กับดักในสมอง

"คุณกำลังพยายามจะซ่อมแซมเศษแก้วที่แหลกละเอียดด้วยกาวตาช้างที่แห้งกรังไปแล้วนะครับ อีออน" เสียงของดร.เวร่าก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงที่ดัง แต่เป็นเสียงที่ฝังรากลึกราวกับเสียงกระซิบของอัลกอริทึมที่ถูกตั้งโปรแกรมให้ทำลายล้างโดยเฉพาะ ผมลืมตาขึ้น ไม่ใช่ในห้องทดลองที่เต็มไปด้วยกลิ่นโอโซนและไอระเหยของไนโตรเจนเหลว แต่เป็นบ้านไม้หลังเก่าที่หลังคาฝนรั่วซึม กลิ่นไอฝนผสมกับกลิ่นดินโคลนที่อบอวลอยู่รอบตัวทำให้ผมชะงัก นี่คือวันที่สิบสี่ของเดือนสิงหาคม... วันที่ผมสูญเสียทุกอย่างไปในลูปแรกเริ่ม "อย่าเสียเวลาเลยครับ" ผมพึมพำกับตัวเอง พยายามควานหาอุปกรณ์สื่อสารควอนตัมในกระเป๋าเสื้อ แต่สิ่งที่ปลายนิ้วสัมผัสได้กลับเป็นเพียงผ้าคอตตอนหยาบๆ ของเสื้อเชิ้ตที่ผมไม่ได้สวมใส่มันมานานนับปี "ที่นี่ไม่ใช่ความทรงจำที่แตกสลายครับอีออน แต่มันคือความเป็นไปได้ที่สมบูรณ์แบบที่สุดที่คุณเคยโหยหา" เวร่าปรากฏตัวขึ้นที่หน้าต่าง เธอสวมชุดเดรสสีขาวสะอาดตา แตกต่างจากชุดกราวน์สีขาวหม่นในห้องแล็บโดยสิ้นเชิง เธอยืนพิงกรอบหน้าต่าง สายตาจับจ้องมาที่ผมด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ผมลุกขึ้นยืน ความรู้สึกหน่วงที่หัวใจตีตื้นขึ้นมาจนแทบหายใจไม่ออก นี่คือ 'กับดัก' ผมรู้ดี ผมคำนวณความเป็นไปได้ของการติดอยู่ในสถานะกึ่งคงที่ (Quasi-stationary state) มาหลายพันครั้ง แต่นี่คือครั้งแรกที่ระบบประสาทของผมตอบสนองต่อสิ่งลวงตาได้สมจริงถึงเพียงนี้ "คุณไม่ได้สร้างความทรงจำขึ้นมา คุณกำลังกัดกินมัน" ผมพูดพลางก้าวเดินไปหาเธอ พื้นไม้ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดเหมือนดนตรีประกอบฉากสยองขวัญ "เวร่า ถอนอัลกอริทึมนี้ออกไปซะ ก่อนที่ระบบประสาทสัมผัสของคุณจะพังพินาศไปพร้อมกับจิตสำนึกของผม" เธอหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะที่ฟังดูนุ่มนวลแต่แฝงด้วยใบมีด "พังพินาศงั้นหรือ? คุณมองว่าการกลับมาแก้ไขความผิดพลาดคือความพินาศ แต่ฉันมองว่ามันคือการถอดรหัสแห่งความสุข ลองมองไปที่โต๊ะนั่นสิครับ" ผมหันไปตามนิ้วที่เธอชี้ บนโต๊ะไม้ตัวเก่ามีถ้วยกาแฟสองใบวางอยู่ ควันร้อนระอุยังคงลอยกรุ่น กลิ่นกาแฟคั่วบดที่ผมจำได้ขึ้นใจแตะจมูก และภาพร่างของคนที่ผมรักที่สุดนั่งยิ้มให้ผมอยู่ตรงนั้น... เธอคนที่ควรจะตายไปตั้งแต่ห้าปีก่อนในเหตุการณ์ระเบิดที่แล็บอวกาศ หัวใจผมเต้นรัว ระบบตรรกะในสมองสั่งให้ผมปฏิเสธ แต่สัญชาตญาณความโหยหาในส่วนลึกของจิตใต้สำนึกกลับสั่งให้ผมโผเข้าไปกอดเธอเอาไว้ "อย่าได้แตะต้องเธอ" ผมกัดฟันแน่น กำหมัดจนเล็บจิกเข้าเนื้อจนเจ็บแปลบ ความเจ็บปวดนี้เป็นเครื่องยืนยันเพียงอย่างเดียวว่าผมยังอยู่ในโลกแห่งความจริง... หรืออย่างน้อยก็เป็นโลกที่ผมควบคุมได้ "ความเจ็บปวดคืออัลกอริทึมที่ล้าสมัยอีออน" เวร่าเดินเข้ามาใกล้จนผมได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเธอ "คุณหนีจากลูปเพื่อหาทางปกป้องคนตาย แต่ในโลกนี้ คุณสามารถเป็นพระเจ้าที่ชุบชีวิตเธอขึ้นมาได้ทุกครั้งที่ลูปรีเซ็ต ทำไมต้องเลือกเส้นทางที่โดดเดี่ยว ในเมื่อคุณเลือกที่จะนอนหลับฝันดีไปตลอดกาลได้?" "เพราะความสุขที่เป็นผลลัพธ์จากอัลกอริทึมที่บิดเบี้ยว มันคือขยะที่ไม่มีค่าสำหรับการมีอยู่จริง" ผมตอบโต้พลางพยายามรวบรวมสมาธิ คำนวณรหัสผ่านของการเชื่อมต่อจิตสำนึก ผมต้องทำลายลูปนี้จากข้างใน "คุณฉลาดมากครับอีออน แต่คุณลืมกฎข้อหนึ่งไป" เวร่าเดินมาหยุดตรงหน้าผม เธอเชยคางผมขึ้น บังคับให้ผมสบตากับเธอ "ในความทรงจำนี้... ฉันไม่ใช่คนสร้าง แต่เป็นคุณที่สร้างมันขึ้นมาเพื่อหลบหนีจากความผิดพลาดของตัวเองตั้งแต่วันแรก" คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดเข้ากลางอก ภาพหลอนรอบตัวเริ่มสั่นไหว ผนังบ้านเริ่มละลายกลายเป็นเส้นแสงของกระแสข้อมูลดิจิทัล ผมไม่ได้ถูกเวร่าขังไว้... แต่ผมกำลังขังตัวเองไว้ในอัลกอริทึมแห่งความทรงจำนี้ เพื่อไม่ให้ต้องเผชิญกับความจริงที่ว่า 'ผมเป็นคนกดปุ่มปล่อยระเบิดนั้นเอง' "ไม่... ไม่จริง" ผมถอยหลังกรูด สิ่งของรอบกายเริ่มแตกสลายกลายเป็นพิกเซลสีดำ "ยอมรับมันเถอะครับอีออน ลูปนี้ไม่มีทางจบลง เพราะคุณไม่มีวันให้อภัยตัวเอง" เวร่าค่อยๆ จางหายไปในเงามืด พร้อมกับภาพของคนที่ผมรักที่ค่อยๆ แตกสลายกลายเป็นเศษผงทราย ผมตะโกนก้องท่ามกลางความว่างเปล่าที่ค่อยๆ บีบตัวเข้ามา แสงสว่างจ้าจากระบบรักษาความปลอดภัยของลูปเริ่มส่งสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานไปทั่วพื้นที่สมองของผม เสียงเครื่องจักรทำงานดังสะท้อนอยู่ในกะโหลกศีรษะ แต่ในเสี้ยววินาทีที่ทุกอย่างกำลังจะดับวูบลง มือของใครบางคนก็คว้าข้อมือผมไว้แน่น... ไม่ใช่เวร่า ไม่ใช่ภาพหลอน เป็นมือของผมเอง... แต่เป็นผมที่สวมชุดเกราะควอนตัมจากอนาคตที่ไกลกว่านี้อีกหลายปี "อย่าเพิ่งยอมแพ้ในตอนนี้ครับ" ผมในอนาคตกระซิบข้างหูผม "เวร่าไม่ได้หลอกคุณคนเดียว เธอหลอกคนในลูปถัดไปไว้ด้วย... และคนคนนั้นกำลังเดินเข้ามาในห้องนี้แล้ว" ประตูที่ว่างเปล่าเบื้องหน้าเปิดออก ร่างของหญิงสาวที่เพิ่งแตกสลายไปเมื่อครู่ก้าวเดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่เย็นชาผิดมนุษย์ พร้อมกับถือปืนกระบอกเดียวกับที่ผมใช้สังหารเธอในอดีต หวังว่าทุกท่านจะยังคงรักษาสมดุลของจิตใจไว้ได้ในขณะที่เผชิญกับความจริงที่โหดร้ายนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ - ควอนตัมคอร์