ความน่าจะเป็นที่เท่ากับศูนย์

“สมการนี้เป็นขยะ อีออน นายกำลังคำนวณสิ่งที่ไม่มีวันเกิดขึ้นจริงด้วยซ้ำ” เสียงของดร.เวร่ากรีดผ่านความเงียบของห้องปฏิบัติการใต้ดินที่เต็มไปด้วยเสียงหึ่งของเซิร์ฟเวอร์ควอนตัม เธอไม่ได้มองหน้าเขา สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่กราฟสีแดงฉานที่กำลังดิ่งพสุธาบนจอโฮโลแกรมกลางห้อง อีออนไม่ตอบ มือของเขาสั่นระริกขณะป้อนคำสั่งบรรทัดที่ล้านแปดหมื่นเข้าสู่ระบบ ตัวเลขบนหน้าจอวิ่งพล่านเหมือนฝูงมดตื่นตระหนก ทุกจังหวะการเต้นของหัวใจเขาถูกเชื่อมต่อเข้ากับ 'วงจรลบเลือน' เขาพยายามแก้ไขตัวแปรที่ผิดพลาดจากลูปที่ 87 แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับกลายเป็นค่าเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า: *Zero Probability.* “ถอยออกมา” เวร่าก้าวเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมเย็นเยียบของเธอเหมือนยาชาที่ทำให้อีออนรู้สึกคลื่นไส้ “นายพยายามจะรักษาคนตายด้วยคณิตศาสตร์ที่บิดเบี้ยว ความรักทำให้สมองนายฟั่นเฟือนไปแล้วหรือไง?” “ฉันไม่ได้พยายามรักษาเธอ” อีออนแค่นเสียง รอยยิ้มสมเพชปรากฏบนใบหน้าที่ซีดเผือด “ฉันแค่พยายามหยุดความผิดพลาดที่ผู้หญิงบ้าอำนาจอย่างเธอสร้างขึ้น” “ความผิดพลาด?” เวร่าหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น “นายเรียกการกำจัดเศษเสี้ยวแห่งความทุกข์ที่มนุษย์แบกรับไว้ว่าความผิดพลาดเหรอ? อีออน ดูสิ... ระบบกำลังคำนวณลูปต่อไป และค่าความน่าจะเป็นที่จะช่วยใครได้น่ะ มันคือศูนย์ศูนย์ศูนย์ศูนย์... มันไม่มีที่ว่างให้ปาฏิหาริย์ในระบบของฉัน” อีออนหยุดมือ แสงจากหน้าจอสะท้อนในดวงตาที่เหนื่อยล้าของเขา เขาแทรกซึมเข้าไปในโครงสร้างหลักของลูปเพื่อค้นหาจุดบกพร่อง เขาไล่เรียงอัลกอริทึมที่เขาสร้างขึ้นมาเองกับมือ—ความฉลาดระดับอัจฉริยะที่เคยทำให้เขาทนงตัวว่าสามารถควบคุมกาลเวลาได้ บัดนี้มันกลับกลายเป็นคุกที่ขังเขาไว้กับความพ่ายแพ้ เขาพลาดตรงไหน? เขาย้อนกลับไปดูค่าตัวแปร T (Time Variable) อีกครั้ง หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น เมื่อเขาตระหนักว่าเขามองข้ามปัจจัยพื้นฐานที่สุดไป ไม่ใช่ระบบของเวร่าที่ผิด แต่มันคือ ‘ตัวเขา’ ที่เป็นตัวแปรแทรกซ้อน (Anomalous Constant) ที่ทำให้ระบบไม่สามารถปิดลูปได้ “ฉันคือความผิดพลาดนั้นเอง” อีออนพึมพำ น้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน “ว่าไงนะ?” “ทุกครั้งที่ฉันพยายามแก้ไขลูป ฉันกำลังเพิ่มตัวแปรที่ระบบไม่ได้คำนวณไว้เข้าไป” เขาหันไปเผชิญหน้ากับเวร่า ดวงตาของเขาว่างเปล่า “ฉันไม่ใช่ผู้กอบกู้ ฉันคือไวรัสที่ทำให้ลูปนี้หมุนวนไม่รู้จบ” เขาทรุดลงนั่งกับพื้น พลังงานในห้องเริ่มแปรปรวน แสงไฟนีออนกะพริบถี่เหมือนจังหวะหัวใจที่ใกล้หยุดเต้น