ห้องแล็บใต้พื้นพิภพ

"รหัสผ่านไม่ได้ถูกสุ่มขึ้นมาใหม่ แต่คุณกำลังเขียนทับมันด้วยอัลกอริทึมที่พังทลายลงไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว เวร่า" เสียงของอีออนราบเรียบ แต่แฝงด้วยแรงสั่นสะเทือนจากฝ่ามือที่ทาบลงบนแผงควบคุมระบบรักษาความปลอดภัย แสงสีฟ้าจากโฮโลแกรมสะท้อนบนดวงตาที่เหนื่อยล้าของเขา ราวกับสะท้อนเศษเสี้ยวของกาแล็กซีที่กำลังดับสูญ เบื้องหน้าเขาคือประตูเหล็กกล้าไทเทเนียมหนาสามนิ้วที่กั้นขวางทางเข้าสู่ศูนย์วิจัยชั้นลึกที่สุดของ 'เซคเตอร์ศูนย์' ห้องแล็บใต้พื้นพิภพที่ไม่มีปรากฏอยู่บนแผนที่ภูมิศาสตร์ใดๆ ของโลกใบนี้ "คุณไม่เคยเรียนรู้เลยใช่ไหมอีออน" เสียงของดร.เวร่าดังแทรกผ่านลำโพงนิรภัย น้ำเสียงของเธอยังคงนุ่มนวลและเยือกเย็นราวกับเข็มฉีดยาที่เคลือบยาพิษ "ความเจ็บปวดจากการสูญเสียคือความผิดพลาดในระบบ ผมไม่ได้กำลังแก้ไขข้อผิดพลาด ผมแค่กำลัง 'รีเซ็ต' จักรวาลให้กลับมาสะอาดหมดจดอีกครั้งเท่านั้นเอง" อีออนไม่ตอบ เขาใช้นิ้วรัวบนคีย์บอร์ดเสมือนจริงด้วยความเร็วที่เหนือขีดจำกัดของมนุษย์ อัตราการเต้นของหัวใจเขาพุ่งสูงขึ้นแต่สติสัมปชัญญะกลับเยือกเย็นเป็นน้ำแข็ง ทุกการเคลื่อนไหวคือการคำนวณความน่าจะเป็นที่เขาทำซ้ำมานับครั้งไม่ถ้วนในลูปนรกนี้ เขาไม่ต้องการชัยชนะที่สวยหรู เขาต้องการเพียง 'ช่องว่าง' เล็กๆ ในการไหลเวียนของเวลาเพื่อก้าวผ่านประตูบานนี้ไปให้ได้ *คลิก* เสียงกลไกล็อกนิรภัยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันชวนขนลุก ประตูเปิดออกเพียงช่องแคบๆ แต่เพียงพอให้ร่างสูงสอดตัวผ่านเข้าไปได้ ทันทีที่เท้าสัมผัสพื้นห้องแล็บ กลิ่นอายของโอโซนและโลหะเย็นเฉียบก็ปะทะเข้ากับโสตประสาท มันไม่ใช่ห้องทดลองทั่วไป แต่มันคือวิหารแห่งควอนตัม ที่ใจกลางห้องมี 'แกนกำเนิดสัญญาณ' (Temporal Origin Core) กำลังหมุนวนด้วยความถี่ที่บิดเบือนมิติรอบข้างจนอากาศสั่นไหวเป็นริ้วคลื่น "คุณกำลังวิ่งชนกำแพงเดิมซ้ำๆ อีออน" เวร่าปรากฏตัวขึ้นจากเงามืดของเสาหลัก เธอไม่ได้ถืออาวุธ มีเพียงเครื่องฉายภาพโฮโลแกรมในมือที่แสดงเส้นกราฟความน่าจะเป็นของชีวิตเขา "ทุกก้าวที่คุณเดิน ทุกคำที่คุณพูด ผมคำนวณไว้หมดแล้ว คุณจะมาที่นี่ คุณจะพยายามทำลายมัน และคุณก็จะล้มเหลว... เหมือนเช่นทุกครั้ง" อีออนหยุดนิ่ง สายตาจดจ้องไปที่แกนกลางสัญญาณซึ่งกำลังส่งเสียงครางต่ำแหลมบาดแก้วหู เขาไม่ได้มองเวร่า แต่เขากำลังมอง 'ช่องว่าง' ระหว่างเส้นกราฟที่เวร่าถืออยู่ มันมีจุดบอดเล็กๆ ที่เธอพลาดไป