ศักดิ์ศรีที่ต้องแลก

ปลายปากการาคาแพงถูกวางกระทบลงบนพื้นผิวโต๊ะหินอ่อนเสียงดัง *'คลิก'* ท่าبدความเงียบงันที่กดดันเสียจนแทบไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจ กลิ่นอายของความพ่ายแพ้ลอยอบอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของศิขรินทร์กรุ๊ป สถานที่ที่ครั้งหนึ่งปกรณ์เคยใช้มันเป็นบัลลังก์เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของพิมพ์พิศาอย่างไร้ความปรานี แต่ในวินาทีนี้... บัลลังก์นั้นกำลังจะถูกกระชากลงด้วยมือของอดีตภรรยาที่เขาเคยตราหน้าว่าเป็นได้แค่ดอกไม้ประดับห้อง "เซ็นสิคะ... คุณปกรณ์" น้ำเสียงหวานเยือกเย็นที่แฝงไปด้วยคมมีดซ่อนเร้นเอ่ยขึ้น พิมพ์พิศานั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ราคาแพง ร่างเพรียวระหงในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทขับเน้นให้เธอดูราวกับพญาหงส์ผู้สง่างาม สายตาคมกริบมองตรงไปยังชายหนุ่มผู้เป็นอดีตสามีด้วยแววตาที่ว่างเปล่าไร้ซึ่งเยื่อใยใดๆ หลงเหลืออยู่ ปกรณ์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นเป็นริ้ว ดวงตาคมดุที่เคยฉายแววหยิ่งทะนงบัดนี้แดงก่ำด้วยความโกรธแค้นและคับแค้นใจ มือหนาที่กำปากกาไว้สั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความอัปยศอดสูที่ถาโถมเข้าใส่หัวใจจนแทบแหลกสลาย เอกสารตรงหน้าคือใบโอนอำนาจการบริหารสิทธิ์ขาดในโครงการแลนด์มาร์คริมแม่น้ำ มูลค่าหลายหมื่นล้านบาท... โครงการที่ศิขรินทร์กรุ๊ปทุ่มเททั้งชีวิตและเดิมพันด้วยชื่อเสียงของตระกูล แต่ตอนนี้มันกำลังจะหลุดมือไปตกเป็นของ 'ลภัส' และบริษัทลงทุนลึกลับที่อยู่เบื้องหลังพิมพ์พิศา "คุณใจร้ายมาก... พิศา" ปกรณ์เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมจ้องมองหญิงสาวราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "คุณทำลายทุกอย่างที่คุณเคยสร้างร่วมกับผม เพื่อความสะใจแค่นี้เนี่ยนะ?" พิมพ์พิศายิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่กรีดลึกลงไปในบาดแผลเก่าของเขาอย่างไร้ความปรานี เธอลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบดำอันเป็นเอกลักษณ์ลอยแตะจมูก ยิ่งทำให้ปกรณ์รู้สึกหายใจไม่ออก "ความสะใจเหรอคะ?" พิมพ์พิศาทวนคำด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึก "คุณจำวันที่ฉันคุกเข่าขอร้องให้คุณเชื่อใจได้ไหมคะ... คุณปกรณ์ วันที่คุณเหยียบย่ำศักดิ์ศรีความเป็นคนของฉัน โยนใบหย่าใส่หน้าฉันเหมือนฉันเป็นแค่เศษขยะ วันนั้น... คุณเคยถามไหมว่าฉันรู้สึกยังไง?" ปกรณ์ชะงัก คำพูดของเธอเหมือนคมมีดที่กรีดซ้ำลงมาตรงแผลเดิม ภาพในอดีตย้อนกลับมาหลอนความทรงจำ ภาพที่เขาเย็นชาใส่ภรรยาที่กำลังตั้งท้องอ่อนๆ ภาพที่เขาไม่เคยสนใจไยดีแม้เธอจะร้องไห้งานแต่งงานของเรามันคือความผิดพลาด... นั่นคือสิ่งที่เขาเคยพูดกรอกหูเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า "ฉันแค่อยارเอาสิ่งที่ควรจะเป็นของฉันคืนมา... และตอนนี้ ถึงเวลาที่คุณต้องชดใช้มันแล้วค่ะ" พิมพ์พิศายื่นมือเรียวแตะลงบนสันปากกาที่เขากำไว้ กดมันลงเบาๆ แต่มีน้ำหนักมหาศาลบังคับให้เขาต้องจรดปลายปากกาลงไป "เซ็นสิคะ หรือจะให้ฉันประกาศให้ทั้งตลาดหุ้นรู้ว่า ศิขรินทร์กรุ๊ปกำลังจะล้มละลายเพราะความโง่เขลาของคุณดีล่ะ?" ความกดดันถาโถมเข้าใส่ ปกรณ์หลับตาลงอย่างจำนน ความเย่อหยิ่งทระนงตัวทั้งหมดถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี เพื่อรักษาบริษัทของตระกูลที่บรรพบุรุษสร้างมา เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมก้มหัวให้กับผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำ จดทะเบียนความพ่ายแพ้ด้วยลายเซ็นที่สั่นระริก... *แกร๊ก...