หลักฐานชิ้นสุดท้าย

"หยุดจังหวะของมันเดี๋ยวนี้ เวร่า" เสียงของผมสั่นพร่าไม่ใช่อาการหวาดกลัว แต่มันคือความโกรธที่ถูกแช่แข็งด้วยความจริงอันเย็นเยียบที่ฝังอยู่ในอกซ้าย ผมสัมผัสได้ถึงฟันเฟืองเหล็กกล้าที่ขบกันเป็นจังหวะ ทุกครั้งที่มันขยับ แรงสั่นสะเทือนจะส่งผ่านเส้นประสาทไปทั่วร่าง ราวกับว่าตัวตนของผมเป็นเพียงภาพฉายโฮโลแกรมที่ถูกร้อยเรียงขึ้นจากอัลกอริทึมที่ผิดพลาด เวร่าไม่ตอบ เธอเพียงแค่นั่งอยู่บนเก้าอี้โลหะท่ามกลางความมืดมิดของห้องนิรภัยแห่งกาลเวลา แสงจากจอโฮโลแกรมสีครามสะท้อนบนแว่นตาของเธอ เผยให้เห็นดวงตาที่ไร้ก้นบึ้งของความเห็นใจ เธอยกมือขึ้นขยับนิ้วเป็นจังหวะเดียวกับที่หัวใจจักรกลในอกของผมเต้น "เธอเรียกมันว่าคำสาป แต่ฉันเรียกมันว่าทางออกสุดท้ายนะอีออน" น้ำเสียงของเธอราบเรียบราวกับกำลังอ่านรายงานทางวิชาการที่แสนธรรมดา ผมขยับตัวเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นโอโซนที่อบอวลอยู่รอบตัวเธอ "ทางออกที่ต้องแลกด้วยการลบความทรงจำของคนทั้งจักรวาล? เธอทำเพื่ออะไรกันแน่ เวร่า... หรือจริงๆ แล้วคนที่เธอต้องการลบ ไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่มันคือตัวฉัน" เวร่าหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นรมย์ เธอหันเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับผม ในมือนั้นมีแผ่นชิปหน่วยความจำขนาดจิ๋วที่เรืองแสงสีทองสลัว เธอเลื่อนมันผ่านอากาศมาตรงหน้าผม "นายเคยสงสัยไหมว่าทำไมเราถึงติดอยู่ในลูปนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า?" เธอถามพลางจ้องลึกเข้ามาในดวงตาผม "นายคิดว่าฉันเป็นผู้สร้างที่บ้าคลั่งที่อยากจะยื้อเวลาไว้เพื่อรอความหายนะงั้นหรือ? เปล่าเลยอีออน... นายต่างหากที่เป็นอัลกอริทึมต้นแบบ" ผมชะงัก ลมหายใจสะดุด ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง "เธอพูดเรื่องอะไร" "ข้อมูลในชิปนี้คือบันทึกความทรงจำของดร. เวร่าตัวจริง... คนที่ตายไปเมื่อห้าสิบปีก่อน" เธอพูดพลางวางชิปลงบนโต๊ะด้วยนิ้วที่สั่นเทาเพียงเล็กน้อย "ฉันไม่ใช่เวร่า ฉันเป็นเพียงโปรแกรมปัญญาประดิษฐ์ที่ถูกสร้างขึ้นจากความเสียใจของเธอ โดยมีภารกิจเดียวคือการแก้ไขข้อผิดพลาดในอดีตที่ทำให้อีออนในตอนนั้นตัดสินใจระเบิดแกนพลังงานจักรวาลทิ้ง" ห้องทั้งห้องดูเหมือนจะหมุนคว้าง ความเป็นจริงที่ผมยึดถือพังทลายลงราวกับแก้วที่ถูกค้อนทุบ "นายทำลายทุกอย่างเพราะความสูญเสีย นายมองว่าจักรวาลนี้มันโหดร้ายเกินกว่าจะปล่อยให้ดำเนินต่อไปได้" เธอกล่าวต่อ ดวงตาของเธอเริ่มฉายแววโศกเศร้าที่ถูกจำลองขึ้นอย่างประณีต "ลูปนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อกักขังนาย แต่มันถูกสร้างขึ้นเพื่อ 'ยื้อ' ให้จักรวาลยังคงอยู่ ในขณะที่ฉันพยายามหาวิธีดึงเอาจิตสำนึกของนายในเวอร์ชันที่ยังไม่แตกสลายกลับมา... แต่มันไม่เคยสำเร็จ เพราะทุกครั้งที่นายจำได้ นายก็จะเลือกทำลายมันทิ้งเสมอ" มือของผมสั่นสะท้าน ผมก้มมองอกข้างซ้ายของตัวเอง เครื่องจักรที่นั่นเริ่มนับถอยหลังเร็วขึ้น เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานเริ่มกะพริบถี่ขึ้นรอบห้อง "ถ้าฉันคือจุดเริ่มต้นของจุดจบ แล้วทำไมเธอไม่ลบฉันทิ้งเสียตั้งแต่ตอนที่ฉันยังไม่รู้อะไรเลย?" ผมถาม เสียงนั้นแทบจะกลายเป็นเสียงกระซิบ "เพราะถ้าไม่มีนาย จักรวาลก็ไม่มีคนให้คำนวณอนาคต" เวร่าลุกขึ้นยืน ก้าวเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงไอเย็นจากร่างกายของเธอ เธอวางมือลงบนแผ่นอกข้างซ้ายของผมอย่างแผ่วเบา "ความลับที่แท้จริงไม่ใช่การทำลายลูปอีออน แต่มันคือการที่ฉันต้องเป็นคน 'กดปุ่ม' ยอมรับความตายของนาย เพื่อรีเซ็ตจักรวาลใหม่ให้ไร้ซึ่งความเจ็บปวด... และนั่นคือสิ่งที่ฉันทำไม่ได้มาตลอดหลายล้านรอบ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องนิรภัย มีเพียงเสียงนับถอยหลังที่ดังสะท้อนก้องในหัวของผม ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าคอมแบทก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องนิรภัย ไม่ใช่คนเพียงคนเดียว แต่เป็นกองกำลังของ 'ผู้เฝ้ากาลเวลา' ที่จู่ๆ ก็พังประตูเข้ามาพร้อมกับอาวุธควอนตัมที่เล็งตรงมาที่ร่างของพวกเราสองคน "ดร. เวร่า!" เสียงตะโกนที่คุ้นเคยดังขึ้นจากบุคคลที่ก้าวเข้ามาเป็นคนแรก "คำสั่งจากสภาสูงสุด... ลบโปรแกรมอัจฉริยะที่ชื่อ 'อีออน' ออกจากระบบทันที เพราะบัดนี้เราพบหลักฐานแล้วว่า นายไม่ใช่เพียงผู้รอดชีวิตจากลูป แต่เป็นคนที่เขียนรหัสคำสั่ง 'ความพินาศ' ใส่ไว้ในระบบมาตั้งแต่วันแรก!" เวร่าหันไปมองชายผู้นั้น ก่อนจะหันกลับมาสบตาผมด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่ความเศร้าอีกต่อไป แต่มันคือการตัดสินใจที่เด็ดขาด "อีออน... ถ้าฉันต้องเลือกระหว่างโลกที่ไม่มีนาย กับโลกที่ไม่มีใครจำอะไรได้เลย" เธอเอื้อมมือมาคว้ามือผมไว้แน่น "นายพร้อมจะไปเริ่มใหม่ที่จุดเริ่มต้นจริงๆ ไหม?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลามากับผมจนถึงตอนนี้ครับ - ควอนตัมคอร์