เศษเสี้ยวของจักรวาล

"หยุดเถอะเวร่า... ค่าความน่าจะเป็นที่เธอกำลังพยายามคำนวณอยู่ มันไม่มีอยู่จริงในสมการไหนของจักรวาลนี้หรอก" ผมกระชากเสียงผ่านช่องว่างระหว่างมิติที่กำลังบิดเบี้ยว ร่างของดร.เวร่าหยุดนิ่งอยู่เบื้องหน้าผม—ไม่ใช่เพราะเธอเชื่อฟัง แต่เพราะโมเลกุลในอากาศรอบตัวเธอถูกตรึงไว้ด้วยสภาวะสุญญากาศทางเวลา รอบกายเราไม่ได้มีเพียงความมืดมิด แต่มันคือเศษเสี้ยวของจักรวาลที่แตกสลาย สะเก็ดดาวดวงน้อยใหญ่ลอยเคว้งคว้างเหมือนฝุ่นละอองในห้องสมุดที่ไร้แรงโน้มถ่วง เวร่าพยายามขยับปาก ความพยายามของเธอช่างดูทรมานและเชื่องช้าเหลือเกินในโลกที่เข็มวินาทีตายสนิท ผมมองเห็นเส้นเลือดที่ขมับของเธอเต้นตุบๆ ผิวหนังที่เคยเรียบเนียนเริ่มแตกลายเหมือนเซรามิกเก่าแก่ นี่คือผลของการแทรกแซงลูปเวลามากเกินไปจนร่างกายเริ่มรับไม่ไหว "อีออน..." เธอเปล่งเสียงออกมาได้เพียงคำเดียว แต่น้ำเสียงนั้นกลับดังก้องในโสตประสาทผมราวกับเสียงระฆังที่ตีในใจกลางภูเขาไฟ "นายคิดว่า... นายฉลาดพอที่จะเข้าใจความเจ็บปวดของการลบเลือนงั้นหรือ?" ผมแค่นยิ้ม มือที่สั่นเทาของผมคว้าหมับเข้าที่กล่องควอนตัมคอร์ที่ลอยอยู่กลางอากาศ สายเคเบิลเรืองแสงเชื่อมต่อกับข้อมือของผม ความเจ็บปวดพุ่งพล่านขึ้นมาเหมือนมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าสู่สมอง นี่คือราคาที่ต้องจ่ายสำหรับการก้าวเข้ามาใน 'จุดดับศูนย์' ของกาลเวลา สถานที่ที่อนาคตและอดีตถูกบดขยี้จนกลายเป็นเพียงเศษผง "ความเจ็บปวดของเธอไม่ใช่อัลกอริทึมที่จะแก้ไขได้ด้วยการทำลายลูปหรอกเวร่า" ผมเดินเข้าใกล้เธอ ทุกย่างก้าวเหมือนการเดินบนพื้นผิวน้ำที่พร้อมจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ "เธอก็แค่กลัว... กลัวว่าถ้าลูปนี้จบลง เธอจะไม่มีทางได้เห็นเขายิ้มให้เธออีก" เวร่าเบิกตากว้าง แววตาที่เคยแข็งกร้าวฉายแววเปราะบางเพียงชั่วครู่ ก่อนที่เธอจะเค้นหัวเราะออกมา มันเป็นเสียงที่แหบพร่าและเสียดแทง "แล้วนายล่ะ อีออน? นายแบกรับภาพเหตุการณ์ที่คนรักของนายตายซ้ำแล้วซ้ำเล่ามากี่รอบแล้ว? นายบอกว่านายทำเพื่อปกป้องเธอ แต่สิ่งที่นายทำอยู่ทุกวันนี้ มันต่างอะไรกับการกักขังวิญญาณเธอไว้ในกรงของตัวเลข?" คำพูดนั้นพุ่งเข้าปะทะอกผมเหมือนกระสุนตะกั่ว ผมชะงัก นิ้วที่กำลังกดรหัสบนแผงควบคุมสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ ภาพเหตุการณ์ที่รถคันนั้นพุ่งเข้าชนกำแพงกั้นเลนลอยเข้ามาในหัวเป็นรอบที่สี่ร้อยยี่สิบสอง กลิ่นควันไฟ กลิ่นเลือดที่คละคลุ้ง