ความน่าจะเป็นที่แท้จริง

“คุณกำลังนับจำนวนก้าวที่เหลือก่อนที่โลกจะแตกสลาย หรือนับจำนวนความผิดพลาดของตัวเองกันแน่ครับ อีออน?” เสียงของดร.เวร่าดังก้องผ่านลำโพงของห้องควบคุมที่เงียบเชียบ เธอไม่ได้ยืนอยู่ตรงหน้าเขา แต่เงาสะท้อนบนจอภาพโฮโลแกรมที่แตกละเอียดของเธอนั้นดูบิดเบี้ยว ราวกับระบบกำลังพยายามรั้งวิญญาณของเธอไว้ไม่ให้หลุดลอยไปจากลูปเวลาที่กำลังผุพัง อีออนไม่ตอบ เขากวาดนิ้วผ่านอากาศที่ว่างเปล่า รหัสควอนตัมสีฟ้าจัดพุ่งผ่านม่านตาของเขาเหมือนสายฝนที่ตกลงในแนวดิ่ง ความเร็วในการคำนวณของสมองเขาสูงจนรู้สึกถึงกลิ่นไหม้จางๆ ของแผงวงจรในศีรษะ แต่เขากลับนิ่งเฉย มือที่สั่นเทาข้างหนึ่งถูกกดไว้ใต้โต๊ะโลหะเพื่อปิดบังร่องรอยของการฝืนขีดจำกัดทางชีวภาพ “ความน่าจะเป็นที่ 14,000,605” อีออนพึมพำ น้ำเสียงเรียบสนิทจนน่ากลัว “ทุกทางเลือกจบลงด้วยการที่เธอถูกลบหายไป เวร่า คุณออกแบบลูปนี้มาเพื่อเป็นกรงขังนิรันดร์ แต่คุณลืมไปว่ากรงขังมักจะมีรอยร้าวที่เกิดจากการสึกหรอเสมอ” “กฎของเทอร์โมไดนามิกส์ไม่มีวันโกหกครับ” ดร.เวร่าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงของเธอแฝงไปด้วยความเวทนา “คุณพยายามหาหนทางที่ไม่มีความเจ็บปวด แต่มันคือความย้อนแย้ง อีออน การมีอยู่ของเธอคือผลลัพธ์ของความทรงจำ และความทรงจำคือความเจ็บปวด ถ้าคุณอยากช่วยเธอ คุณก็ต้องยอมแลกด้วยตัวตนของเธอเอง คุณพร้อมจะฆ่าเธอเพื่อรักษาชีวิตเธอไว้หรือเปล่า?” อีออนหยุดมือ สายตาของเขาจับจ้องไปยังจุดจุดหนึ่งบนแผนภูมิวงจรเวลา เป็นจุดที่ดูเหมือนไม่มีความหมาย เป็นเพียงความผิดปกติทางค่าตัวแปรระดับอนูที่เกิดจาก 'ความน่าจะเป็นที่แท้จริง' ซึ่งเขาเพิ่งค้นพบในวินาทีที่วิกฤตที่สุด เขาไม่ได้คำนวณเพื่อหาทางรอดให้เธออีกต่อไป... เขาคำนวณเพื่อหาทาง 'แทรกแซง' “คุณคิดว่าตัวเองฉลาดที่คุมกฎของเวลาได้ใช่ไหมครับ” อีออนเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาฉายแววเย็นเยียบและเด็ดเดี่ยว “คุณสร้างระบบนี้ขึ้นมาเพื่อเก็บรักษาอดีต แต่คุณลืมคำนวณปัจจัยเดียวที่ควบคุมไม่ได้... จิตวิญญาณที่กล้าจะสูญเสียทุกอย่าง” เขาพิมพ์คำสั่งสุดท้ายลงไป รหัสสีแดงฉานเริ่มกัดกินฐานข้อมูลของระบบลูปเวลา มันไม่ใช่การทำลาย แต่มันคือการ 'เขียนทับ' อีออนกำลังเปลี่ยนโครงสร้างพื้นฐานของความเป็นจริงโดยยอมสละรหัสพันธุกรรมและตัวตนของเขาเองเป็นเชื้อเพลิง ห้องทั้งห้องสั่นสะเทือน บรรยากาศรอบตัวบิดเบี้ยวราวกับภาพวาดสีน้ำมันที่ถูกน้ำสาดใส่ ดร.เวร่าบนหน้าจอเริ่มกรีดร้อง เสียงของเธอกลายเป็นสัญญาณรบกวนที่แหลมสูงจนแก้วหูของอีออนแทบแตกสลาย “คุณทำอะไรลงไป! นี่มันไม่ใช่การแก้ไข! นี่คือการลบล้างระบบรากฐาน! คุณจะไม่มีวันได้กลับไปพบเธออีก!” อีออนยิ้ม มุมปากของเขาเปื้อนเลือดที่ไหลซึมจากจมูก เขาไม่สนใจว่าตัวเองจะกลายเป็นแค่เศษเสี้ยวของข้อมูลในกระแสเวลาหรือไม่ เขาเพียงแค่ต้องการให้ใครสักคน... แม้จะไม่ใช่เขา... ได้มีชีวิตอยู่ในโลกที่ไม่มีลูปเวลานี้อีกต่อไป จู่ๆ สัญญาณเตือนภัยก็ดับลง ความเงียบงันที่น่าขนลุกเข้ามาแทนที่ ทุกอย่างหยุดนิ่ง แม้แต่ฝุ่นละอองในอากาศก็ค้างเติ่งราวกับถูกแช่แข็งในเรซิน อีออนก้าวไปข้างหน้า สู่ใจกลางของแสงสว่างที่กำลังเปิดออกเหมือนประตูบานยักษ์ เขาเห็นเงาร่างหนึ่งยืนรออยู่ทางด้านหลังแสงนั้น ไม่ใช่ดร.เวร่า... แต่เป็นเธอ คนที่เขาพยายามช่วยมาตลอดหลายล้านครั้ง แต่ทว่า... เมื่อเขาก้าวผ่านเส้นแบ่งสุดท้ายไป เขากลับพบกับความจริงที่โหดร้ายยิ่งกว่าความตาย ร่างของหญิงสาวที่เขารักหันกลับมา แต่นัยน์ตาของเธอกลับกลายเป็นรหัสเลขฐานสองที่หมุนวนอย่างบ้าคลั่ง และสิ่งที่เธอถืออยู่ในมือนั้น... คือมีดที่ปลายแหลมคมชี้ตรงมาที่หัวใจของเขา “ขอบคุณที่มาถึงที่นี่นะครับ อีออน” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาเหมือนจักรกล “แต่คุณลืมไปอย่างหนึ่ง... ลูปไม่ได้มีไว้เพื่อขังเรา แต่มันมีไว้เพื่อป้องกันไม่ให้คุณรู้ว่า ตัวจริงของคุณถูกลบหายไปตั้งแต่ลูปแรกแล้ว” อีออนชะงัก ลมหายใจของเขาขาดห้วงไปทันที เมื่อมองไปที่มือของตัวเอง ร่างกายของเขากำลังกลายเป็นละอองดิจิทัลที่จางหายไปในอากาศ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงเวลาอันแสนบิดเบี้ยวนี้ไปกับผม หวังว่าคุณจะยังไม่ลืมความจริงที่ถูกซ่อนไว้ครับ ควอนตัมคอร์