สงครามกลางความว่างเปล่า

“หยุดมือเดี๋ยวนี้ เวร่า! การรีเซ็ตครั้งนี้ไม่ใช่การช่วยชีวิต แต่มันคือการฆาตกรรมความเป็นมนุษย์นับล้านในเศษเสี้ยววินาที!” เสียงของอีออนตะโกนก้องผ่านพายุพลาสม่าที่บิดเบี้ยว เขายืนอยู่บนแพลตฟอร์มที่ลอยล่องอยู่ใจกลางจุดเชื่อมต่อมิติเวลา ร่างกายของเขาอาบไปด้วยแสงสีครามจากอนุภาคควอนตัมที่กำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง เบื้องหน้าของเขาคือดร.เวร่า หญิงสาวผู้เปี่ยมไปด้วยความสงบนิ่งที่น่าสะพรึงกลัว เธอไม่ได้หยิบอาวุธ แต่เธอกำลังพิมพ์รหัสผ่านลงบนอากาศที่ว่างเปล่า ซึ่งทุกจังหวะที่นิ้วของเธอสัมผัส มิติที่รายล้อมรอบตัวพวกเขาก็แตกสลายราวกับกระจกที่ถูกค้อนทุบ “ความเป็นมนุษย์งั้นหรือ อีออน?” เวร่าหยุดนิ้วที่กำลังร่ายรำ เธอหันมามองเขาด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ไร้ซึ่งร่องรอยของความโกรธเคืองหรือเมตตา “คุณเรียกความเจ็บปวดจากการสูญเสียว่าความเป็นมนุษย์ แต่ฉันเรียกมันว่าบั๊กในระบบ อดีตที่คุณพยายามจะกอบกู้มันคือหายนะที่ทำลายล้างทุกสิ่ง การลบทิ้งเสียคือความเมตตาที่สูงสุดที่ฉันจะมอบให้ได้” “นั่นคือตรรกะของอัลกอริทึมที่พังทลาย!” อีออนคำรามพลางกดรหัสบนถุงมือของเขา เขาสร้างสนามพลังป้องกันแรงกระแทกจากมิติที่กำลังยุบตัวลงมา ทุกวินาทีที่ผ่านไป การคำนวณความน่าจะเป็นในสมองของเขากำลังทำงานหนักหน่วงเพื่อหาช่องโหว่ในโครงสร้างเวลาของเวร่า *วินาทีที่ 0.043... โอกาสรอด 12%* *วินาทีที่ 0.044... โอกาสรอด 8%* “คุณกำลังฝืนโชคชะตาที่ถูกเขียนไว้แล้ว” เวร่าก้าวเข้ามาหาเขาโดยไม่เกรงกลัวคมมีดพลังงานที่อีออนสร้างขึ้น “ดูสิ ทุกสิ่งที่เรารัก ทุกความทรงจำที่ฝังใจ มันคืออัลกอริทึมที่ซ้ำซ้อนกันไปมาเหมือนวงจรที่ติดลูป หากเราไม่หยุดมัน ตอนนี้ พรุ่งนี้ และหมื่นปีข้างหน้า ก็จะเป็นเพียงความทรมานเดิมๆ ที่สวมหน้ากากใหม่เท่านั้น” อีออนกัดฟันแน่น กลิ่นของโอโซนที่อบอวลอยู่รอบตัวทำให้เขาแสบจมูก เขาเห็นภาพสะท้อนของตัวเองในแววตาของเวร่า เขาเห็นตัวเองที่เหนื่อยล้า พ่ายแพ้ และแตกสลายซ้ำแล้วซ้ำเล่าในลูปก่อนหน้า แต่วันนี้... วันนี้จะต้องไม่เหมือนเดิม เขาทิ้งคมมีดพลังงานลง มือสั่นเทาขณะยื่นเข้าไปในแผงควบคุมมิติด้านหลังเวร่าโดยไม่สนว่ามิติจะฉีกกระชากแขนของเขาให้ขาดสะบั้นหรือไม่ นี่คือการเดิมพันด้วยชีวิตในรูปแบบที่เสี่ยงที่สุด เขาไม่ได้ต้องการทำลายเวร่า แต่เขาต้องการ 'แทรกแซง' ลำดับเหตุการณ์ “ถ้าความเจ็บปวดคือบั๊ก... งั้นผมขอเป็นไวรัสที่ทำลายระบบของคุณเอง” เสียงกระแสไฟฟ้าแรงสูงปะทะกับโครงสร้างมิติ ก่อให้เกิดเสียงดังสนั่นราวกับฟ้าผ่ากลางห้วงอวกาศ แรงเหวี่ยงของมันทำให้ร่างของทั้งคู่กระเด็นไปคนละทาง อีออนรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่ไหล่ซ้าย แขนของเขากำลังเปลี่ยนสภาพเป็นอนุภาคโปร่งแสง นี่คือสัญญาณว่าเขากำลังถูกดีดออกจากไทม์ไลน์นี้อย่างถาวร เวร่าพยุงตัวขึ้นช้าๆ แววตาของเธอสั่นไหวเป็นครั้งแรกเมื่อเห็นว่าหน้าจอสถานะของระบบเริ่มเปลี่ยนสีจากสีฟ้าครามเป็นสีแดงฉาน “คุณทำอะไรลงไป! คุณกำลังดึงเอาไทม์ไลน์จากศูนย์กลางของจักรวาลมาปะทะกัน มันจะลบทุกคนรวมถึงตัวคุณเองด้วย!” “อย่างน้อย...” อีออนพยายามพยุงร่างที่ไร้แรงขึ้นมา หัวใจของเขาเต้นรัวเหมือนกลองรบ “ในความว่างเปล่านี้... เราก็จะได้อยู่อย่างไม่มีอดีตที่คอยหลอกหลอนอีกต่อไป และนั่นคือสิ่งที่ผมต้องการ” เขากดปุ่มคำสั่งสุดท้ายที่เขาแอบซ่อนไว้ในความทรงจำที่เวร่าเข้าไม่ถึง นั่นคือ 'อัลกอริทึมสุดท้าย' ที่เขาเขียนขึ้นมาเพื่อหักล้างกฎการรีเซ็ตของเวร่าโดยเฉพาะ ทันใดนั้น แสงสว่างจ้าที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าก็ระเบิดออก กลืนกินมิติทั้งหมดให้กลายเป็นสีขาวโพลน ทว่าในวินาทีที่ทุกอย่างกำลังจะดับวูบลงไปสู่ความว่างเปล่า เสียงหนึ่งก็ดังแทรกเข้ามาท่ามกลางความเงียบงัน... ไม่ใช่เสียงของเวร่า และไม่ใช่เสียงของระบบ “อีออน... เธอพลาดไปนิดเดียวจริงๆ” เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากความว่างเปล่า ร่างนั้นมีเค้าโครงใบหน้าที่เขาคุ้นเคยที่สุด... ใบหน้าที่เขาเฝ้าตามหามาตลอดลูปเวลา ใบหน้าที่ควรจะตายไปตั้งแต่ต้นเหตุของเหตุการณ์ทั้งหมดเมื่อหลายปีก่อน มันคือตัวเขาเองในวัยที่ชรากว่านี้... และในมือของร่างนั้น มีสิ่งที่อีออนไม่เคยคาดคิดมาก่อน ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่บิดเบี้ยวไปพร้อมกับผมนะครับ ควอนตัมคอร์