ราคาที่ต้องจ่าย

“คุณรู้ไหมครับเวร่า... ยิ่งคำนวณความน่าจะเป็นมากเท่าไหร่ ผมยิ่งพบว่าตัวแปรที่น่ารังเกียจที่สุดในสมการนี้ ไม่ใช่อัลกอริทึมที่ผิดพลาด แต่มันคือ ‘ความทรงจำ’ ของผมเอง” อีออนเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นประสาทในห้องโถงสีขาวโพลน ใจกลางศูนย์วิจัยใต้ดินที่ซึ่งเวลาดูเหมือนจะหยุดนิ่ง มือของเขาสั่นเทาเล็กน้อยขณะที่ปลายนิ้วแตะลงบนแผงควบคุมโฮโลแกรมที่กระพริบถี่รัวราวกับจังหวะหัวใจที่ใกล้ดับสูญ ดร.เวร่ายืนอยู่เบื้องหลังเขา ระยะห่างเพียงไม่กี่ก้าวแต่ดูราวกับอยู่คนละฟากฝั่งของจักรวาล เธอไม่ได้ตอบกลับในทันที แต่สายตาที่จับจ้องไปยังแผ่นหลังของอีออนกลับเต็มไปด้วยความสมเพชปนชื่นชม “ในเมื่อคุณเห็นมันแล้ว อีออน” เธอกล่าว น้ำเสียงของเธอเย็นเฉียบแต่ราบเรียบราวกับผิวน้ำที่ไร้กระแสคลื่น “การรีเซ็ตลูปครั้งต่อไป... ข้อมูลสมองของคุณจะถูกเขียนทับด้วยสถานะ ‘ว่างเปล่า’ เพื่อรักษาเสถียรภาพของมิติเวลา คุณจะไม่มีวันจำได้ว่าทำไมคุณถึงต้องการจะช่วยเธอ หรือแม้กระทั่ง... คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอยังมีตัวตนอยู่” อีออนแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแห้งผากและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่หยั่งรากลึก “นั่นคือราคาที่ต้องจ่ายสินะครับ การลบตัวตนของผู้สังเกตการณ์ เพื่อให้ระบบดำเนินต่อไปโดยไร้ความบกพร่อง” เขานึกย้อนกลับไปถึงใบหน้าของหญิงสาวคนนั้น คนที่เขายอมแลกทุกอย่าง แม้กระทั่งทิ้งความจริงของโลกเดิมเพื่อกระโดดเข้าสู่วงจรซ้ำซากนี้ ครั้งแล้วครั้งเล่าที่เขาเห็นเธอตาย และครั้งแล้วครั้งเล่าที่เขาพยายามคำนวณหาทางออก แต่ทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้ความจริง ผลลัพธ์กลับยิ่งบีบคั้นให้เขาสูญเสียความเป็นตัวเองไปทีละน้อย สมองของเขาในตอนนี้เปรียบเสมือนฮาร์ดไดรฟ์ที่ถูกอ่านและเขียนทับนับพันครั้งจนเซกเตอร์เริ่มเสียหาย ข้อมูลความทรงจำเกี่ยวกับกลิ่นน้ำหอมของเธอ เสียงหัวเราะ หรือแม้แต่สีหน้าสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลง กำลังพร่าเลือนกลายเป็นสัญญาณรบกวน (Noise) ในอัลกอริทึมของเขา “ถ้าผมลบความจำตัวเองทิ้ง ผมก็ไม่ได้ต่างอะไรกับหุ่นยนต์ที่รันตามคำสั่งของคุณเลยนะครับเวร่า” อีออนหันกลับมามองเธอ ดวงตาของเขาสะท้อนภาพของโลกที่กำลังแตกสลายเป็นเศษเสี้ยวของพิกเซล “แต่คุณลืมไปอย่างหนึ่ง... อัลกอริทึมสุดท้ายที่ผมเขียนขึ้น ไม่ได้ถูกบันทึกไว้ในสมองผมเพียงอย่างเดียว” เวร่าชะงัก สายตาของเธอวูบไหวเป็นครั้งแรก “คุณหมายความว่ายังไง?” “ผมฝังมันไว้ในสัญชาตญาณ... ในจุดที่แม้แต่การรีเซ็ตสมองก็ลบมันออกไม่ได้” อีออนก้าวเข้าหาเธอทีละก้าวอย่างมั่นคง “ความเจ็บปวดที่ผมรู้สึกตอนนี้ มันไม่ใช่ข้อมูลที่ประมวลผลได้ แต่มันคือนามธรรมที่ตกค้างอยู่ในจิตใต้สำนึกของมนุษย์... เวร่า คุณไม่มีวันเข้าใจหรอก เพราะคุณไม่เคยรักใครมากพอที่จะยอมสูญเสียตัวเองเพื่อเขา” คำพูดนั้นราวกับมีดที่กรีดลึกลงไปในความมั่นใจของเวร่า เธอรีบกดปุ่มคำสั่งฉุกเฉินบนรีโมตในมือ แสงสีแดงวาบขึ้นทั่วทั้งห้อง สัญญาณเตือนภัยดังระงม บ่งบอกถึงการนับถอยหลังสู่การล่มสลายของลูปปัจจุบัน “คุณไม่มีทางเลือกแล้วอีออน! ถ้าไม่ยอมรีเซ็ตตอนนี้ จักรวาลจะพังทลายลงพร้อมกับความทรงจำที่บิดเบี้ยวของคุณ!” เวร่าตะโกนแข่งกับเสียงสัญญาณเตือน อีออนไม่สนใจเสียงเหล่านั้น เขาหันกลับไปที่แผงควบคุมอีกครั้ง พิมพ์รหัสชุดสุดท้ายที่เขาสร้างขึ้นด้วยเลือดและหยาดเหงื่อ นิ้วของเขาพิมพ์ไปอย่างเชื่องช้าแต่หนักแน่นราวกับการประกาศสงครามกับโชคชะตา เขารู้ดีว่าหากกด ‘Enter’ ในครั้งนี้ เขาจะไม่เหลือใครเลย แม้แต่ตัวเอง ทันใดนั้น หน้าจอตรงหน้าก็ปรากฏข้อความเตือนสีทองอร่าม [System Override: Paradox Detected] และในวินาทีที่เขากำลังจะกดปุ่มก้าวข้ามผ่านกาลเวลาไปตลอดกาล ประตูห้องแล็บก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างหนึ่งที่ทำให้ลมหายใจของอีออนขาดห้วงไปทันที ร่างนั้นก้าวเข้ามา ท่ามกลางกระแสเวลาที่บิดเบี้ยวผิดรูปไปหมด ใบหน้าของคนคนนั้น... คนที่ควรจะอยู่ในอีกลูปหนึ่งและไม่มีวันมาอยู่ที่นี่ได้—กำลังถืออาวุธที่อีออนเองเป็นคนสร้างขึ้นเมื่อร้อยปีก่อน “หยุดเถอะอีออน... เพราะคนที่จะต้องตายในลูปนี้ ไม่ใช่ฉัน แต่เป็นคุณที่กำลังจะกลายเป็นอัลกอริทึมซะเอง” ร่างนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคยที่สุดจนเขาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ความจริงที่เขาพยายามปกป้องมาตลอด กลับกลายเป็นกับดักที่เขาสร้างขึ้นด้วยมือของเขาเองตั้งแต่วันแรกที่เริ่มลูปนี้ ผมหวังว่าทุกท่านจะเตรียมใจรับบทสรุปที่กำลังจะมาถึงในตอนสุดท้ายนี้นะครับ - ควอนตัมคอร์