* เสียงหมึกสีดำจรดลงบนกระดาษแผ่นสุดท้าย ดังชัดเจนดั่งเสียงฝังกลบอนาคตของเขาเอง พิมพ์พิศากวาดตามองลายเซ็นนั้นด้วยความสะใจอย่างถึงที่สุด ความเจ็บปวดตลอดหลายปีที่ผ่านมาได้รับการเยียวยาด้วยหยดน้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ของอดีตสามี เธอยื่นมือไปหยิบเอกสารฉบับนั้นขึ้นมาพลิกดูด้วยรอยยิ้มพึงใจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอีกครั้ง "ขอบคุณสำหรับความร่วมมือนะคะ... คุณอดีตสามี" เธอกลับหลังหันเตรียมจะก้าวเดินออกจากห้องทำงานนั้นโดยไม่แม้แต่จะชายตามองเขาอีก แต่ทว่า... ก่อนที่มือเรียวจะผลักบานประตูออก เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าของปกรณ์ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง "พิศา... หยุดก่อน" หญิงสาวชะงักฝีเท้า ปลายคางเชิดขึ้นเล็กน้อยโดยไม่หันกลับไปมอง "เราไม่มีอะไรต้องคุยกันอีกแล้วค่ะ" "คุณแน่ใจเหรอ... ว่าสิ่งที่เอาไปจากผม มันคุ้มค่าพอที่จะแลกกับสิ่งที่ซ่อนอยู่ข้างหลังคุณ?" ปกรณ์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังและแฝงไปด้วยความลับบางอย่างที่ทำให้หัวใจของพิมพ์พิศากระตุกวูบ เธอหันกลับมามองเขาด้วยความไม่ไว้ใจ "คุณหมายความว่ายังไง?" ปกรณ์ก้าวช้าๆ เข้ามาประชิดตัวเธอ ระยะห่างที่ลดลงทำให้กลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายคนนี้แผ่ซ่านเข้ามาในโสตประสาท ความกดดันบางอย่างพุ่งพล่านขึ้นในอากาศ แววตาของปกรณ์ไม่ได้มีความยอมจำนนหลงเหลืออยู่อีกแล้ว แต่มันกลับเต็มไปด้วยประกายความลับที่ล้ำลึกและอันตราย "คุณคิดว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่าทุกใบ... แต่คุณลืมไปอย่างหนึ่ง พิศา" ปกรณ์โน้มใบหน้าลงมาใกล้กระซิบข้างใบหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "เด็กผู้ชายคนนั้น... ลูกชายที่คุณพยายามซ่อนไว้ไม่ให้ผมรู้... หน้าตาเขาถอดแบบมาจากใคร คุณคิดว่าผมจะไม่รู้เลยเหรอ?" หัวใจของพิมพ์พิศาร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เลือดในกายเย็นเฉียบจนชาไปทั้งร่าง ความเยือกเย็นและแข็งแกร่งที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาตลอดหลายปีพังทลายลงในพริบตาเดียว ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด "คุณ... คุณพูดเรื่องอะไร!" เธอเสียงสั่นเครือ พยายามถอยหลังหนีแต่ถูกมือหนาคว้าข้อแขนเอาไว้แน่น ร่างบางถูกดึงเข้าหาแผงอกกว้างตามสัญชาตญาณของการควบคุม ปกรณ์ยิ้มเยาะ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยชัยชนะที่แท้จริง แววตาคมกริบทอประกายความโหยหาและความเจ็บปวดลึกซึ้งผสมปนเปกัน เขาก้มลงกระซิดชิดริมฝีปากนุ่มที่กำลังสั่นระริกของเธอ "เกมการแก้แค้นของคุณยังไม่จบหรอพิศา... เพราะในเมื่อคุณเอาทุกอย่างไปจากผมแล้ว ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป... ผมจะทวงทั้งคุณและลูกคืนมาให้หมด!" — เพลิงกุหลาบดำ — ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดและสะใจนี้นะคะ