เสียสละเพื่ออนาคต

"ถ้าคุณขยับนิ้วอีกเพียงมิลลิเมตรเดียว ตัวตนของคุณจะกลายเป็นเพียงข้อมูลขยะที่ถูกลบออกจากเซิร์ฟเวอร์หลักทันที อีออน อย่าได้พยายามฝืนกฎฟิสิกส์ที่ตัวเองเป็นคนเขียนขึ้นมาเลยครับ" น้ำเสียงของ ดร. เวร่า เย็นเยียบดุจน้ำแข็งในอวกาศ เธอจ้องมองชายหนุ่มที่กำลังสั่นสะท้าน มือของอีออนที่เริ่มแปรสภาพเป็นละอองแสงสีฟ้าครามค่อยๆ เลือนหายไปในอากาศธาตุ ราวกับภาพจิ๊กซอว์ที่ถูกชิ้นส่วนสำคัญพรากไป เขาไม่ได้แค่สูญเสียร่างกาย แต่เขากำลังสูญเสีย 'ประวัติศาสตร์' ของตนเอง อีออนกัดฟันแน่น ความเจ็บปวดจากการสูญเสียตัวตนไม่ได้อยู่ที่ผิวหนัง แต่มันลึกเข้าไปถึงระดับอะตอมที่เรียงตัวกันเป็นจิตวิญญาณ เขาเงยหน้าขึ้น สบตากับหญิงสาวผู้เป็นทั้งผู้ร่วมอุดมการณ์และศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดในชีวิต "กฎฟิสิกส์น่ะเหรอครับ เวร่า..." อีออนเค้นเสียงหัวเราะออกมาอย่างยากลำบาก สายตาของเขาจับจ้องไปยัง 'แกนกลางแห่งกาลเวลา' ที่หมุนวนอยู่เบื้องหลังเธอ "มันไม่ใช่กฎหรอกครับ มันเป็นแค่กรงขังที่คุณสร้างขึ้นเพื่อชดเชยความผิดพลาดในอดีตของคุณเองต่างหาก" เขายกมือขวาขึ้น แม้มันจะเหลือเพียงร่องรอยของพลังงานที่สั่นไหว แต่เขายังคงถือ 'คีย์การ์ดควอนตัม' ไว้แน่น การตัดสินใจครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องของสมการความน่าจะเป็นอีกต่อไป มันคือการเดิมพันด้วยสิ่งสุดท้ายที่เขามี—หัวใจของเขา "ถ้าผมหยุดลูปนี้ มนุษยชาติจะรอด แต่เอลีน่า... เธอจะไม่มีวันเกิดมาอีกเลย" อีออนพึมพำ น้ำเสียงของเขาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ความทรงจำเกี่ยวกับรอยยิ้มของหญิงสาวที่เขารักฉายวาบขึ้นในหัว มันเป็นความอบอุ่นเพียงหนึ่งเดียวในจักรวาลที่หนาวเหน็บแห่งนี้ เวร่าก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟสีแดงจากแผงควบคุมหลักสะท้อนบนแว่นตาของเธอ "ความรักคือบั๊กในระบบครับ อีออน มันทำให้คุณโง่เขลา หากคุณเลือกช่วยเธอ ระบบจะรีเซ็ตกลับไปที่จุดเริ่มต้น ทุกอย่างจะวนลูปซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกว่าจักรวาลจะแตกสลาย คุณจะยอมให้ความเห็นแก่ตัวเพียงเสี้ยววินาทีทำลายทุกอย่างจริงๆ หรือครับ?" "ไม่ใช่ความเห็นแก่ตัวหรอกครับ... มันคือความเป็นมนุษย์" อีออนก้าวไปข้างหน้า ละอองดิจิทัลที่แขนขาของเขาเริ่มกระจายตัวเร็วขึ้นตามแรงโน้มถ่วงที่เปลี่ยนไปจากการกระทำของเขา เขาเห็นภาพนิมิต: อนาคตที่ไม่มีเขา ไม่มีเอลีน่า แต่มีมวลมนุษยชาติที่เดินหน้าต่อไปได้โดยไม่ต้องติดอยู่ในกรงขังของเวลาที่เขาสร้างขึ้น