ทฤษฎีไร้เหตุผล

"หยุดคำนวณเสียที อีออน... นายกำลังพยายามแก้โจทย์เลขด้วยความรู้สึก ซึ่งนั่นมันเป็นเรื่องไร้สาระที่สุดเท่าที่นักฟิสิกส์คนหนึ่งจะทำได้" เสียงของดร. เวร่าดังก้องในห้องแล็บที่ไร้แสงตะวัน มีเพียงแสงสีฟ้าจากโฮโลแกรมสมการนับหมื่นที่หมุนวนราวกับพายุทอร์นาโด อีออนไม่ได้หันไปมอง เขายังคงรัวนิ้วลงบนแผงควบคุมด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ ดวงตาของเขาสะท้อนภาพเส้นกราฟที่พุ่งดิ่งลงสู่จุดวิกฤตซ้ำแล้วซ้ำเล่า — กราฟที่แสดงถึงการล่มสลายของห้วงเวลาที่เขากำลังติดอยู่ "มันไม่ใช่เลข เวร่า" อีออนตอบกลับ น้ำเสียงเขาราบเรียบ ทว่าสั่นไหวอย่างยากจะควบคุม "แต่มันคือ 'ค่าความคลาดเคลื่อน' ที่ระบบของคุณอ่านไม่เจอต่างหาก" เวร่าก้าวเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่เจือไปด้วยกลิ่นโอโซนจากเครื่องเร่งอนุภาคทำให้บรรยากาศอึดอัดขึ้น "ไม่มีค่าความคลาดเคลื่อนในระบบปิด อัลกอริทึมของฉันคำนวณทุกความเป็นไปได้ ตั้งแต่การขยับตัวของอะตอมไปจนถึงการเสื่อมสลายของดวงดาว นายก็แค่... ยอมรับความจริงไม่ได้ว่าสิ่งที่นายพยายามรักษามันไม่มีค่าพอที่จะคงอยู่" อีออนชะงัก นิ้วที่กำลังรัวคำสั่งหยุดกึก เขาหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับหญิงสาวที่เขาเคยเรียกได้เต็มปากว่าเป็น 'อาจารย์' แววตาของเขาไม่ได้มีความเย็นชาแบบที่เคยเป็น แต่มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ถูกขัดเกลาจนคมกริบ "ความรัก ไม่ใช่ตัวแปรที่คุณจะใส่ลงในสมการได้" เขาแค่นยิ้ม "คุณมองเห็นมันเป็นเพียงอาการทางเคมีที่ผิดปกติในสมอง แต่นั่นแหละคือทฤษฎีไร้เหตุผลที่อัลกอริทึมของคุณสแกนไม่ถึง" "ความรัก?" เวร่าหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความปราณี "นายกำลังจะบอกว่า 'ความรู้สึก' จะเอาชนะกฎฟิสิกส์ได้งั้นหรือ? อีออน นายฉลาดเกินกว่าจะเชื่อเรื่องเพ้อฝันแบบนั้นนะ" อีออนลุกขึ้นยืน ร่างกายเขาสั่นเทาเล็กน้อย เขาเดินผ่านหน้าเวร่าไปที่หน้าต่างกระจกหนาที่มองเห็นภาพสะท้อนของเมืองที่กำลังแตกสลายและก่อตัวใหม่ในลูปเวลาที่ไม่มีวันจบสิ้น ทุกครั้งที่นาฬิกานับถอยหลังถึงศูนย์ โลกจะรีเซ็ต และคนที่เขารักจะตายจากไป... ตายจากไปในรูปแบบที่ต่างกันออกไปเสมอ "ผมลองมาแล้ว 14 ครั้ง เวร่า" อีออนพึมพำ "ในลูปที่ 7 ผมเลือกที่จะไม่ช่วยเธอ เพื่อให้สมการคงที่ แต่มันก็ล้มเหลว ลูปยังคงทำงานอยู่ ในลูปที่ 12 