จุดแตกหักของเวลา

“รอยร้าวบนกระจกเงาไม่ได้เกิดจากแรงกระแทกเพียงครั้งเดียว แต่มันเริ่มจากการแตกร้าวเล็กๆ ในจุดที่ไม่มีใครมองเห็น... เหมือนกับหัวใจของคุณตอนนี้เลยใช่ไหมครับ ดร.เวร่า” อีออนเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงหึ่งของเซิร์ฟเวอร์ยักษ์ใจกลางโครงข่ายควอนตัม แสงสีฟ้าเย็นเยือกจากแผงวงจรสะท้อนบนใบหน้าของเขาที่ซีดเผือด เขาไม่ได้ขยับตัวเข้าใกล้ แต่อาวุธในมือคืออัลกอริทึมที่ถูกปรับแต่งมาเพื่อ ‘ลบ’ โครงสร้างพื้นฐานของลูปเวลาทิ้งเสีย ดร.เวร่ายืนอยู่เบื้องหน้า ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว เธอไม่ได้ดูตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ดวงตาของเธอยังคงนิ่งสงบราวกับผิวน้ำที่ถูกสาปให้หยุดนิ่ง มือที่เรียวยาวของเธอวางอยู่บนคันโยกเหล็กกล้าที่เชื่อมต่อโดยตรงกับ 'แกนกลางแห่งความทรงจำ' ซึ่งหากกดลงไป ลูปเวลาจะถูกรีเซ็ตด้วยรหัสผ่านใหม่ที่โหดร้ายยิ่งกว่าเดิม “คุณคิดว่าตัวเองกำลังเป็นผู้ปลดปล่อยหรือครับ อีออน?” เวร่าถาม เสียงของเธอนิ่งเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความเวทนา “คุณบอกว่าคุณต้องการทำลายวงจรนี้เพื่อปกป้องคนที่คุณรัก แต่ทุกครั้งที่คุณพยายามจะหยุดมัน คุณกลับทำให้เงื่อนไขของลูปนี้หนาแน่นขึ้น คุณคือคนเดียวที่ทำให้ ‘ความตาย’ กลายเป็นค่าคงที่ในสมการนี้” อีออนขมวดคิ้วแน่น เขารู้ดีว่าเธอพูดถูกบางส่วน แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่จะยอมจำนน “ผมไม่ได้พยายามจะหยุดลูปด้วยวิธีเดิมๆ อีกต่อไปแล้ว ผมไม่ได้มาเพื่อแก้ไขสมการ แต่ผมมาเพื่อลบตัวแปรที่ชื่อว่า ‘คุณ’ ออกไปจากระบบ” เขาก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งจังหวะ เสียงรองเท้ากระทบพื้นโลหะดังสนั่นในความเงียบงัน ความกดดันในอากาศพุ่งสูงขึ้นจนรู้สึกได้ถึงกระแสไฟฟ้าสถิตที่ชวนให้ขนลุก ดร.เวร่ายิ้มบางๆ ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่ทำให้เขารู้สึกหนาวเหน็บไปถึงกระดูก “คุณคิดว่าฉันคือผู้คุมลูปอย่างนั้นหรือ?” เวร่าแค่นหัวเราะเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ ปล่อยมือออกจากคันโยก “อีออน... ลองตรวจสอบค่า 'Entropy' ในตัวคุณดูสิ คุณไม่ได้สังเกตเห็นเลยหรือว่าทำไมคุณถึงมีความทรงจำที่ชัดเจนกว่าใครในลูปที่ 31 นี้ เพราะคุณไม่ใช่แค่ผู้สังเกตการณ์ คุณคือ ‘กุญแจ’ ที่ถูกสร้างมาให้ทำหน้าที่เป็นระบบสำรองข้อมูลในร่างมนุษย์ต่างหาก” อีออนชะงัก ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ความคิดของเขาเหมือนถูกกระชากด้วยแรงดึงดูดมหาศาล เขาพยายามประมวลผลคำพูดของเธอ แต่ทว่าภาพในอดีต—ภาพที่เขากำลังกดปุ่มรีเซ็ตในลูปที่ 