มหันตภัยที่เลี่ยงไม่ได้

“เวร่า... นี่คือสิ่งที่คุณเรียกว่าการแก้ปัญหาอย่างนั้นหรือ?” ผมเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่ถูกกดทับด้วยเสียงลมหายใจของชายชุดดำหกคนที่กระจายตัวปิดล้อมทางออก ร่างกายของผมเย็นวาบราวกับถูกของเหลวไนโตรเจนราดรด แต่สมองยังคงหมุนติ้ว คำนวณหาความเป็นไปได้ที่เหลืออยู่อย่างบ้าคลั่ง ดร. เวร่า ก้าวผ่านกลุ่มชายชุดดำเข้ามาในแสงไฟนีออนที่กะพริบถี่ผิดจังหวะ เธอไม่ได้อยู่ในสภาพนักโทษที่ถูกจองจำในกรงมิติอย่างที่ควรจะเป็น เครื่องแบบสีขาวสะอาดตาของเธอยังคงไร้รอยยับ รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอนั้นราบเรียบและเย็นชาจนน่าสะพรึงกลัว ในมือของเธอถืออุปกรณ์ทรงกลมขนาดเท่ากำปั้น—อุปกรณ์ที่ส่งเสียงหึ่งต่ำๆ ของปฏิกิริยาลูกโซ่ควอนตัมที่ไม่มีวันย้อนกลับ “ไม่ใช่ปัญหาหรอกอีออน” เวร่าตอบ น้ำเสียงของเธอเป็นจังหวะเนิบนาบเหมือนกำลังอ่านตำรา “แต่มันคือการ ‘ล้างกระดาน’ ต่างหาก คุณเองก็น่าจะรู้ดีกว่าใครว่าอัลกอริทึมที่เราสร้างขึ้นมันบิดเบี้ยวแค่ไหน ยิ่งเราดึงรั้งมันไว้เท่าไหร่ รอยร้าวของเวลาก็ยิ่งขยายกว้างจนกลืนกินความเป็นจริงของเราไปทีละส่วน” “รอยร้าวที่ว่านั่นก็คือฝีมือคุณ!” ผมตวาด มือขวาแอบเลื่อนไปที่แผงควบคุมระบบคอเรคชั่นด้านหลังตัว “คุณพยายามจะลบความทรงจำของผู้คนนับล้านเพียงเพราะความสูญเสียส่วนตัวงั้นหรือ? นั่นมันไม่ใช่ความก้าวหน้า แต่มันคืออาชญากรรม!” เวร่าหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงที่ไร้ความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง “ความเจ็บปวดคือบั๊กของระบบอีออน และผม—หรือคุณ—ก็คือผู้ที่ต้องเขียนโค้ดเพื่อแก้ไขมัน การที่ผมหลุดออกมาจากกรงขังมิติได้ ก็เป็นหลักฐานชัดเจนอยู่แล้วว่าชะตากรรมมันต้องการให้การระเบิดนี้เกิดขึ้น” ผมไม่รอให้เธอพูดจบ นิ้วมือรัวลงบนแผงควบคุมด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่มนุษย์จะทำได้ 0.04 วินาที... นั่นคือเวลาที่ผมใช้ในการเจาะรหัสผ่านเพื่อสั่งย้อนเวลาแบบเจาะจงเฉพาะจุด แต่ทว่า... หน้าจอโฮโลแกรมกลับแสดงข้อความสีแดงฉานขึ้นมาซ้ำๆ: *[ERROR: QUANTUM DECOHERENCE - ACCESS DENIED]* หัวใจของผมกระตุกวูบ ความเย็นแล่นเข้าสู่ไขสันหลัง “พยายามไปก็เปล่าประโยชน์ครับ” เวร่าก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด แววตาของเธอสะท้อนภาพหน้าจอที่ล้มเหลวของผม “ทุกความเป็นไปได้ที่คุณพยายามคำนวณ ผมได้คำนวณล่วงหน้าไว้หมดแล้ว ในลูปนี้... วงจรปิดตายถูกล็อคไว้แน่นหนา