จุดที่เกิดจากความไม่สมบูรณ์ของมนุษย์ที่อัลกอริทึมไม่เคยเข้าใจ "คุณลืมไปอย่างหนึ่งนะ เวร่า" อีออนขยับตัวช้าๆ มือขวาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อหยิบอุปกรณ์ขนาดจิ๋วที่เขาประดิษฐ์ขึ้นเองจากเศษชิ้นส่วนในลูปก่อนหน้า "ระบบของคุณคำนวณบนพื้นฐานของตรรกะที่สมบูรณ์แบบ แต่ความทรงจำของผม... ความเจ็บปวดที่ผมเก็บไว้ มันคือ 'ข้อมูลขยะ' ที่คุณควบคุมไม่ได้" เขาทุ่มอุปกรณ์นั้นลงบนแท่นวางแกนกลาง สัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานสาดส่องไปทั่วห้อง ระบบควอนตัมเริ่มส่งเสียงกรีดร้องราวกับสิ่งมีชีวิตที่กำลังจะตาย แรงดึงดูดภายในห้องเริ่มแปรปรวน ของเหลวในหลอดแก้วข้างๆ ลอยตัวขึ้นสู่เพดาน "คุณทำอะไรลงไป!" เวร่าก้าวถอยหลัง ใบหน้าที่เคยสงบนิ่งเริ่มปรากฏรอยร้าวของความตื่นตระหนก "นั่นมันตัวเร่งปฏิกิริยาเสถียรภาพ! ถ้ามันพัง เวลาที่นี่จะหยุดนิ่ง... เราทั้งคู่จะติดอยู่ในชั่วพริบตานี้ตลอดกาล!" "ผมไม่ได้ต้องการจะทำลายลูปเพื่อคุณ เวร่า" อีออนเดินเข้าหาเธอ แววตาของเขาไร้ซึ่งความอาฆาต มีเพียงความว่างเปล่าที่ลึกสุดหยั่ง "ผมแค่ต้องการให้คุณเห็นสิ่งที่ผมเห็นมาตลอดสามร้อยเจ็ดสิบสองรอบ... สิ่งที่อยู่เบื้องหลังสัญญาณที่คุณพยายามควบคุม" เขากดปุ่มเปิดใช้งานอุปกรณ์ที่ทิ้งไว้ ความเงียบงันเข้ามาแทนที่เสียงกรีดร้องของเครื่องจักร ทุกอย่างหยุดนิ่ง แม้แต่ละอองฝุ่นในอากาศก็แข็งค้างกลางอากาศเหมือนรูปภาพที่ถูกสต๊อปไว้ ทว่า ในความนิ่งงันนั้นเอง สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เบื้องหลังแกนกลางสัญญาณที่ควรจะว่างเปล่า เงาร่างหนึ่งค่อยๆ ก้าวออกมาจากรอยแยกของกาลเวลา ร่างนั้นสวมชุดคลุมที่คุ้นตาเกินกว่าที่อีออนจะลืมได้ ร่างนั้นเดินผ่านเขาไป ราวกับเขามีตัวตนเป็นเพียงอากาศธาตุ ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าเวร่าแล้วยื่นมือที่สั่นเทาออกมาสัมผัสใบหน้าของเธอ อีออนเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าของบุคคลลึกลับนั้นชัดๆ ร่างที่ควรจะตายไปจากอดีตของเขาตั้งแต่เริ่มลูปแรกกลับยืนอยู่ตรงหน้าด้วยดวงตาที่ว่างเปล่าเช่นเดียวกับหุ่นยนต์ มันไม่ใช่แค่การย้อนเวลา แต่มันคือการแทรกซ้อนที่เขายังไม่เคยคำนวณพบมาก่อน และสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นคือ ร่างนั้นหันมามองเขา พร้อมกับขยับปากพูดโดยไม่มีเสียงว่า "อีออน... รอบนี้... อย่าปล่อยมืออีกนะ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านสมการแห่งโชคชะตาไปกับผมนะครับ - ควอนตัมคอร์