10, ภาพที่เขาเห็นตัวเองตายในลูปที่ 22—มันซ้อนทับกันจนแยกไม่ออก “ไม่จริง... ผมมีตัวตน ผมมีเจตจำนงเสรี!” เขาตวาด พยายามก้าวไปข้างหน้า แต่ความเร็วในการประมวลผลของอัลกอริทึมที่เขากำลังถืออยู่กลับลดฮวบลง กลายเป็นเพียงเส้นโค้ดสีแดงที่สั่นไหว “เจตจำนงเสรีเป็นเพียงฟังก์ชันหนึ่งที่ระบบอนุญาตให้คุณมี เพื่อให้คุณไม่สงสัยในความจริงที่น่าอดสู” เวร่าก้าวเข้ามาหาเขาโดยไม่เกรงกลัวคมมีดควอนตัมในมือของเขาแม้แต่น้อย เธอใช้ปลายนิ้วสัมผัสที่หน้าอกของเขา ตรงตำแหน่งหัวใจที่กำลังเต้นรัว “ลองดูสิ... ลองกดคำสั่ง 'Delete' นั่นลงไปในระบบสิครับ แล้วคุณจะเห็นว่าสิ่งที่ถูกลบออกไป ไม่ใช่แค่ลูปเวลา แต่มันคือ ‘ตัวตน’ ของคุณทั้งหมดที่เคยมีมา” มือของอีออนสั่นเทา เขามองเห็นหน้าจอมอนิเตอร์รอบตัวเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ข้อมูลที่เขาสะสมมาตลอด 30 ลูปกำลังไหลย้อนกลับเข้าไปในแกนกลาง ความรู้สึกเจ็บปวดจากการสูญเสียที่เขาพยายามลบเลือนกลับพุ่งเข้ามาในโสตประสาทอย่างรุนแรงจนเขาเกือบทรุดลงกับพื้น “ถ้าผมต้องหายไป เพื่อให้คนคนนั้นได้ใช้ชีวิตที่ไม่มีลูปนี้...” อีออนเค้นเสียงออกมาผ่านไรฟัน แม้ความทรงจำจะเริ่มเลือนราง เขายังคงยึดมั่นในเป้าหมายเดียว “นั่นก็เป็นสมการที่ผมยอมแลกครับ” ทว่า ในวินาทีที่นิ้วของเขาแตะลงบนคีย์บอร์ดเสมือนเพื่อเริ่มคำสั่งสุดท้าย เสียงเตือนภัยของระบบกลับเปลี่ยนโทนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่เสียงไซเรนเตือนภัย แต่เป็นเสียงสังเคราะห์ที่ดูเหมือนเสียงของเขาเอง—เสียงของอีออนในอนาคตที่ไม่ได้อยู่ในลูปนี้ "อีออน... อย่ากด" เสียงนั้นดังกังวานออกมาจากเซิร์ฟเวอร์ที่อยู่เบื้องหลังดร.เวร่า เธอเบิกตากว้างด้วยความตกใจเป็นครั้งแรก รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอเลือนหายไปกลายเป็นความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด หน้าจอมอนิเตอร์หลักเปลี่ยนเป็นสีขาวสว่างจ้า แล้วร่างของชายคนหนึ่งก็ก้าวออกมาจากช่องว่างระหว่างมิติ ร่างนั้นมีใบหน้าเหมือนเขาไม่มีผิดเพี้ยน แต่ดวงตาของเขากลับเป็นสีเงินวาวโรจน์เหมือนกับระบบควบคุมลูปเวลาโดยสมบูรณ์ ชายผู้มาใหม่มองมาที่อีออนด้วยสายตาที่เย็นชาเกินกว่ามนุษย์จะพึงมี ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้อีออนแทบหยุดหายใจ "ระบบไม่ได้ลบคุณทิ้งหรอกนะอีออน... แต่ระบบกำลังจะย้าย 'ภาระ' ทั้งหมดไปไว้ในตัวเธอต่างหาก" เขายื่นมือไปที่ดร.เวร่า ในขณะที่อีออนที่กำลังสับสนสุดขีดพบว่ามือของตัวเองเริ่มโปร่งแสงขึ้นจนเกือบจะมองทะลุเห็นพื้นหลัง! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงเวลาอันแสนบิดเบี้ยวไปกับผมนะครับ ควอนตัมคอร์