คุณไม่มีทางย้อนเวลากลับไปแก้ไขอะไรได้อีก” ผมกัดฟันแน่น กรามของผมสั่นระริกด้วยความโกรธแค้นและสิ้นหวัง ผมกวาดสายตามองรอบห้องแล็บ—เครื่องจักรควอนตัมขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงกลางกำลังสั่นสะเทือน พลังงานมหาศาลเริ่มรั่วไหลออกมาเป็นประกายไฟสีม่วง มันไม่ใช่แค่ระเบิด แต่มันคือการยุบตัวของมิติที่กำลังจะกลืนกินทุกอย่างที่อยู่ในรัศมีหนึ่งกิโลเมตรนี้ให้หายไปตลอดกาล “คุณจะฆ่าตัวตายไปพร้อมกับผมงั้นเหรอ เวร่า?” ผมถามพลางขยับเท้าเตรียมพุ่งเข้าใส่เธอ แม้จะรู้ว่าพวกชายชุดดำคงไม่ปล่อยให้ผมทำเช่นนั้น “ผมไม่ได้จะตายอีออน” เธอกล่าวพลางยกอุปกรณ์ในมือขึ้น “ผมแค่กำลังจะไปสู่จุดเริ่มต้น... จุดที่ความสูญเสียเหล่านั้นไม่เคยเกิดขึ้น คุณเองก็ควรจะขอบคุณผมที่ทำให้เรื่องทั้งหมดจบลงเสียที” ทันใดนั้น แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็ทำให้พื้นห้องแล็บแยกออก เสียงโลหะบิดงอจากความกดดันของควอนตัมดังกึกก้องจนแก้วหูผมแทบแตก เครื่องระเบิดที่เวร่าถืออยู่เริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีขาวโพลนที่แสบตาจนมองไม่เห็นสิ่งใด ผมตัดสินใจรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย กระโจนเข้าหาเธอแม้จะรู้ว่ามันอาจเป็นก้าวสุดท้ายของชีวิต แต่ก่อนที่มือของผมจะสัมผัสตัวเธอ เสียงหนึ่งที่คุ้นเคยที่สุดในชีวิต—เสียงที่ผมตามหามาตลอดหลายพันลูป—กลับดังก้องขึ้นมาจากเครื่องสื่อสารที่หน้าอกของผม *“อีออน... อย่าเข้าไปใกล้เธอ... ถ้าคุณแตะต้องมัน... คุณจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของตัวเร่งปฏิกิริยา... และนั่นคือสิ่งที่เธอต้องการจริงๆ!”* เสียงนั้น... เสียงของคนที่ผมพยายามปกป้องตลอดมา! เธอไม่ได้อยู่ในอดีต ไม่ได้อยู่ในความทรงจำที่ถูกลบเลือน แต่เธออยู่ในสัญญาณที่ส่งมาจากที่ไหนสักแห่งนอกเหนือขอบเขตของลูปเวลา ผมชะงักค้างกลางอากาศ ในขณะที่เวร่าหุบยิ้มลง แววตาของเธอฉายความประหลาดใจเป็นครั้งแรก ก่อนจะเบือนหน้าไปทางมุมมืดของห้องที่บัดนี้ปรากฏรอยแยกของมิติขึ้นช้าๆ เวร่ากระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า “เป็นไปไม่ได้... เธอหนีออกมาจากจุดจบของจักรวาลได้ยังไง?” ผมยังคงค้างอยู่ในท่าเดิม หัวใจเต้นรัวด้วยความหวังที่ริบหรี่ที่สุดเท่าที่เคยมีมา หรือว่ามหันตภัยครั้งนี้... จะไม่ใช่จุดจบอย่างที่เวร่าคำนวณไว้ แต่เป็นช่องว่างเล็กๆ ที่เปิดโอกาสให้ผมได้แก้ไขทุกอย่างจริงๆ? ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงเวลานี้ไปกับผมนะครับ ควอนตัมคอร์