ความล้มเหลวครั้งนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของสมการ แต่คือการยอมรับว่าเขาไม่สามารถช่วยเธอคนนั้นได้... ไม่ว่าจะพยายามอีกกี่ล้านครั้งก็ตาม “การยอมรับความจริงเป็นก้าวแรกของความสูญเสียที่แท้จริงนะ อีออน” เวร่าเดินเข้ามาใกล้ คุกเข่าลงตรงหน้าเขา นิ้วเรียวของเธอเชยคางเขาขึ้น “นายคิดว่าจะทำลายฉันด้วยการทำลายตัวเองเหรอ? นายมันก็แค่อัลกอริทึมที่กำลังพังทลาย” “แล้วถ้าฉันหยุดคำนวณล่ะ?” อีออนยิ้มเย็น “ถ้าฉันปล่อยให้ระบบล่มลงตรงนี้ พร้อมกับข้อมูลทั้งหมดที่เธอต้องการ... เธอจะเหลืออะไร?” เวร่าชะงัก สายตาที่เคยเยือกเย็นเปลี่ยนเป็นความกังวลชั่ววูบ แต่มันก็ถูกแทนที่ด้วยความเรียบเฉยอย่างรวดเร็ว เธอหยิบอุปกรณ์ควบคุมทรงกลมออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มันคืออุปกรณ์ที่ใช้เชื่อมต่อจิตสำนึกเข้ากับแกนกลางของลูป “นายลืมไปแล้วหรือไงว่าใครเป็นคนเขียนโค้ดเริ่มต้น?” เธอกดปุ่มลงบนอุปกรณ์นั้น “นายทำลายลูปไม่ได้หรอก เพราะฉันคือคนสร้างนายขึ้นมา... ในฐานะโปรโตคอลการสำรวจความผิดพลาด” ทันใดนั้น เสียงเตือนสีแดงดังระงมไปทั่วห้องปฏิบัติการ หน้าจอโฮโลแกรมไม่แสดงผลตัวเลขอีกต่อไป แต่กลับฉายภาพเหตุการณ์ในอดีต—เหตุการณ์วันที่เขาสูญเสียเธอคนนั้นไป ภาพที่เขาสร้างขึ้นมาเพื่อย้ำเตือนความเจ็บปวด เพื่อให้เขามีแรงจูงใจในการคำนวณหาทางแก้ไข แต่ในภาพนั้น มีบางอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน เงาสีดำในมุมมืดของภาพกำลังเดินเข้ามาหาตัวเขาในอดีต และเงาคนนั้น... สวมแหวนวงเดียวกับที่เวร่าสวมอยู่บนนิ้วนางข้างซ้าย อีออนเบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นปราดไปทั่วกระดูกสันหลัง เขาไม่ได้สู้กับเวร่าเพื่อจะแก้ลูป... เขาอยู่ในลูปที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อบงการให้เขาเป็นคนปิดระบบด้วยมือตัวเอง “ถึงเวลาตื่นแล้ว อีออน” เวร่ากระซิบข้างหูเขา ขณะที่ห้องทั้งห้องเริ่มสลายกลายเป็นละอองพิกเซล “ขอบคุณที่เหนื่อยมามากนะ... แต่ภารกิจของนายจบลงแล้ว ในฐานะคนทรยศ” ประตูนิรภัยที่ถูกล็อคไว้อย่างแน่นหนาพังทลายลงพร้อมกับเสียงระเบิดที่ดังกึกก้อง ร่างในชุดเครื่องแบบหน่วยพิเศษกรูเข้ามานับสิบ นายทหารที่เดินนำหน้าสุดก้าวเข้ามาตรงหน้าอีออน และเมื่อหมวกกันน็อกถูกถอดออก อีออนก็หยุดหายใจไปชั่วขณะ ใบหน้าที่อยู่ภายใต้หมวกนั้น ไม่ใช่คนแปลกหน้า แต่เป็นตัวเขาเอง... ในเวอร์ชันที่แก่กว่าและมีรอยแผลเป็นพาดผ่านดวงตาข้างซ้าย “อย่าเชื่อสิ่งที่เธอพูด” อีออนในอนาคตกระซิบ พร้อมกับยกปืนจ่อไปที่เวร่า “เพราะเรากำลังจะเริ่มลูปสุดท้ายด้วยกัน” —ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความผิดพลาดและก้าวเข้าสู่สมการสุดท้ายไปพร้อมกันครับ—ควอนตัมคอร์