เงื่อนไขที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารหนาลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสในห้องประชุมใหญ่ของศิขรินทร์กรุ๊ปดังสนั่น สะท้อนก้องความตึงเครียดที่พุ่งสูงจนแทบจะคว้าจับต้องได้ ปกรณ์หอบหายใจหนักหน่วง ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและเย็นชา บัดนี้กลับแดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย ความพ่ายแพ้และตรอกตันทางธุรกิจกำลังบีบคั้นให้ทายาทตระกูลใหญ่ผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ต้องมานั่งจนมุมอยู่เบื้องหญิงสาวที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจนไม่เหลือชิ้นดี พิมพ์พิศานั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างสง่างาม ชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทขับเน้นผิวเนียนละเอียดและท่าทีเยือกเย็นราวกับราชสีห์ผู้กำชัยชนะบนกองซากศพของศัตรู รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของเธอมันช่างบาดลึกและเย้ยหยันในสายตาของปกรณ์เสียเหลือเกิน "เธอ... เล่นสกปรกเกินไปแล้วนะ พิมพ์พิศา" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความเคียดแค้น มือหนากำหมัดแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน "เอาหุ้นของบริษัทในเครือทั้งหมดไปบีบสภาพคล่องของฉันยังไม่พอ เธอถึงกับร่วมมือกับลภัสกว้านซื้อหุ้นใหญ่ในมือคณะกรรมการ เพื่อจะฮุบศิขรินทร์กรุ๊ปเนี่ยนะ!" "สกปรกเหรอคะ?" พิมพ์พิศายกยิ้มมุมปาก น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองอดีสามีด้วยความสมเพชเวทนาที่ฉายชัด "คุณลืมไปแล้วหรือคะ ปกรณ์ ว่าบทเรียนราคาแพงบทแรกที่คุณสอนฉัน มันสอนให้ฉันรู้ว่า... โลกธุรกิจไม่มีคำว่าปรานี มีแต่ผู้ล่ากับเหยื่อ และในวันนี้... คุณก็เป็นแค่เหยื่อที่กำลังนอนรอความตายใต้ฝ่าเท้าของฉันเท่านั้นเอง" คำพูดนั้นกรีดลึกลงไปในหัวใจของปกรณ์ราวกับมีดคมกริบ ความเจ็บปวดร้าวลึกผสมผสานกับความสำนึกผิดที่สายเกินแก้ตีรวนขึ้นมาในอกจนจุกแน่น เขาจำได้แม่นยำ... ภาพวันที่เธอเคยคุกเข่าร้องขอความเห็นใจจากเขา ภาพที่เขาปัดป้องและเหยียบย่ำความรักความภักดีของเธออย่างไร้เยื่อใย วันนี้... กรรมตามสนองเขาอย่างสาสมแล้ว ปกรณ์หลับตาลงช้าๆ พยายามสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อตั้งสติ ความภาคภูมิใจทั้งหมดถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี บริษัทที่บรรพบุรุษสร้างมาด้วยหยาดเหงื่อกำลังจะพังทลายลงในรุ่นของเขา หากเขาไม่ยอมจำนนต่ออดีตภรรยาคนนี้ "เธอต้องการอะไร..." เสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างคนไร้ทางเลือก "บอกเงื่อนไขของเธอมา พิมพ์พิศา แลกกับการที่ฉันจะรักษาศิขรินทร์กรุ๊ปไว้... เธอต้องการให้ฉันแลกด้วยอะไร" พิมพ์พิศาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาคู่นั้นกวาดมองผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเธอเคยรักสุดหัวใจด้วยความว่างเปล่า ไร้ซึ่งเยื่อใย ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยวหลงเหลืออยู่ มีเพียงความเย็นชาที่น่ากลัวที่สุด "เงื่อนไขของฉันง่ายมากค่ะ ปกรณ์..." เธอเว้นจังหวะ เลียริมฝีปากเบาๆ ก่อนจะเอ่ยถ้อยคำที่ทำให้ลมหายใจของชายหนุ่มสะดุดกึก "คุณต้องเซ็นโอนหุ้นส่วนใหญ่ 51% ของศิขรินทร์กรุ๊ปมาให้ฉันโดยไม่มีเงื่อนไข และที่สำคัญที่สุด... คุณต้องถอนตัวจากการบริหารทั้งหมด ยอมก้มหัวลงแล้วเดินออกจากตึกนี้ในฐานะ 'คนหมดตัว' เหมือนกับที่ฉันเคยถูกคุณไล่ออกไปในคืนนั้น" "ว่ายังไงนะ!" ปกรณ์ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความตกใจ ดวงเบิกIโพ្លงด้วยความโกรธ "ให้ฉันยกหุ้นทั้งหมดให้เธอ แล้วยังต้องไสหัวออกไปอีกเนี่ยนะ! เธอฆ่าฉันให้ตายเสียยังจะดีกว่า!" "เชิญค่ะ เชิญตายตามใจชอบเลย" พิมพ์พิศายักไหล่อย่างไม่ยี่หระ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางสบายๆ "ถ้าคุณไม่เซ็นภายในห้านาทีนี้ ฉันจะสั่งให้ลภัสเทขายหุ้นทั้งหมดทิ้ง และยื่นเรื่องล้มละลายศิขรินทร์กรุ๊ปทันที ถึงตอนนั้น... อย่าว่าแต่เก้าอี้ประธานเลย แม้แต่เศษกระดาษชำระในบริษัทนี้ คุณก็ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้องจำไว้!" บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดิน ปกรณ์ยืนตัวสั่นเทา ความเย่อหยิ่งทระนงตนถูกตบจนหน้าชา เขามองหน้าอดีตภรรยาผู้เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ความรู้สึกผิด ความแค้นใจ และความลุ่มหลงที่ยังหลงเหลืออยู่ในซอกหลืบของหัวใจตี Aรวนกันจนปั่นป่วน มือหนาสั่นเทาเอื้อมไปหยิบปากกาบนโต๊ะด้วยความยากลำบากราวกับมันหนักเป็นตัน ในวินาทีที่ปลายปากกาจรดลงบนกระดาษเอกสารสัญญาโอนหุ้น เสียงประตูกระจกห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างสูงสง่าของลภัสที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด มือหนาของนักลงทุนหนุ่มถือแท็บเล็ตเครื่องหนึ่งยื่นมาตรงหน้าพิมพ์พิศา "พิศา... หยุดก่อน" ลภัสเอ่ยด้วยน้ำเสียงร้อนรน "ผมเพิ่งได้รับรายงานด่วน... เรื่องที่เรากำลังตามหาตัวเด็กคนนั้น" พิมพ์พิศาชะงัก ปากกาในมือของปกรณ์หยุดนิ่งกลางอากาศ ดวงตากลมโตของหญิงสาวเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความเยือกเย็นเมื่อครู่สั่นคลอนในชั่วพริบตา หัวใจของเธอเต้นรัวระรัวเมื่อได้ยินคำว่า 'เด็กคนนั้น' "เด็กคนไหนคะ ลภัส?" พิมพ์พิศาถามเสียงสั่น พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้ไหว ลภัสหันไปมองปกรณ์แวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาสบตาเธอนิ่ง "เด็กผู้ชายอายุหวบขวบเศษ... ที่คุณคลอดแล้วถูกอดีตแม่สามีส่งตัวไปซ่อนไว้ที่ต่างจังหวัดเพื่อตัดขาดจากคุณ... ตอนนี้เราเจอตัวเขาแล้ว พิศา และที่สำคัญ..." ลภัสกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "เด็กคนนั้นกำลังยืนอยู่กับคุณแม่ของคุณที่ล็อบบี้ด้านล่าง... และเขามีใบหน้าถอดแบบมาจากประธานปกรณ์อย่างไม่ผิดเพี้ยนแม้แต่นิดเดียว" เปรี้ยง! ราวกระแสไฟฟ้าแรงสูงผ่ากลางใจ ปกรณ์ทำปากกาในมือร่วงหล่นกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองหน้าพิมพ์พิศาที่ซีดเผือดลงจนไร้สีเลือด ในขณะที่พิมพ์พิศานิ่งค้าง ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนลงตรงหน้า ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ -- เพลิงกุหลาบดำ --