร์ชันโปรแกรมรบอิสระกำลังยืนตระหง่าน แผ่รังสีอำมหิตสีดำทมิฬออกมาปกคลุมพื้นที่โดยรอบ *[ยินดีต้อนรับสู่เขาวงกตแห่งจิตสำนึก, ผู้บุกรุก]* เสียงก้องกังวานที่ไร้ที่มาดังสะท้อนก้องไปทั่วฟ้าดิน มันไม่ใช่เสียงพูด แต่เป็นคลื่นความคิดที่ถูกส่งตรงเข้ามาในจิตสำนึกของคิรินโดยตรง แรงกดดันระดับมหาศาลทำให้เข่าของคิรินทรุดฮวบลงกับพื้นเสมือนจริง เหงื่อกาฬไหลซึม100%เต็มแผ่นหลัง แม้จะเป็นเพียงโลกเสมือน แต่ความเจ็บปวดจากการถูกปฏิเสธโดยระบบนั้นเป็นของจริง หากจิตใจของเขาแตกสลายในที่แห่งนี้ สมองในโลกความเป็นจริงก็จะตายตามไปด้วย คิรินกัดฟันกรอด ฝืนพยุงร่างลุกขึ้นยืน มือขวาเอื้อมไปคว้าอากาศเบื้องหน้า ด้วยอำนาจแห่งสิทธิ์การเข้าถึงระดับวิศวกร เขาสร้าง "อินเทอร์เฟซคำสั่ง" ขึ้นมากลางอากาศ นิ้วเรียวกดรัวพิมพ์โค้ดชุดคำสั่งป้องกันการโจมตีทางจิตวิทยาอย่างรวดเร็ว "แกไม่ใช่สิ่งมีชีวิต... แกเป็นแค่โค้ดที่ถูกเขียนขึ้นโดยความหวาดกลัวสงคราม" คิรินตะโกนก้อง ดวงตาสีดำสนิทสะท้อนแสงสีแดงของระบบป้องกันภัย "และฉันนี่แหละ... คือคนที่เขียนบรรทัดสุดท้ายให้แกเอง!" หุ่นยนต์ยักษ์ในโลกเสมือนคำรามลั่น มันกางแขนออก ปล่อยไวรัสข้อมูลรูปทรงหนามแหลมพุ่งเข้าใส่คิรินราวกับพายุฝน คิรินไม่หลบหนี เขาใช้ความรู้เชิงโครงสร้างระบบที่สั่งสมมาตลอดชีวิตวิเคราะห์จุดอ่อนของโปรแกรมควบคุม ปลายทางของโค้ดทุกชุดย่อมมีช่องโหว่ และช่องโหว่ของ Aegis-09 ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดคำสั่งพื้นฐานที่ถูกฝังไว้เมื่อสิบปีก่อน—คำสั่งที่เกี่ยวข้องกับ "การปกป้องครอบครัวของวิศวกรผู้สร้าง" ภาพเหตุการณ์ในอดีต ภาพรอยยิ้มของน้องสาวและพ่อแม่ที่ถูกกลืนกินด้วยไฟสงครามพรั่งพรูเข้ามาในหัว แต่วินาทีนี้ คิรินไม่ได้ใช้มันเพื่อจมดิ่งสู่ความเศร้าโศกอีกต่อไป เขาเปลี่ยนความเจ็บปวดเหล่านั้นให้กลายเป็นรหัสผ่านระดับสูงสุด "เข้าเงื่อนไข... ปลดล็อกโปรแกรมแม่!" คิรินพุ่งทะยานเข้าใส่พายุไวรัส นิ้วมือทั้งสองข้างกดทับลงบนคีย์บอร์ดเสมือนจริงที่เขาสร้างขึ้นกลางอากาศด้วยความเร็วสูงสุด แสงสีฟ้าครามสว่างวาบขึ้นจากปลายนิ้ว ก่อนจะพุ่งทะลุทะลวงเข้าสู่แกนกลางของโปรแกรมศัตรู *< Code Accepted: Override Protocol Verified. >* *< Warning: Core temperature dropping. Shutting down offensive systems... >* เสียงคำรามของหุ่นยนต์ยักษ์ในโลกเสมือนเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเสียงสะอื้นของระบบที่กำลังรวน ดวงตาสีแดงฉานค่อยๆ หรี่แสงลง กลายเป็นสีฟ้าอ่อนที่สงบเสงี่ยม ร่างอวตารของ Aegis-09 ค่อยๆ สลายกลายเป็นละอองข้อมูลสีทองโปรยปรายลงมาทั่วนครจำลอง ในโลกความเป็นจริง เซร่ามองดูร่างของคิรินที่ยืนนิ่งสนิทพิงกำแพงเหล็ก สายเคเบิลที่ท้ายทอยมีประกายไฟเล็กๆ ปะทุขึ้นเบาๆ หุ่นยนต์ทำลายล้างรุ่นทหารที่ยืนประจันหน้ากับเธออยู่เมื่อครู่ จู่ๆ ก็หยุดชะงักลง ดวงตาสีแดงดับวูบลงทันที เสียงเครื่องยนต์ภายในเงียบกริบ ราวกับถูกดึงปลั๊กออกในเสี้ยววินาที เซร่ายกมือขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผาก ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก "ให้ตายเธอนี่... ทำอะไรบ้าบิ่นเกินไปแล้วนะ คิริน" ทว่า ความเงียบงันยังไม่ทันได้แผ่ขยาย รอยแยกสีดำสนิทก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศเหนือซากของหุ่นยนต์ยักษ์ รอยแยกนั้นฉีกขาดออกกว้างขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำอันเย็นเยียบที่ไม่ได้มาจากระบบของห้องนี้ และไม่ใช่เสียงของคิริน... หน้าจอคอนโซลหลักที่ควรจะดับสนิท กลับสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้งด้วยข้อความสีแดงฉานกระพริบเตือนระดับสูงสุดที่ทั้งคิรินและเซร่าไม่เคยพบเห็นมาก่อนในฐานข้อมูลของโลก *< SYSTEM WARNING: SSS-CLASS ENTITY UNLOCKED >* *< TARGET IDENTIFIED: PROJECT "ECHO-0" - THE CREATOR'S GHOST >* *< ACCESS GRANTED TO AN UNKNOWN USER... WELCOME BACK, DOCTOR. >*