การทรยศที่แท้จริง

"ทำไมตัวเลขถึงไม่เคยโกหกคุณล่ะ อีออน?" เสียงของเอลิน่าราบเรียบราวกับกระแสน้ำในลำธารที่เย็นเยียบ เธอวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะโลหะเสียงดัง 'กริ๊ก' สั้นๆ แต่ในห้องแล็บที่เงียบงันจนได้ยินเสียงระบบประมวลผลควอนตัมครางฮึ่มนั้น เสียงนั้นกลับบาดลึกลงไปในโสตประสาทของผมราวกับเสียงระเบิด ผมไม่ได้เงยหน้าจากจอโฮโลแกรมที่แสดงเส้นกราฟความน่าจะเป็นของเหตุการณ์ในลูปที่ 4,892 "เพราะอัลกอริทึมไม่ได้ถูกสร้างมาให้มีจริยธรรมไงครับ มันถูกสร้างมาเพื่อหาความจริงเชิงสถิติ" "แล้วความจริงที่ว่า... ดร. เวร่ากำลังจะได้รับกุญแจถอดรหัสในอีกสามนาทีข้างหน้าล่ะ?" มือของผมชะงักลงทันที สายตาของผมจับจ้องไปที่ตัวเลขที่วิ่งผ่านหน้าไปอย่างบ้าคลั่ง ความร้อนในห้องแล็บพุ่งสูงขึ้นโดยฉับพลัน ระบบระบายความร้อนทำงานหนักจนเสียงพัดลมดังระงม ผมหันไปมองเอลิน่า—เพื่อนร่วมงานที่ผมไว้ใจที่สุด คนที่ยืนหยัดเคียงข้างผมตั้งแต่วันที่โลกรอบตัวเราเริ่มบิดเบี้ยว เธอยืนอยู่ตรงนั้น แสงจากหลอดไฟนีออนเหนือศีรษะตกกระทบใบหน้าของเธอจนเกิดเงาที่ดูแปลกตา เธอไม่ได้มีแววตาของความกังวลหรือความตระหนก แววตาคู่นั้นว่างเปล่า... เหมือนหน้าจอที่ไร้สัญญาณ "คุณพูดเรื่องอะไรเอลิน่า?" ผมถาม น้ำเสียงของผมเริ่มสั่นเครือไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความไม่เชื่อมั่นที่กำลังกัดกินหัวใจ "ผมเชื่อใจคุณนะ" ผมย้ำประโยคเดิมกับตัวเองในใจ หวังว่าการบอกตัวเองจะช่วยให้เหตุการณ์ตรงหน้าเป็นเพียงแค่การหยอกล้อที่โหดร้าย "เรากำลังจะหยุดลูปนี้ได้แล้ว ข้อมูลทั้งหมดอยู่ในเซิร์ฟเวอร์ส่วนตัวที่ผมเข้ารหัสไว้คนเดียว เวร่าไม่มีทางเข้าถึงมันได้" เอลิน่าคลี่ยิ้ม—ยิ้มที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ได้อ่อนโยนหรือให้กำลังใจ แต่มันคือยิ้มของนักล่าที่มองเห็นเหยื่อเดินเข้ากรง "คุณฉลาดมากอีออน อัจฉริยะที่สุดในรอบศตวรรษ แต่คุณลืมไปอย่างหนึ่ง... อัลกอริทึมที่สมบูรณ์แบบที่สุด ไม่ใช่อันที่ป้องกันการเจาะระบบ แต่มันคืออันที่ถูกเขียนให้ 'เปิดประตู' ตั้งแต่บรรทัดแรกของโค้ด" เธอเดินก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟสะท้อนบนแว่นตาของเธอจนมองไม่เห็นดวงตา "เวร่าไม่ได้เจาะระบบหรอกครับ เธอแค่รอเวลาที่สายลับของเธอจะกดปุ่ม 'อนุญาต' เท่านั้นเอง" ความรู้สึกเหมือนถูกกระชากวิญญาณแล่นผ่านสันหลัง ผมรีบกวาดนิ้วผ่านหน้าจอโฮโลแกรมเพื่อไล่ตรวจสอบบันทึกการเข้าถึงข้อมูล (Access Log) หัวใจของผมเต้นแรงจนแทบทะลุออกมาจากอก นิ้วมือที่เคยคล่องแคล่วกลับแข็งค้างเมื่อเห็นบรรทัดสุดท้ายของรหัสคำสั่ง 'Authorization Key: E-L-I-N-A_01' "เอลิน่า... นี่มันอะไรกัน?" ผมถามเสียงแผ่ว พลางถอยหลังไปจนชนกับแผงควบคุมระบบควอนตัม "เราผ่านอะไรมาด้วยกันตั้งเท่าไหร่? ความสูญเสียในลูปที่ผ่านๆ มา มันไม่มีความหมายสำหรับคุณเลยเหรอ?" เธอหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนเศษแก้วบาดลึกเข้าไปในความทรงจำ "ความสูญเสียคือเชื้อเพลิงของเวร่า อีออน เธอต้องการให้คุณเห็นมันซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนคุณแตกสลายไปเอง และงานของผม... คือการทำให้แน่ใจว่าคุณจะแตกสลายในจังหวะที่สวยงามที่สุด" ผมเห็นปืนพกกระบอกเล็กที่เธอซ่อนไว้ภายใต้เสื้อกาวน์ เธอไม่ได้หยิบมันออกมาขู่ แต่เธอแค่ขยับมันเล็กน้อยเพื่อให้ผมรู้ว่าอำนาจในการตัดสินใจตอนนี้ไม่ได้อยู่ในมือของผมอีกต่อไป บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนผมสัมผัสได้ถึงประจุไฟฟ้าที่แตกตัวในอากาศ ระบบเตือนภัยสีแดงเริ่มสว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้องแล็บ เสียงสัญญาณเตือนดังแหลมสูงขึ้นเรื่อยๆ เหมือนจะบอกว่าเวลาของผมหมดลงแล้วจริงๆ "คุณไม่ได้ช่วยผม" ผมแค่นหัวเราะให้กับความโง่เขลาของตัวเอง "คุณคือส่วนหนึ่งของลูปมาโดยตลอด" "ใช่ครับ" เอลิน่าตอบอย่างใจเย็น "และลูปที่ 4,892 นี้ จะเป็นลูปสุดท้ายที่คุณจะได้หายใจในฐานะมนุษย์ เพราะเมื่อกุญแจถูกส่งออกไป ดร. เวร่าจะเปลี่ยนสถานะตัวตนของคุณให้กลายเป็นเพียงแค่ 'ข้อมูลที่สูญหาย' ในอัลกอริทึมของเธอ" วินาทีนั้นเอง หน้าจอหลักของห้องแล็บก็เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ก่อนจะมีตัวอักษรสีขาวสว่างวาบขึ้นมาแทนที่ [System Override: Final Sequence Initiated] [Target: EON_01 – Erasure process starts in 10 seconds] ผมมองดูหน้าจอด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ความหวังที่ผมเพียรพยายามรักษามาตลอดชีวิตพังทลายลงในพริบตา เอลิน่าขยับเข้ามาประชิดตัวผม ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบกดลงที่ขมับของผมอย่างแผ่วเบา เธอโน้มตัวมากระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวานอย่างน่าขนลุก "ไม่ต้องกลัวนะครับอีออน การหายไปน่ะ... ไม่เจ็บปวดหรอก" ทันใดนั้น เสียงประตูห้องแล็บที่ล็อคแน่นหนากลับเปิดออกพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มชายชุดดำที่เดินเข้ามา และในเงาที่มืดมิดด้านหลังของคนเหล่านั้น ร่างของผู้หญิงคนหนึ่งที่ผมคุ้นเคยดีที่สุด... คนที่ควรจะถูกขังอยู่ในกรงขังมิติ—ดร. เวร่า—ก้าวออกมาพร้อมกับรอยยิ้มแห่งชัยชนะ ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามการเดินทางที่แสนบีบคั้นหัวใจนี้ไปกับผมนะครับ - ควอนตัมคอร์