กลลวงของดร.เวร่า

“คุณไม่ได้กำลังพยายามแก้ไขอดีต อีออน... คุณกำลังพยายามทำให้จักรวาลนี้กลายเป็นสุสานที่ไม่มีวันฝังกลบต่างหาก” เสียงของดร.เวร่าราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกนที่กรีดลงบนความเงียบในห้องแล็บใต้ดิน แสงไฟนีออนสีฟ้าซีดกะพริบถี่เป็นจังหวะเหมือนชีพจรของเครื่องจักรที่กำลังจะหยุดเต้น อีออนหยุดมือที่กำลังพิมพ์รหัสผ่านเข้าสู่ ‘คอร์’ หลัก เขาหันกลับมามองหญิงสาวผู้เป็นทั้งอาจารย์และศัตรูคนสำคัญในชีวิต ดร.เวร่ายืนกอดอกพิงแผงวงจรขนาดยักษ์ ดวงตาของเธอไม่ได้ฉายแววความโกรธแค้น มีเพียงความสมเพชเวทนาที่จุดประกายอยู่ในนั้น ราวกับเธอกำลังมองดูเด็กน้อยที่พยายามสร้างปราสาททรายท่ามกลางคลื่นยักษ์สึนามิ “เลิกเล่นละครเสียที เวร่า” อีออนแค่นยิ้ม มุมปากของเขากระตุกขึ้นเล็กน้อย ความเย็นชาในแววตาถูกแทนที่ด้วยความกรุ่นโกรธที่อัดแน่น “ผมเห็นข้อมูลใน Log ไฟล์ตัวล่าสุดแล้ว อัตราความน่าจะเป็นที่ลูปจะปิดตัวลงถูกล็อกไว้ที่ศูนย์ตั้งแต่ต้น ไม่ใช่เพราะข้อผิดพลาดของอัลกอริทึม... แต่เพราะคุณตั้งใจเขียน ‘ทางตัน’ ไว้ให้ผมตั้งแต่วินาทีแรก” เขาก้าวเข้าไปหาเธอ ฝีเท้าของเขาหนักแน่นบนพื้นเหล็กกล้า “คุณไม่ได้พยายามช่วยใคร คุณกำลังทดลองว่ามนุษย์จะดิ้นรนอย่างไรในกรงขังที่ไม่มีประตูทางออก” เวร่าขยับแว่นสายตาเพียงเล็กน้อย เธอไม่ถอยหนี แม้จะถูกอีออนกดดันจนแทบชิดกำแพง “กรงขังหรือสรวงสวรรค์กันแน่ อีออน? ในลูปนี้ คนที่เธอรักยังมีชีวิตอยู่ แม้จะซ้ำซากจำเจ แต่เธอก็ยังหายใจ... ลองนึกภาพโลกภายนอกที่ไม่มีอัลกอริทึมนี้สิ โลกที่ความสูญเสียคือเรื่องถาวร โลกที่เธอตายไปแล้วและไม่มีวันหวนกลับมา คุณจะรับมันได้จริงๆ หรือ” “ความเจ็บปวดที่แท้จริง ดีกว่าความสุขจอมปลอมที่ถูกคำนวณด้วยเศษเสี้ยวของรหัสโปรแกรม” อีออนกดปุ่มคำสั่งสุดท้ายด้วยความเร็วสูง รหัสสีแดงเริ่มกระพริบไปทั่วหน้าจอหลักของระบบ ทว่า... แทนที่จะเป็นการเริ่มกระบวนการทำลายล้าง หน้าจอกลับปรากฏภาพใบหน้าของอีออนเองซ้ำๆ กันนับพันภาพ ทั้งในวัยเด็ก วัยรุ่น และวัยฉกรรจ์ ทุกภาพขยับปากพูดประโยคเดียวกันด้วยเสียงที่ประสานกันจนก้องไปทั่วห้อง *‘คุณคือตัวแปรที่ผมสร้างขึ้นเพื่อตรวจสอบเสถียรภาพของตัวเอง’* อีออนชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ความทรงจำที่ปะติดปะต่อกันมาตลอดชีวิตเริ่มบิดเบี้ยว เขารู้สึกเหมือนมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าสู่สมอง หัวใจเต้นรัวจนเจ็บหน้าอก เขาหันไปมองมือของตัวเองที่เริ่มมีประกายแสงสีฟ้าจางๆ ลอดผ่านผิวหนังออกมา “นี่มันอะไรกัน...” เขาพึมพำ เสียงสั่นเครือ “คุณสงสัยมาตลอดว่าทำไมอัลกอริทึมถึงจดจำความเจ็บปวดของคุณได้แม่นยำนัก” เวร่าก้าวเข้ามาใกล้เธอใช้นิ้วเรียวสัมผัสที่ขมับของเขาอย่างอ่อนโยน