ผมพยายามฆ่าคุณ แต่มันก็ล้มเหลว ลูปยังคงทำงานอยู่... รู้ไหมทำไม?" เวร่าเงียบไป ชั่วขณะหนึ่งที่ความสงสัยปรากฏบนใบหน้าเย็นชาของเธอ "เพราะ 'ตัวแปร' ที่คุณมองข้ามไปตลอด คือการตัดสินใจที่ฝืนหลักตรรกะของผมเอง" อีออนหันกลับมา แววตาของเขาแน่วแน่ "อัลกอริทึมของคุณทำงานโดยอิงจากความน่าจะเป็น แต่มนุษย์เราไม่ได้เดินตามความน่าจะเป็นเสมอไป โดยเฉพาะตอนที่เรากำลังจะสูญเสียสิ่งที่สำคัญที่สุด" เขาหยิบอุปกรณ์บันทึกข้อมูลขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มันคือสิ่งที่เขาแอบดึงออกมาจากใจกลางระบบในลูปก่อนหน้า เวร่าเบิกตากว้าง เธอพุ่งเข้ามาหมายจะคว้ามัน แต่เขากลับถอยหลังหนึ่งก้าว "อย่าเข้ามา" อีออนสั่ง "ถ้าผมทำลายลูปนี้ด้วยการป้อนสมการย้อนกลับที่รวม 'ตัวแปรความรัก' เข้าไป ระบบของคุณจะพังพินาศ และนั่นหมายถึงการที่ผมอาจจะต้องหายไปจากหน้าประวัติศาสตร์นี้ตลอดกาล" "นายจะฆ่าตัวตาย?" เวร่าถาม เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือด้วยความโกรธ "นายจะแลกทุกอย่างเพื่อความไร้เหตุผลนั่นงั้นหรือ?" "สำหรับผม... มันคือเหตุผลเดียวที่ทำให้ผมมีชีวิตอยู่มาถึงบทนี้" อีออนกดปลายนิ้วลงบนอุปกรณ์นั้น แสงสีแดงวาบขึ้นทั่วทั้งห้องแล็บ ระบบเตือนภัยเริ่มร้องระงม ความเป็นจริงรอบข้างเริ่มบิดเบี้ยวเหมือนภาพวาดสีน้ำมันที่ถูกสาดด้วยน้ำมันเบนซิน ร่างของเวร่าเริ่มสั่นไหวราวกับภาพโฮโลแกรมที่สัญญาณขาดหายไป ในเสี้ยววินาทีก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบ อีออนรู้สึกถึงสัมผัสที่ข้อมือ... ไม่ใช่สัมผัสของเวร่า แต่เป็นสัมผัสของ 'ใครบางคน' ที่เขาเฝ้าตามหามาตลอดกาลเวลา "อีออน... ถ้าคุณกดปุ่มนั้น คุณจะไม่มีวันได้พบฉันอีกเลย" เสียงนั้นแผ่วเบาแต่ชัดเจน มันเป็นเสียงของคนที่เขาพยายามช่วยชีวิตมาโดยตลอด เสียงที่เขาคิดว่ามันคือสิ่งที่เขาจินตนาการขึ้นเองในลูปเวลาที่แสนทรมาน ทว่าคราวนี้... มือที่จับข้อมือเขานั้นอบอุ่นเกินกว่าจะเป็นเพียงอัลกอริทึม อีออนหันกลับไปมองสิ่งที่อยู่เบื้องหลังม่านแสงสีแดงที่กำลังถล่มลงมา หัวใจของเขาแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นคนๆ นั้นยืนอยู่ตรงนั้น... ไม่ใช่เงา ไม่ใช่ภาพฉาย แต่เป็นเธอที่เพิ่งก้าวออกมาจากรอยแยกของมิติที่ไม่ควรจะมีอยู่จริง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านสมการแห่งโชคชะตาที่กำลังจะถึงจุดแตกหักไปกับผมนะครับ - ควอนตัมคอร์