การสูญเสียที่คุ้มค่า

"หักเข็มทิศทิ้งเสีย อีออน... เพราะในจักรวาลที่เวลาหมุนวนเป็นวงกลม ไม่มีทิศเหนือที่แท้จริงสำหรับนายหรอก" ดร.เวร่า เอ่ยขึ้นขณะที่เธอกดปลายนิ้วลงบนแผงควบคุมโฮโลแกรม แสงสีฟ้าเย็นเยียบสะท้อนบนใบหน้าไร้อารมณ์ของหญิงสาวผู้เป็นสถาปนิกแห่งลูปเวลา เธอไม่ได้หันมามองผม แต่เธอกำลังเฝ้ามองเส้นกราฟความน่าจะเป็นที่กำลังดิ่งพสุธาในหน้าจอหลัก ผมกำหมัดแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว แผ่นโลหะในห้องแล็บใต้ดินสั่นสะเทือนตามจังหวะที่หัวใจผมเต้นรัว บนโต๊ะเบื้องหน้าคืออุปกรณ์สื่อสารควอนตัมรุ่นต้นแบบ สิ่งเดียวที่จะพาผมย้อนกลับไปแก้ไขความผิดพลาดก่อนที่ลูปจะรีเซ็ตในอีกไม่ถึงสิบนาทีข้างหน้า แต่การจะเข้าถึงรหัสผ่านระดับลึกของระบบ ผมจำเป็นต้องใช้ 'กุญแจ' ที่มีค่ามากที่สุดในชีวิตของผมเสียก่อน "เธอรู้ใช่ไหมว่าถ้าฉันยอมทำตามที่เธอต้องการ... ข้อมูลความทรงจำทั้งหมดที่เกี่ยวกับ 'เธอ' ในวันที่ฝนตกวันนั้นจะหายไปตลอดกาล" ผมถาม เสียงของผมแหบพร่าแต่มั่นคง เวร่าหันกลับมา แววตาของเธอว่างเปล่าเหมือนห้วงอวกาศ "ความทรงจำคือน้ำหนักที่ฉุดรั้งนายไว้ในลูป อีออน นายเลือกเองไม่ใช่หรือว่าอยากจะลบมันทิ้ง หรือนายจะยอมให้ความเจ็บปวดนั้นหมุนเวียนไปจนชั่วกัลปาวสาน?" ผมมองดูหน้าจอ ความทรงจำภาพสุดท้ายฉายชัดขึ้นมาในหัว—ภาพใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาของคนที่ผมพยายามปกป้อง ทุกรอยยิ้ม ทุกคำสัญญาที่เคยให้กันไว้ มันถูกบรรจุอยู่ในรหัสควอนตัมชุดนี้ หากผมลบทิ้งเพื่อเอาเบาะแสของอัลกอริทึมสุดท้ายมา ผมจะไม่มีวันจำได้อีกเลยว่าทำไมผมถึงเริ่มวิ่งแข่งกับเวลาตั้งแต่แรก ความเงียบเข้าปกคลุมห้องแล็บ มีเพียงเสียงการทำงานของพัดลมระบายความร้อนที่ดังวูบวาบสลับกับเสียงชีพจรของเครื่องจักร ผมถอนหายใจยาว ก่อนจะหยิบเข็มฉีดยาสารเคมีบรรจุข้อมูลออกมา "การสูญเสียที่คุ้มค่า... คำพูดนี้ดูหรูหราเกินไปสำหรับคนอย่างคุณนะ ดร.เวร่า" ผมแค่นยิ้ม แต่ดวงตาไม่ยิ้มตาม "แต่น่าเสียดาย ที่นิยามของความคุ้มค่าของเรามันต่างกัน" ผมปักเข็มลงที่ต้นคอ ความเย็นเยียบแล่นผ่านไขสันหลัง ภาพนิมิตที่ผมเฝ้าทะนุถนอมเริ่มแตกสลายราวกับกระจกที่ถูกทุบ ข้อมูลชุดใหม่ไหลทะลักเข้าสู่สมองของผมอย่างรุนแรงจนผมต้องทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น เสียงกรีดร้องในหัวดังก้องไปพร้อมกับสมการคณิตศาสตร์ที่เรียงตัวกันอย่างบ้าคลั่ง ผมเห็นมันแล้ว... รอยแยกของเวลาที่เวร่าพยายามซ่อนไว้ มันไม่ได้อยู่ในอดีตอย่างที่ผมเข้าใจ แต่มันซ่อนอยู่ใน 'อนาคตที่ยังไม่เกิดขึ้น' "อีออน... นายทำอะไรลงไป!" เสียงของเวร่าเปลี่ยนไป จากความเยือกเย็นกลายเป็นความตื่นตระหนก เธอพุ่งเข้ามาหาผม มือของเธอคว้าไหล่ผมไว้แน่น "นายเปิดเข้าสู่ 'แกนกลางของระบบ' โดยไม่ผ่านตัวกรองความจำ... นายจะตายนะ!" ผมเงยหน้าขึ้นมองเธอ เลือดกำเดาไหลซึมออกมาเปรอะเสื้อกาวน์ ผมไม่ได้ยินเสียงความเจ็บปวดรอบตัวแล้ว สิ่งเดียวที่ผมเห็นคือจุดที่อัลกอริทึมสุดท้ายกำลังจะหลอมรวมกัน และในวินาทีที่ความทรงจำสุดท้ายกำลังจะเลือนหาย ผมกลับพบความจริงที่น่าตกใจที่สุด ผมคว้าข้อมือของเวร่าไว้แน่น แรงบีบที่ทำเอาเธอต้องนิ่วหน้า "ฉันไม่ได้ทำเพื่อลบความเจ็บปวดหรอก เวร่า..." ผมกระซิบ เสียงของผมสั่นพร่าแต่เต็มไปด้วยความแค้นที่ซ่อนอยู่ "แต่ฉันทำเพื่อให้รู้ว่า... คนที่สร้างลูปนี้ขึ้นมาตั้งแต่วันแรก ไม่ใช่คุณ" ดร.เวร่าชะงัก สายตาของเธอสั่นระริก เธอพยายามดึงมือออกแต่ผมกุมไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ในวินาทีนั้น เงาตะคุ่มของบุคคลที่สามปรากฏขึ้นจากมุมมืดของห้องแล็บ ชายในชุดสูทสีเข้มที่ผมจำได้แม่นยำว่าเป็นคนคนเดียวกับที่ยืนอยู่ในภาพถ่ายครอบครัวของผมเอง เขาก้าวออกมาจากเงามืดด้วยรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายผมเย็นเฉียบ "ทำได้ดีมาก อีออน... ในที่สุดลูกก็หาเบาะแสสุดท้ายเจอเสียที" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านสมการแห่งโชคชะตาที่กำลังจะถึงจุดแตกหักไปกับผมนะครับ - ควอนตัมคอร์