แสงสว่างที่ปลายอุโมงค์

"หยุดมือเดี๋ยวนี้ ดร. เวร่า อัลกอริทึมนั้นไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อชุบชีวิตใคร แต่มันถูกสร้างมาเพื่อฝังศพความจริง!" เสียงของอีออนก้องกังวานท่ามกลางห้องโถงทรงกลมที่เต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าสถิต ปลายกระบอกปืนพัลส์ในมือของเขาสั่นไหวเพียงเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความล้าจากความทรงจำนับพันลูปที่หมุนวนอยู่ในหัว ดร. เวร่ายืนอยู่หน้าแท่นควบคุมหลัก ร่างของเธอถูกอาบด้วยแสงสีฟ้าครามจากหน้าจอโฮโลแกรมที่แสดงค่าความน่าจะเป็นนับล้านเส้นที่กำลังจะบรรจบกัน เวร่าไม่หันมามอง เธอเพียงแต่เหยียดรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก เสียงนิ้วมือของเธอยังคงรัวลงบนแป้นควบคุมเสมือนอย่างมีจังหวะ "ความจริงหรือคะ อีออน... อ๊ะ ขอโทษที ผมลืมไปว่าคุณเกลียดคำว่าความจริงที่เจ็บปวด" เวร่าแค่นหัวเราะขณะที่เธอกดคำสั่งสุดท้าย "คุณเรียกมันว่าการฝังศพ แต่ฉันเรียกมันว่าการลบจุดบกพร่อง โลกนี้เดินหน้ามาถึงจุดที่ความผิดพลาดซ้ำซากกลายเป็นเนื้อร้าย และฉันกำลังผ่าตัดมันทิ้ง" "ด้วยการทำลายเจตจำนงเสรีของมนุษยชาติทุกคนน่ะหรือ!" อีออนตะคอก ก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าว พื้นโลหะใต้เท้าเขาสั่นสะเทือนตามแรงสั่นสะเทือนของเครื่องกำเนิดควอนตัมที่กำลังเข้าสู่สถานะวิกฤต "คุณไม่ได้กำลังรักษาโลก คุณกำลังเปลี่ยนมันให้กลายเป็นกรงขังนิรันดร์ที่เวลาไม่มีวันเดินไปข้างหน้า" "เวลาเหรอ?" เวร่าหมุนตัวกลับมา สายตาของเธอเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก "เราอยู่ในกรงขังนี้มานานเกินกว่าจะเรียกมันว่าเวลาแล้วล่ะ อีออน ลองดูที่นี่สิ... ดูเส้นกราฟพวกนี้" อีออนชะงัก สายตาเขากวาดผ่านโฮโลแกรมที่เวร่าชี้ให้เห็น มันไม่ใช่สมการทางคณิตศาสตร์ธรรมดา แต่มันคือภาพลักษณ์ของกระแสเวลาที่บิดเบี้ยวเป็นเกลียวปม ทุกจุดที่เคยเป็น 'ความสูญเสีย' ของเขาถูกเน้นด้วยแสงสีแดงฉาน ทุกครั้งที่เขาพยายามจะแก้ไข ทุกครั้งที่เขาพยายามจะยื้อชีวิตคนรักของเขาเอาไว้ มันถูกบันทึกไว้ในระบบนี้ทั้งหมด "คุณเห็นไหม" เวร่าก้าวเข้ามาใกล้จนเขาสัมผัสได้ถึงไอเย็นจากร่างของเธอ "ความเจ็บปวดของคุณ คือเชื้อเพลิงที่ทำให้ลูปนี้หมุนวนไม่รู้จบ คุณคือฟันเฟืองหลักที่คอยขัดขวางไม่ให้เวลาเดินหน้า เพราะลึกๆ ในใจคุณ... คุณไม่เคยยอมรับความตายของเธอเลย" อีออนนิ่งงัน คำพูดของเธอเหมือนเข็มพันเล่มที่ทิ่มแทงเข้ากลางอก เขาสูดหายใจเข้าลึก จังหวะการเต้นของหัวใจเต้นโครมครามอยู่ในโสตประสาท ความเงียบปกคลุมห้องโถงอยู่อึดใจหนึ่ง มีเพียงเสียงครางต่ำของแกนพลังงานที่ใกล้จะระเบิด "ใช่... ผมไม่อาจยอมรับได้" อีออนตอบเสียงเรียบ แต่แววตาของเขากลับเปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยวอีกต่อไป แต่มันคือความแน่วแน่ที่เย็นเยียบกว่าเดิม "เพราะนั่นคือสิ่งที่ทำให้ผมยังเป็นมนุษย์ ในขณะที่คุณ... กลายเป็นเพียงเครื่องจักรที่สูญเสียความเป็นไปได้ไปหมดสิ้นแล้ว" อีออนไม่ได้เหนี่ยวไกปืนใส่เวร่า แต่เขากลับหันกระบอกปืนเข้าหาแกนกลางของเครื่องกำเนิดพลังงานที่อยู่ตรงกลางห้อง เวร่าเบิกตากว้าง ความมั่นใจของเธอกระเจิดกระเจิงเป็นครั้งแรก "คุณจะทำอะไร! ถ้าทำแบบนั้น ลูปจะพังทลาย และทุกอย่างในอดีตจะหายไปถาวร แม้แต่ร่องรอยของเธอที่คุณพยายามปกป้อง!" "นั่นแหละคือสิ่งที่ผมต้องการ" อีออนยิ้ม รอยยิ้มที่เศร้าสร้อยที่สุดเท่าที่เขาเคยมีมา "ความทรงจำที่มีแต่ความทุกข์ระทมไม่ควรถูกเก็บรักษาไว้ในอัลกอริทึมที่ผิดเพี้ยน ให้เวลาได้เดินไปข้างหน้า แม้จะต้องก้าวไปสู่ความว่างเปล่า ก็ยังดีกว่าการติดอยู่ในกรงขังแห่งความหลังของคุณ" นิ้วของเขาเหนี่ยวไก เสียงกระสุนควอนตัมพุ่งออกจากกระบอกปืนเหมือนลำแสงสีขาวโพลน มันไม่ได้ระเบิดออก แต่มันแทรกซึมเข้าไปในโครงสร้างอะตอมของระบบลูปเวลา แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้โลกทั้งใบสั่นคลอน แสงสว่างจากหน้าจอโฮโลแกรมแตกสลายกลายเป็นละอองสีทองที่ลอยฟุ้งไปในอากาศ โลกภายนอกที่เคยหยุดนิ่งกลับมาเคลื่อนไหว เสียงนกร้องที่ไม่ได้ยินมานานนับปี เสียงเข็มนาฬิกาที่เริ่มเดินจังหวะถัดไปหลังจากหยุดนิ่งที่วินาทีเดิมมาตลอดกาล มันคือความเงียบงันที่แสนประหลาดและงดงาม เวร่าทรุดเข่าลงกับพื้น สายตามองไปที่อากาศธาตุที่เคยเป็นภาพลวงตาของเธอ "มัน... เดินหน้าแล้วหรือ?" อีออนทิ้งปืนลงพื้น เขารู้สึกว่าน้ำหนักในใจที่แบกรับมาตลอดหลายร้อยปีเริ่มเบาบางลง เขาไม่ได้มองเวร่าอีกต่อไป เขามองไปที่ประตูบานใหญ่ที่เปิดออกสู่แสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ แสงที่เขาไม่เคยได้รับอนุญาตให้เห็นมาก่อน ทว่า ในขณะที่ทุกอย่างกำลังจะดับสิ้นและเริ่มใหม่ สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น... ร่างของเวร่าเริ่มสลายกลายเป็นละอองควอนตัม แต่ก่อนที่เธอจะจางหายไปจนหมดสิ้น เธอกลับเงยหน้าขึ้นมองอีออนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสารอย่างประหลาด "คุณทำพลาดแล้ว อีออน..." เธอพึมพำผ่านริมฝีปากที่กำลังจางหาย "การลบจุดเริ่มต้นของลูป ไม่ได้หมายความว่าเราจะรอดพ้นจากมัน... เพราะคนที่เขียนอัลกอริทึมนี้ขึ้นมาจริงๆ ตั้งแต่แรก ไม่ใช่ฉัน" อีออนชะงักกึก ความเย็นวาบแล่นปราดไปตามสันหลังเมื่อเขาเห็นเงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืดหลังแท่นควบคุม เงาร่างนั้น... รูปร่างหน้าตาเหมือนกับเขาไม่มีผิดเพี้ยน หากแต่ดวงตาคู่นั้นกลับไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ เหมือนกับพระเจ้าที่กำลังมองดูของเล่นที่เพิ่งทำพังด้วยมือตัวเอง "ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่ซับซ้อนนี้มาด้วยกัน และผมหวังว่าทุกท่านพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความจริงสุดท้ายในตอนจบที่กำลังจะมาถึงนี้ครับ - ควอนตัมคอร์"