เริ่มต้นใหม่ด้วยบาดแผล

"ความเจ็บปวดจากการถูกฉีกกระชากระดับโมเลกุล... รสชาติเป็นอย่างไรบ้างครับ อีออน?" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของดร. เวร่า ดังสะท้อนอยู่ในความว่างเปล่าที่ไร้จุดสิ้นสุด อีออนลืมตาขึ้นโดยสัญชาตญาณ ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะอากาศหนาวเหน็บ แต่เป็นเพราะความทรงจำของแรงอัดมหาศาลที่บดขยี้อวัยวะภายในเมื่อเสี้ยววินาทีก่อนยังคงฝังแน่นอยู่ในระบบประสาทส่วนกลาง เขายันตัวลุกขึ้นจากพื้นเหล็กเย็นเฉียบ กลิ่นโอโซนจางๆ ยังคงฟุ้งกระจายอยู่ในอากาศ—กลิ่นของความตายที่วนลูปกลับมานับครั้งไม่ถ้วน "คุณถามคำถามที่น่ารำคาญเหมือนเดิมนะครับ เวร่า" อีออนเค้นเสียงตอบ ลมหายใจของเขาหอบถี่ เขามองไปรอบตัว ห้องแล็บใต้ดินที่ควรจะพังทลายจากการระเบิดของปฏิกรณ์ควอนตัมกลับคืนสู่สภาพสมบูรณ์ไร้รอยขีดข่วน แสงไฟนีออนกะพริบถี่เป็นจังหวะเหมือนหัวใจที่เต้นผิดปกติ ดร. เวร่า ยืนหันหลังให้เขา มือเรียวบางของเธอกำลังปรับแต่งค่าพารามิเตอร์บนโฮโลแกรมโปรเจกเตอร์ เธอไม่ได้หันมามองเขาแม้แต่น้อย "นั่นเพราะเธอเลือกที่จะเจ็บปวดเองต่างหาก อีออน" เธอหมุนตัวกลับมา ใบหน้าคมคายนั้นเรียบเฉย ทว่าแววตาซ่อนความสมเพชเอาไว้ "เธอพยายามจะรักษาสมการที่ไม่มีทางเป็นไปได้ แทนที่จะปล่อยให้มันลบเลือนไปตามวัฏจักรที่ฉันสร้างขึ้น การดิ้นรนของเธอมันก็แค่ตัวเลขที่วิ่งวนอยู่ในกรงขังเท่านั้นเอง" อีออนกำหมัดแน่น จนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อฝ่ามือ ความเจ็บปวดทางกายนี้คือสิ่งที่ตอกย้ำว่าเขายังมีชีวิตอยู่ และนั่นคือสิ่งที่เขาต้องการ—หากเขายังไม่ตาย เขาก็ยังมีโอกาสคำนวณใหม่ เขาก้าวเดินไปหาเธอ ฝีเท้าของเขามั่นคงขึ้นกว่าทุกครั้ง ในแววตาของชายผู้ผ่านความตายมาเก้าครั้งเก้าครา ไม่มีความลังเลหลงเหลืออยู่แล้ว "กรงขังงั้นหรือครับ?" อีออนแค่นยิ้ม "งั้นลองดูให้ดีนะครับ ว่าอัลกอริทึมที่ผมแก้ในครั้งนี้ มันจะพังทลายกำแพงของคุณ หรือจะทำให้ตัวคุณเองแหลกสลายไปพร้อมกับมัน" เขาหยิบแท็บเล็ตควอนตัมที่วางอยู่บนโต๊ะข้างๆ ขึ้นมา นิ้วของเขาขยับผ่านหน้าจอด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ การประมวลผลในหัวของเขาทำงานหนักหน่วงเหมือนหน่วยประมวลผลกลางที่ร้อนจัด เขากำลังคำนวณตัวแปรใหม่ แทรกซึมเข้าไปในซอร์สโค้ดของลูปเวลาที่เวร่าภูมิใจนักหนา ดร. เวร่า ขมวดคิ้วเล็กน้อย ความมั่นใจบนใบหน้าของเธอเริ่มสั่นคลอน "เธอไม่มีวันทำสำเร็จ ความน่าจะเป็นที่เธอจะสามารถแก้ไขตัวแปรย้อนกลับได้คือ 0.000001% นะครับ" "นั่นก็มากเกินพอสำหรับคนที่จะตายอย่างคุณแล้วครับ" อีออนโต้กลับ น้ำเสียงของเขาเยือกเย็นและเฉียบคมยิ่งกว่าใบมีด ความเงียบเข้าปกคลุมห้องแล็บ มีเพียงเสียงการทำงานของเครื่องจักรที่ฟังดูคล้ายเสียงหายใจของอสูรกาย อีออนไม่ได้ต้องการแค่ทำลายลูปเวลา เขาต้องการดึงเอาเศษเสี้ยวความทรงจำที่หายไปของหญิงสาวที่เขารักกลับคืนมา แม้จะต้องแลกด้วยชีวิตของเขาอีกกี่ล้านครั้งก็ตาม เขาจะไม่ยอมให้การรีเซ็ตครั้งนี้สูญเปล่าอีกต่อไป อีออนเห็นรอยร้าวบนโฮโลแกรมของเวร่า ตัวเลขสีแดงเริ่มเต้นระบำอย่างบ้าคลั่ง ระบบป้องกันเริ่มทำงานตอบโต้เขาด้วยการปล่อยประจุไฟฟ้าแรงสูงเข้าใส่ร่างของเขาจนตัวเขากระตุกและทรุดฮวบลงกับพื้น "อึก..." อีออนกัดฟันกรอด ความทรมานแล่นปราดไปทั่วร่างเหมือนมีเข็มนับหมื่นเล่มทิ่มแทง "หยุดเถอะ อีออน" เวร่าเดินเข้ามาใกล้ ก้มตัวลงมองเขาจากเบื้องบน "ยอมรับความพ่ายแพ้เสีย แล้วฉันจะให้เธอหลับใหลอย่างสงบในลูปที่สมบูรณ์แบบนี้... ลูปที่ไม่มีเธอ ไม่มีความเจ็บปวด และไม่ต้องมีการสูญเสีย" อีออนเงยหน้าขึ้น สบตากับเธอ แววตาของเขาไม่ได้สั่นไหว มันกลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่น่าสะพรึงกลัว "ถ้าลูปนี้ไม่มีเธอ... ความสมบูรณ์แบบนั้นก็เป็นเพียงขยะที่ไร้ค่าครับ" เขากดปุ่มคำสั่งสุดท้ายที่นิ้วสั่นเทาของเขาพยายามบังคับให้โดนตำแหน่งนั้นบนหน้าจอ ทันใดนั้น แสงสีขาวจ้าพุ่งออกมาจากทุกทิศทาง เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นราวกับโลกกำลังจะแตกสลาย แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับเหนือความคาดหมายของทั้งคู่ เมื่อรอยแยกของมิติเวลาเริ่มปริออก เผยให้เห็นภาพของเหตุการณ์ในอนาคตที่บิดเบี้ยว—และที่นั่น อีออนเห็นร่างของใครบางคนที่เขารู้จักดีที่สุด ยืนรอเขาอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่า ไม่ใช่ ดร. เวร่า... แต่เป็นตัวเขาเองในเวอร์ชันที่ดูแก่ชราและเต็มไปด้วยบาดแผล กำลังถือมีดสั้นอาบแสงสีฟ้า จ่อคอหอยของหญิงสาวที่เขารักที่สุดในขณะที่เธอกำลังร้องไห้ "ถ้าอยากจะก้าวไปข้างหน้า" ร่างเงาของตัวเขาในอนาคตกระซิบผ่านรอยแยกมิติด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "จงฆ่าฉันเสีย... หรือไม่ ก็จงยอมจำนนต่อลูปนี้ไปชั่วกัลปาวสาน" อีออนเบิกตากว้าง หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น เมื่อเขาสังเกตเห็นรอยแผลเป็นรูปวงจรไฟฟ้าที่หลังมือของร่างนั้น—มันเป็นรอยแผลเดียวกันกับที่เขาเพิ่งได้รับจากการกระชากของมิติในวินาทีนี้พอดี ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความผิดพลาดและก้าวเข้าสู่สมการสุดท้ายไปพร้อมกันครับ - ควอนตัมคอร์