กระแสเวลาที่บิดเบี้ยว

“หยุดมือเดี๋ยวนี้ เวร่า! ถ้าเธอฝืนดึงค่าตัวแปรนั้นเข้ามาในสมการ ความเป็นจริงจะแตกสลายเหมือนแก้วที่โดนทุบด้วยค้อนเหล็ก!” เสียงของอีออนก้องกังวานอยู่ในห้องควบคุมที่สั่นสะเทือน เขาไม่ได้ตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่มันคือเสียงของคนที่เห็นจุดจบของโลกกำลังคืบคลานเข้ามาในรูปแบบของตัวเลขที่วิ่งพล่านบนหน้าจอโฮโลแกรมรอบทิศทาง ดร.เวร่า ไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง ดวงตาของเธอยังคงจดจ้องอยู่ที่เส้นกราฟสีเลือดที่กำลังฉีกกระชากเส้นเวลาเดิมจนขาดวิ่น เธอพิมพ์คำสั่งสุดท้ายลงบนแป้นพิมพ์แสง นิ้วเรียวยาวของเธอสั่นระริกเล็กน้อย แต่นั่นไม่ใช่ความกลัว มันคือความปิติที่ได้เห็นความสมบูรณ์แบบในอุดมคติที่เธอเฝ้าฝัน “อีออน... นายยังไม่เข้าใจอีกหรือไง?” เวร่าแค่นหัวเราะ เสียงของเธอยังคงนุ่มนวลทว่าเย็นเยียบ “ความเจ็บปวดที่นายแบกไว้ ความสูญเสียที่คอยกัดกินหัวใจนายในทุกๆ ลูป... ฉันกำลังลบมันทิ้งด้วยการทับซ้อนเวลาให้กลายเป็นจุดเดียวไงล่ะ” “มันไม่ใช่การลบ แต่มันคือการทำลาย!” อีออนพุ่งตัวเข้าไปคว้าข้อมือของเธอ แรงบีบของเขาหนักแน่นจนเห็นเส้นเลือดที่หลังมือ “ถ้าเธอทำให้เวลาซ้อนทับกัน สิ่งที่เกิดขึ้นในอดีต ปัจจุบัน และอนาคตจะหลอมรวมจนไม่เหลือตัวตนของใครเลย แม้แต่ตัวเธอเอง!” ท่ามกลางบทสนทนาที่ตึงเครียด โลกภายนอกเริ่มเกิดปรากฏการณ์ประหลาด ท้องฟ้าเหนือสถาบันวิจัยไม่ได้เป็นสีครามหรือมืดมิด แต่มันกำลัง ‘ฉีกขาด’ ออกเป็นชิ้นๆ เหมือนภาพวาดสีน้ำมันที่ถูกน้ำสาดใส่ ในรอยแยกเหล่านั้น อีออนมองเห็นภาพของเมืองเดิมเมื่อสิบปีก่อนซ้อนทับกับภาพซากปรักหักพังในอนาคต ผู้คนที่เดินอยู่บนถนนต่างหยุดชะงัก ร่างกายของพวกเขาเริ่มโปร่งใสและบิดเบี้ยวเหมือนสัญญาณภาพทีวีที่ขาดหาย บางคนกลายเป็นเด็ก บางคนกลายเป็นคนชราในชั่วพริบตา “ดูนั่นสิ...” เวร่าชี้ไปที่หน้าต่างบานใหญ่ “นั่นคือผลลัพธ์ของความไม่แน่นอนที่เราพยายามควบคุมมาตลอดชีวิต ในที่สุด ทุกอย่างก็เป็นอิสระจากกรอบของเวลาที่น่ารังเกียจสักที” อีออนกัดฟันแน่น เขารู้ดีว่าหากปล่อยให้สถานการณ์นี้ดำเนินต่อไปอีกเพียงแค่สิบวินาที ทุกอย่างจะไม่มีวันหวนคืน เขาหันหลังกลับไปที่แท่นควบคุมหลัก ตัดสินใจทำในสิ่งที่เขาเคยสาบานว่าจะไม่ทำเด็ดขาด นั่นคือการป้อนรหัสทำลายตัวเองลงในระบบฐานรากของลูปเวลา “นายกำลังจะทำอะไร?” เวร่าถามขึ้น น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวทันทีที่เห็นท่วงท่าของเขา “ฉันกำลังจะคืนความยุติธรรมให้เวลา” อีออนกล่าวพลางพิมพ์คำสั่งอย่างรวดเร็ว “ถ้าเธอต้องการให้ทุกอย่างเป็นลูปที่ไม่มีวันจบสิ้น ฉันก็จะทำลายจุดเริ่มต้นของมันเสีย เพื่อที่อย่างน้อย... โลกใบนี้จะได้หลับใหลอย่างสงบ ไม่ต้องวนเวียนอยู่กับความตายที่เธอหยิบยื่นให้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า” นิ้วของเขาค้างอยู่บนปุ่มกดสุดท้าย ทันใดนั้น แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็ทำให้ทั้งห้องแทบพลิกคว่ำ ประตูนิรภัยถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงดันอากาศจากภายนอก ทว่าสิ่งที่ก้าวเข้ามาไม่ใช่ทีมรักษาความปลอดภัยที่อีออนคาดหวัง ร่างหนึ่งก้าวเข้ามาในห้อง ท่ามกลางกระแสเวลาที่กำลังผันผวน ร่างนั้นก้าวเดินด้วยความมั่นคงราวกับไม่อยู่ในกฎของฟิสิกส์ชุดใดๆ บนโลกใบนี้ เมื่อร่างนั้นเงยหน้าขึ้น อีออนถึงกับหยุดหายใจ มือที่วางอยู่บนปุ่มควบคุมสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่ ใบหน้าที่คุ้นเคย... ใบหน้าที่เขาเฝ้าตามหาผ่านลูปเวลามานับร้อยนับพันครั้ง ใบหน้าที่ควรจะตายไปตั้งแต่จุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมเมื่อหลายปีก่อน “พ่อ?” อีออนครางออกมา เสียงของเขาสั่นพร่าเกินกว่าจะควบคุมได้ ผู้มาเยือนคนนั้นขยับรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความนัยน์ตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะยกอุปกรณ์แปลกปลอมขึ้นมาเล็งไปที่สมองของอีออน “การกระทำของแกในตอนนี้ ไม่ใช่แค่การทำลายลูปเวลา แต่มันคือการทำลายกุญแจดอกสุดท้ายที่ฉันเฝ้ารอมาตลอด... อีออน วางมือลงเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ความทรงจำของแกจะถูกลบหายไปตลอดกาล” ท่ามกลางมิติที่กำลังแตกร้าว อีออนยืนอยู่ตรงกลางระหว่างอดีตที่หวนคืนกับอนาคตที่กำลังดับสูญ นิ้วของเขาแตะเบาๆ บนคำสั่งสังหารระบบ ทั้งที่รู้ดีว่าการกดปุ่มนี้อาจหมายถึงการพรากชีวิตของคนที่เขารักที่สุดไปอีกครั้งด้วยมือของเขาเอง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ยังคงติดตามการตัดสินใจครั้งสำคัญนี้ไปด้วยกันนะครับ - ควอนตัมคอร์