แต่แววตากลับว่างเปล่า “นั่นเพราะคุณไม่ใช่ผู้สร้างระบบ อีออน... คุณคือส่วนหนึ่งของระบบที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อวนลูปหาทางออกที่ไม่มีอยู่จริง เพื่อให้ดวงดาวดวงนี้ยังคงสถานะคงที่ตลอดกาล” ความจริงที่กระแทกเข้ามาทำให้โลกทั้งใบของอีออนหมุนคว้าง เขาไม่ได้เป็นคนทำลายลูป แต่เขาคือกลไกหลักที่รักษามันไว้ด้วยความโหยหาที่เวร่าโปรแกรมไว้ให้ เวร่าหยิบรีโมทขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อ เธอไม่ได้ดูเหมือนผู้คุมกฎ แต่ดูเหมือนผู้กำกับละครที่เพิ่งตัดสินใจสั่ง ‘Cut’ ให้กับการแสดงที่น่าเบื่อ “ผม... ผมคือโปรแกรม?” อีออนเค้นเสียงถาม มือที่พยายามจะคว้าปืนพกข้างเอวกลับสั่นเทาจนไม่สามารถบังคับได้ “คุณคืออัลกอริทึมสุดท้ายที่ผมเขียนขึ้นด้วยความละเอียดอ่อนที่สุด” เวร่าตอบพร้อมรอยยิ้มที่เย็นเยือก “และถึงเวลาที่ต้องรีเซ็ตข้อมูลทั้งหมด เพื่อให้ลูปถัดไปเริ่มต้นอย่างสมบูรณ์แบบ... เริ่มจากความทรงจำของคุณในตอนแรกที่เจอกับผม” นิ้วของเวร่าขยับจะกดปุ่ม แต่ในวินาทีนั้น เสียงไซเรนเตือนภัยจากภายนอกลูปก็ดังสนั่นหวั่นไหว แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้ห้องแล็บร่วงหล่นลงสู่ความมืดมิด ท่ามกลางความโกลาหลนั้น มีเสียงหนึ่งดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทของอีออน เป็นเสียงที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่มันกลับก้องกังวานด้วยความคุ้นเคยอย่างประหลาด “อย่าให้เธอกดปุ่มนั่น... อีออน... ฟังผม... ผมคือตัวคุณที่อยู่อีกด้านของกระจก!” อีออนเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างหนึ่งพุ่งทะลุทะลวงเข้ามาในมิติที่ควรจะเป็นของเขาเพียงคนเดียว ชายคนนั้นมีใบหน้าเหมือนเขาไม่มีผิดเพี้ยน แต่ดวงตาคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยความแค้นเคืองและรอยแผลเป็นที่เขาไม่เคยมี เขากำลังจะเอื้อมมือไปหาคนแปลกหน้าที่หน้าเหมือนตัวเองที่สุด แต่เวร่ากลับหัวเราะร่วน เธอไม่ได้ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย “มาตรงเวลาจริงๆ นะ... รอยร้าวในระบบของฉัน” เวร่าหันไปมองเงาร่างนั้นก่อนจะหันกลับมาหาอีออน “อีออน เลือกเอาเลยว่าจะเชื่อคนที่สร้างเธอขึ้นมา หรือจะเชื่อเศษซากของตัวเธอเองที่พยายามทำลายลูปนี้จนต้องกลายเป็นสัตว์ประหลาด” นิ้วของเวร่าแตะอยู่เหนือปุ่มกดเพียงมิลลิเมตรเดียว ความกดดันบีบคั้นจนอากาศในห้องแทบจะกลายเป็นของแข็ง ทุกอย่างหยุดนิ่ง ราวกับจักรวาลทั้งมวลหยุดหายใจรอคำตัดสินของเขา ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางและไขปริศนาแห่งสมการที่แสนโหดร้ายนี้ไปกับผมนะครับ - ควอนตัมคอร์