เขาเห็นภาพเด็กน้อยที่กำลังวิ่งเล่นในทุ่งหญ้าที่ไม่เคยมีอยู่จริงในความทรงจำของเขา เขามองไปยังเวร่า สายตาของเขาไม่ได้มีความโกรธแค้นอีกต่อไป มีเพียงความสงสาร "คุณพยายามจะลบเลือนความเจ็บปวดด้วยการลบเวลา แต่คุณลืมไปอย่างหนึ่งนะเวร่า... ความเจ็บปวดนั่นแหละครับที่ทำให้เราเติบโต" อีออนหลับตาลง เขาเริ่มสวดภาวนาถึงชุดคำสั่งสุดท้าย... *'อัลกอริทึมสุดท้าย: การเสียสละเพื่ออนาคต'* เขากดรหัสลงบนแกนกลางด้วยความเร็วที่เหนือกว่าการคำนวณของระบบ ทันใดนั้น แสงสีขาวโพลนสว่างวาบไปทั่วห้องควบคุม พลังงานมหาศาลปะทะเข้ากับร่างกายของเขาจนแทบแหลกสลาย เขาไม่ได้ทำลายลูปเพื่อชนะ แต่เขากำลังทำลาย 'ตัวตนของเขาเอง' เพื่อเป็นสะพานเชื่อมให้กาลเวลาดำเนินต่อไปตามวิถีทางที่ควรจะเป็น "อีออน! คุณจะทำอะไร!" เวร่าแผดเสียงร้องออกมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายศตวรรษ ความเยือกเย็นของเธอพังทลายลงเมื่อเห็นเศษเสี้ยวข้อมูลสุดท้ายของเขากำลังหลอมรวมเข้ากับแกนกลางระบบ อีออนไม่ตอบ สายตาของเขามองเห็นเพียงภาพเอลีน่าที่จางหายไปพร้อมกับเขา เขาไม่ได้เลือกอนาคตที่ไม่มีเธอ แต่เขาเลือกที่จะหยุดความทรมานของทุกคนด้วยการมอบความตายอันนิรันดร์ให้กับตัวเอง เมื่อแสงนั้นดับลง ความเงียบงันเข้ามาปกคลุมไปทั่วห้องทดลอง ทว่าสิ่งที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าเวร่าไม่ใช่ความว่างเปล่าอย่างที่เธอคาดหวัง แต่เป็นเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังขึ้นซ้ำๆ พร้อมกับข้อความบนหน้าจอมอนิเตอร์ที่ค่อยๆ เปลี่ยนจากรหัสที่ซับซ้อน กลายเป็นตัวอักษรสีทองที่เขียนด้วยลายมือของอีออนว่า... *'แด่ความรักที่ผมไม่อาจเอื้อมถึง... แด่โลกที่ผมไม่สามารถอยู่ร่วมได้'* ในจังหวะที่เวร่ากำลังจะเอื้อมมือไปสัมผัสหน้าจอนั้นเอง ประตูกลางที่ถูกล็อกไว้นับพันปีก็ค่อยๆ เปิดออก พร้อมกับร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่เดินก้าวเข้ามาในห้องทดลองด้วยท่าทีสับสน เธอสวมชุดแบบเดียวกับที่เอลีน่าเคยใส่ แต่แววตาของเธอกลับว่างเปล่าราวกับไม่เคยรู้จักใครในที่แห่งนี้เลย เธอมองมาที่เวร่า แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาหัวใจของคนทั้งจักรวาลต้องหยุดเต้น "ขอโทษนะครับ... ที่นี่คือที่ไหน และทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือน... กำลังรอใครบางคนอยู่ตลอดเวลา?" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลามากับผมจนถึงตอนนี้ครับ ควอนตัมคอร์