และมือของเธอที่เอื้อมมาหาผม... ทุกอย่างชัดเจนเกินกว่าจะเป็นความทรงจำ แต่มันเป็นจริงเกินกว่าจะเป็นแค่ความฝัน "ฉันกำลังจะจบมัน" ผมตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความมั่นคง "ฉันจะเขียนอัลกอริทึมใหม่ที่จะตัดเอาความทรงจำเรื่องอุบัติเหตุนั้นออกไปจากลูป ทุกคนจะปลอดภัย และเธอ... เธอจะไม่ต้องตื่นขึ้นมาพร้อมกับความเจ็บปวดนี้อีก" "นายไม่เข้าใจ..." เวร่าพยายามเอื้อมมือมาหาผม แต่ช่องว่างระหว่างเรากลับกว้างออกราวกับว่ามิตินี้กำลังปฏิเสธการเชื่อมต่อของมนุษย์สองคน "นายคิดว่าฉันเป็นคนสร้างลูปนี้งั้นหรือ? อีออน... มองไปที่ขอบของเศษเสี้ยวจักรวาลนั่นสิ" ผมหันไปมองตามทิศทางที่เธอชี้ ในความว่างเปล่าเบื้องหลังม่านกาลเวลาที่หยุดนิ่ง ผมเห็นเงาร่างหนึ่ง เงาร่างที่คุ้นตาอย่างประหลาด มันไม่ใช่เวร่า ไม่ใช่ตัวผมในเวอร์ชันอื่น แต่มันคือ... เงาของคนที่ตายไปแล้วนับร้อยรอบ นั่นคือเธอ... ยืนหันหลังให้ผม เธอกำลังเขียนบางอย่างลงบนแผ่นฟ้าที่ไร้ดาว มือของเธอไม่ได้สั่นไหวเหมือนของผม แต่มันมั่นคงและเฉียบคม ผมรู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นพล่านไปทั่วสันหลังเมื่อตระหนักได้ว่า ตัวเลขที่เธอเขียนลงไปนั้น คือโค้ดชุดเดียวกับที่ผมกำลังถืออยู่ในมือ "เธอไม่ได้ตายในอุบัติเหตุนั้น" เวร่ากระซิบเบาๆ ราวกับจะทำลายความหวังสุดท้ายของผม "เธอคือคนสร้างลูปนี้ขึ้นมาตั้งแต่วินาทีแรก เพื่อให้นาย... ได้มีโอกาสพยายามช่วยเธอไม่รู้จบ" จังหวะนั้นเอง พื้นที่รอบตัวผมเริ่มแตกสลาย เสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังแว่วมาจากความว่างเปล่าแจ้งเตือนว่า "ระบบกำลังรีเซ็ต" ผมเหลือบมองหน้าจอที่ข้อมือ ตัวเลขเปอร์เซ็นต์ความน่าจะเป็นลดฮวบลงจนเหลือศูนย์ ผมไม่ได้เป็นคนคุมเกมนี้มาตลอด... ผมเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่ถูกขยับโดยคนที่ผมพยายามจะช่วย "อีออน... ดูดีๆ สิ" เวร่าแสยะยิ้มขณะที่ร่างของเธอเริ่มจางหายกลายเป็นฝุ่นผง "เธอกำลังจะหันมามองนายแล้ว... และเธอก็ไม่ได้ต้องการให้ช่วย แต่เธอต้องการให้ 'ลบ' นายออกไปจากสมการนี้ต่างหาก" เงาร่างนั้นเริ่มหมุนตัวกลับมา ลมหายใจผมขาดห้วง เมื่อใบหน้าที่ผมถวิลหามาตลอดทั้งชีวิตปรากฏขึ้น ทว่าแววตานั้นกลับว่างเปล่าและเย็นชาดุจน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังขึ้นในหัวของผมว่า... "ลาก่อนนะ... ที่รัก" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสับสนวุ่นวายของมิติเวลาในบทนี้ไปกับผมนะครับ ควอนตัมคอร์