รหัสลับแห่งการทำลายล้าง

"ถอนมือออกไปซะ อีออน... ถ้าไม่อยากเห็นความทรงจำของเธอแตกสลายกลายเป็นเศษเสี้ยวข้อมูลที่กู้คืนไม่ได้" เสียงของดร.เวร่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งแห้ง เธอไม่ได้หันมามองผม แต่ดวงตาของเธอยังคงจับจ้องอยู่กับหน้าจอโฮโลแกรมสีครามที่เต้นเร่าด้วยตัวเลขฐานสิบหกนับล้านบรรทัด มือของผมค้างอยู่เหนือแผงวงจรควอนตัมต้นแบบ อุณหภูมิในห้องปฏิบัติการใต้ดินลดต่ำลงจนลมหายใจกลายเป็นไอจางๆ ความเงียบงันเข้าปกคลุมจนผมได้ยินแม้กระทั่งจังหวะหัวใจที่เต้นผิดจังหวะของตัวเอง "ความทรงจำของเธอ หรือสิ่งที่เธอเรียกว่า 'การลบเลือน' กันแน่ครับ ดร.เวร่า" ผมตอบกลับพลางหรี่ตาลง มองดูอนุภาคแสงที่วิ่งวนรอบแกนกลางของเครื่องจักร "คุณไม่ได้กำลังปกป้องใคร คุณแค่กำลังพยายามยัดเยียดบทสรุปที่ตัวเองต้องการให้กับจักรวาลที่ไม่มีใครต้องการมัน" "จักรวาลไม่ได้ต้องการ 'ความจริง' ที่เต็มไปด้วยบาดแผลหรอกนะ" เวร่าแค่นยิ้ม มุมปากของเธอโค้งขึ้นเพียงเล็กน้อยทว่าแฝงไปด้วยความเวทนา "มนุษย์ต่างหากที่ต้องการสิ่งนั้น... และในลูปเวลานี้ ฉันคือพระเจ้าผู้มอบความเมตตาผ่านการรีเซ็ตทุกอย่างให้กลับสู่ศูนย์" ผมไม่รอให้เธอสาธยายถึงอุดมการณ์บิดเบี้ยวอีกต่อไป ปลายนิ้วสัมผัสเข้ากับอินเตอร์เฟซประสาทสัมผัสโดยตรง ข้อมูลมหาศาลทะลักเข้าสู่สมองของผมเหมือนพายุทอร์นาโด ความเจ็บปวดแล่นแปลบไปทั่วกระดูกสันหลัง นี่ไม่ใช่แค่การถอดรหัสคอมพิวเตอร์ แต่มันคือการแทรกซึมเข้าสู่ 'รหัสพันธุกรรมของเวลา' ที่เวร่าเขียนขึ้น หน้าจอเบื้องหน้าเปลี่ยนจากสีครามเป็นสีแดงฉาน แจ้งเตือนสถานะ *[Critical Error: System Integrity Compromised]* "หยุดเดี๋ยวนี้!" เวร่าตวาด เธอพุ่งตัวเข้ามาคว้าไหล่ผมไว้ แรงมหาศาลจากแขนกลของเธอกระแทกจนผมเซไปพิงกับแท่นโลหะ แต่ผมไม่ปล่อยมือ ข้อมูลที่ผมต้องการอยู่แค่เอื้อม... มันคืออัลกอริทึมสุดท้ายที่ทำหน้าที่เป็น 'กุญแจ' ปิดตายลูปเวลานี้ "คุณกลัวเหรอครับ?" ผมเค้นเสียงออกมาผ่านฟันที่ขบกันแน่น เหงื่อเย็นไหลซึมตามไรผม "กลัวว่าถ้าผมถอดรหัสนี้ได้ ความผิดพลาดครั้งแรกของคุณจะถูกเปิดโปง... กลัวว่าทุกคนจะรู้ว่าเหตุผลที่คุณสร้างลูปนี้ขึ้นมา ไม่ใช่เพื่อช่วยโลก แต่เพื่อลบชื่อของตัวเองออกจากประวัติศาสตร์!" มือของเวร่าสั่นเทาเล็กน้อยในจังหวะที่ผมพูดจบ สายตาที่เคยเย็นชาของเธอวูบไหวเหมือนเปลวเทียนที่ถูกลมพัดแรง เธอจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของผม พยายามค้นหาบางอย่างที่อาจจะซ่อนอยู่ภายใต้ความดื้อรั้นนี้ "ถ้าฉันยอมให้เธอทำแบบนั้น ทุกอย่างที่ฉันรัก... ทุกอย่างที่ฉันสร้างจะหายไปในพริบตา" เสียงของเธอแผ่วเบาลง สั่นเครือด้วยอารมณ์ที่พยายามกดทับไว้ "เธอไม่เข้าใจหรอกว่าการต้องเห็นคนรักตายซ้ำแล้วซ้ำเล่าในลูปเดิมๆ มันเจ็บปวดแค่ไหน... อีออน" "นั่นเพราะคุณเลือกที่จะยอมแพ้ต่างหากครับ" ผมเค้นพลังเฮือกสุดท้ายปลดล็อกบรรทัดสุดท้ายของรหัสลับ รอยแยกมิติบิดเบี้ยวปรากฏขึ้นกลางอากาศ เสียงหึ่งของอนุภาคที่แตกสลายดังก้องไปทั่วห้อง "ความเจ็บปวดไม่ได้มีไว้เพื่อถูกลบ แต่มันมีไว้เพื่อเตือนให้เราก้าวต่อไป... แม้ว่าในอนาคตเราจะต้องแตกสลายก็ตาม" แสงสีขาวจ้าพุ่งวาบออกจากแผงวงจร บดบังทุกสิ่งทุกอย่างจนผมมองไม่เห็นแม้แต่มือตัวเอง แรงเหวี่ยงมหาศาลดึงกระชากร่างของผมและเวร่าให้หมุนคว้างอยู่ในมิติที่ว่างเปล่า รหัสลับถูกถอดออกแล้ว... แต่สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอหลังจากนั้นกลับทำให้ผมแทบหยุดหายใจ ตัวเลขไม่หยุดนิ่ง... มันเริ่มนับถอยหลังใหม่ ไม่ใช่ในฐานะลูปเวลา แต่ในฐานะ 'การทำลายล้างโดยสมบูรณ์' และที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือภาพเงาของคนที่ยืนอยู่หลังเวร่าในมิติสะท้อนนั้น... เขาคนนั้นสวมชุดวิจัยแบบเดียวกับผม ใบหน้าของเขาดูแก่กว่าผมไปสิบปี และเขากำลังถือรีโมทคอลโทรลที่เชื่อมต่อกับระบบทำลายล้างนี้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย "แกไม่ได้มาที่นี่เพื่อแก้ไขมัน อีออน..." ร่างนั้นพูดพลางก้าวพ้นออกมาจากรอยแยกมิติ "แกมาที่นี่เพื่อทำหน้าที่ให้เสร็จสมบูรณ์ในฐานะ 'รุ่นถัดไป' ของฉัน" ผมทำได้เพียงเบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นเข้าสู่ขั้วหัวใจเมื่อรู้ว่า การต่อสู้ครั้งนี้ไม่ได้มีแค่ผมกับเวร่า แต่มันคือเกมที่ถูกวางหมากไว้ตั้งแต่วินาทีที่ผมก้าวเข้าสู่ลูปแรก ผมหวังว่าทุกท่านจะยังคงรักษาสติไว้ได้ท่ามกลางความผันผวนของมิติเวลาที่กำลังจะเปลี่ยนไปนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ควอนตัมคอร์