การวิ่งแข่งกับเข็มวินาที

เข็มวินาทีบนหน้าปัดควอนตัมสีครามไม่ได้กำลังเดิน แต่มันกำลัง “กรีดเฉือน” เวลาในสมองของอีออนให้ขาดวิ่น “นายเหลือเวลาอีกแค่สามร้อยสิบสี่วินาที, อีออน” เสียงของดร.เวร่าดังลอดผ่านเครื่องส่งสัญญาณสื่อสาร ควบคู่ไปกับเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของเธอเองจากห้องควบคุมหลักที่อยู่ลึกลงไปใต้ดินสามร้อยเมตร “ถ้าคำนวณจากความหนาแน่นของสนามแม่เหล็กในตอนนี้ การรีเซ็ตครั้งที่สี่พันแปดร้อยสิบสองจะเกิดขึ้นอย่างสมบูรณ์ และความทรงจำของนาย... จะถูกบดขยี้จนไม่เหลือแม้แต่เศษเสี้ยวของรหัสผ่าน” อีออนไม่ตอบ เขากำปืนเลเซอร์ในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว เลือดสดๆ ไหลย้อยจากขมับซ้ายลงมาตามกรอบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยรอยแผลจากการปะทะกับระบบรักษาความปลอดภัยอัตโนมัติ สายตาของเขาจดจ้องอยู่กับแผงวงจรแม่ข่ายขนาดมหึมาที่ส่งเสียงฮัมต่ำๆ ราวกับสัตว์ร้ายกำลังคำรามในความมืด ตรงหน้าเขาคือ ‘โครโน-คอร์’ หัวใจหลักของลูปเวลาที่เวร่าสร้างขึ้น—ระบบที่เธอเชื่อมั่นนักหนาว่าจะลบเลือนความเจ็บปวดจากการสูญเสียลูกสาวในอดีตได้ โดยแลกกับการกักขังจักรวาลไว้ในวงจรอันเป็นอนันต์ *ความทรงจำของลิเลียนกำลังจะหายไปอีกครั้ง* ความคิดนั้นกรีดแทงหัวใจของอีออนราวกับมีคมมีด ภาพรอยยิ้มสุดท้ายของน้องสาวก่อนที่ห้องทดลองจะระเบิดเมื่อเจ็ดปีก่อนผุดขึ้นมาในหัว ชัดเจนและเจ็บปวด ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวินาทีที่แล้ว เวร่าพยายามโน้มน้าวเขามาตลอดว่าความเจ็บปวดนี้เป็นสิ่งแปลกปลอมที่ต้องถูกกำจัด แต่วันนี้... อีออนตระหนักแล้วว่า การไม่มีความทรงจำเหลืออยู่เลย คือความตายที่แท้จริงของมนุษยชาติ นิ้วเรียวยาวของเขาบรรจงถอดรหัสควอนตัมชุดสุดท้ายลงบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรม แสงสีฟ้าสาดสะท้อนดวงตาที่แข็งกร้าวแต่รื้นด้วยหยดน้ำใสๆ “เธอมันคนตาบอด, เวร่า” อีออนพูดลอดไรฟัน เสียงของเขาแหบพร่าแต่เฉียบคม “เธอคิดว่าการลบอดีตคือการเยียวยา แต่จริงๆ แล้วเธอก็แค่ขี้ขลาดเกินกว่าจะยอมรับว่าตัวเองล้มเหลวในการปกป้องสิ่งที่รักต่างหาก” ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงสะท้อนของการหายใจและความถี่ของสัญญาณชีพที่เต้นรัวเร่งเร้าตามเวลาที่เหลือ “นายไม่เข้าใจหรอก, อีออน...” เสียงของเวร่าสั่นเครือเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาเยือกเย็นและเด็ดขาดตามเดิม “ความเจ็บปวดมันหนักหนาเกินกว่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะแบกรับไว้ได้ ฉันแค่กำลังเมตตา... ปล่อยมือซะ แล้วปล่อยให้ทุกอย่างเริ่มต้นใหม่ในลูปหน้า” *200 วินาที...* หน้าปัดแสดงผลเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน อุณหภูมิในห้องโถงพุ่งสูงขึ้นจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นคลื่นความร้อน แผงวงจรหลักเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนเศษฝุ่นละอองลอยเคว้งคว้างในอากาศ อีออนกัดฟันกรอด ความเจ็บปวดจากการรีเซ็ตครั้งก่อนๆ เริ่มสะท้อนกลับมาในรูปแบบของอาการปวดหัวไมเกรนราวกับกะโหลกศีรษะกำลังจะระเบิด เขาเซเล็กน้อยแต่ยังคงใช้มือข้างหนึ่งยันกำแพงเหล็กไว้แน่น เขาไม่มีเวลาลังเลอีกต่อไปแล้ว อีออนดึงไวรัสควอนตัมออกจากพอร์ตเชื่อมต่อ แล้วเสียบมันเข้าไปยังแกนกลางของโครโน-คอร์โดยตรง ทันทีที่โค้ดแปลกปลอมถูกฉีดเข้าไป ระบบทั้งหมดก็กรีดร้องเสียงดังสนั่น แสงไฟสีฟ้าเปลี่ยนเป็นสีแดงวาบไปทั่วห้อง จอภาพนับถอยหลังกระพริบถี่รัวราวกับหัวใจที่กำลังเต้นเร็วก่อนจะหยุดนิ่ง *100 วินาที...* “หยุดเดี๋ยวนี้นะ, อีออน! นายกำลังทำลายล้างทุกสิ่ง!” เสียงกรีดร้องของเวร่าดังลั่นระบบสื่อสาร ไร้ซึ่งความเยือกเย็นอย่างที่เคยเป็น มีเพียงความตื่นตระหนกและหวาดกลัว “ฉันไม่ได้ทำลาย...” อีออนยิ้มหยันให้กับความมืดเบื้องหน้า ดวงตาคมกริบสะท้อนแสงสีแดงฉานจากระบบเตือนภัย “ฉันแค่กำลังปลดปล่อยพวกเราต่างหาก” นิ้วของเขาเตรียมกดปุ่มยืนยันคำสั่งทำลายลูปครั้งสุดท้าย—คำสั่งที่จะหยุดยั้งวงจรนี้และปล่อยให้เวลาเดินหน้าไปสู่อนาคตที่แท้จริง อนาคตที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่มันคือความจริงที่มนุษย์พึงมี *10, 9, 8...* ทว่า ในเสี้ยววินาทีก่อนที่ปลายนิ้วจะสัมผัสลงบนปุ่มสั่งการ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสคู่ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านไปตามสันหลังของอีออนเมื่อเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงทางเข้า พร้อมกับปากกระบอกปืนนิวเคลียร์พกพาที่จ่อตรงมาที่ท้ายทอยของเขา “มือวางบนแป้นพิมพ์ไว้อย่างนั้นแหละ, ลูกชาย” เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้น ท่ามกลางความตกตะลึงที่ทำให้ลมหายใจของอีออนสะดุดกึกลงไปในลำคอ —ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมคำนวณความน่าจะเป็นและเดินทางข้ามมิติเวลาไปด้วยกันครับ—ควอนตัมคอร์