รอยแผลเป็นที่ยังไม่จางหาย

กลิ่นอายของชาเอิร์ลเกรย์ราคาแพงระยับไม่ได้ช่วยให้รสชาติในโพรงปากของปกรณ์ดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน... ความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของเขากลับเต็มไปด้วยแรงกดดันที่หนาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก หน้าจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้ากำลังเปิดหน้าต่างรายงานทางการเงินของบริษัทคู่แข่งรายใหม่ ที่เพิ่งกวาดซื้อหุ้นในเครือศิขรินทร์กรุ๊ปไปถึงสิบหเปอร์เซ็นต์อย่างเงียบเชียบ และชื่อของผู้ถือหุ้นใหญ่คนใหม่... ก็คือพิมพ์พิศา “เป็นไปได้ยังไง…” เสียงทุ้มต่ำหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกที่เม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ดวงตาคมกริบทอประกายความกรุ่นโกรธผสมความฉงนระคนระทึก ปกรณ์ทิ้งแผ่นหลังพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ราคาแพง สมองอันปราดเปรื่องที่เคยใช้ครอบ Pk Group กำลังประมวลผลย้อนกลับไปเมื่อสามปีก่อน—วันที่เขาเป็นคนเซ็นชื่อลงบนใบหย่า วันนั้น... ผู้หญิงคนนั้นเดินออกจากคฤหาสน์ตระกูลศิขรินทร์ด้วยตัวเปล่า เลือดสีแดงฉานจากอุบัติเหตุเล็กๆ น้อยๆ ที่เธอพยายามปกป้องสร้อยมรดกครอบครัวยังคงติดอยู่บนเรียวแขนเสลา เธอร้องขอความเห็นใจ? เปล่าเลย... พิมพ์พิศาในวันนั้นมีเพียงแววตาว่างเปล่าและรอยยิ้มสมเพชตัวเองที่เขายังจำฝังใจ ปกรณ์จำได้แม่นว่าเขาเป็นคนพูดด้วยน้ำเสียงเยەชาและเหยียดหยามที่สุดว่า *“คิดว่าตัวเองมีค่าพอจะเรียกร้องอะไรอีกงั้นเหรอ พิศา? ออกไปจากชีวิตผมซะ อย่าให้ความโลภของคุณมาทำให้ตระกูลนี้ต้องแปดเปื้อนไปมากกว่านี้เลย”* เงินเก็บติดตัวของเธอในวันนั้นแทบไม่มี ค่าใช้จ่ายในการรักษาตัวจากอาการบอบช้ำภายในก็แทบไม่พอ แล้วไฉน... ผ่านไปเพียงสามปี ผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำจนจมดินถึงได้มีทุนมหาศาลขนาดนี้? เม็ดเงินหลายร้อยล้านที่ใช้ซื้อหุ้นล็อตใหญ่มาจากไหน? ใครอยู่เบื้องหลังความสำเร็จอันน่าสะพรึงกลัวนี้? ภาพความทรงจำสีเทาหม่นในอดีตไหลย้อนเข้ามาในห้วงคำนึงราวกับภาพยนตร์ซ้ำซาก พิมพ์พิศายามที่ต้องก้มหัวขอร้องให้เขาเชื่อใจ... พิมพ์พิศายามที่ถูกขับไล่ออกจากตระกูลท่ามกลางสายฝนกระหน่ำโดยไม่มีแม้แต่ร่มคันเดียว ร่างกายที่สั่นเทาและหยดน้ำตาที่ปะปนกับสายฝนในคืนนั้น... ปกรณ์เคยคิดว่ามันเป็นแค่เกมเรียกร้องความสนใจของผู้หญิงไร้ค่า แต่ตอนนี้ หยดน้ำตาเหล่านั้นกลับกลายเป็นกรดเข้มข้นที่ย้อนกลับมาเผาไหม้หัวใจของเขาเองอย่างช้าๆ ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูดึงสติของทายาทหนุ่มให้หลุดออกจากภวังค์ “เข้ามา” ปกรณ์ปรับน้ำเสียงให้กลับมาเยือกเย็นและทรงอำนาจดังเดิม เลขานุการส่วนตัวก้าวเข้ามาด้วยท่าทางเร่งรีบ ในมือถือแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลที่ดูเหมือนจะมีความสำคัญยิ่งยวด “ท่านประธานครับ... ทางเราเช็คเส้นทางการเงินของกองทุนปริศนาที่เข้ามาซื้อหุ้นแล้วครับ ปรากฏว่าต้นทางมาจากบัญชีต่างประเทศที่จดทะเบียนในชื่อของบริษัทลงทุนอิสระ แต่ว่า...” “แต่อะไร พูดให้มันจบสิ!” ปกรณ์ตวาดเสียงกร้าว ความอดทนของเขาขาดผึ่ง “ปลายทางและผู้ถืออำนาจลงนามจริงๆ คือบริษัทลูกในเครือข่ายของ L,s Capital ครับ... และผู้บริหารสูงสุดของกลุ่มนั้นคือนักลงทุนหนุ่มที่เพิ่งย้ายกลับมาจากต่างประเทศ... คุณลภัสครับ” ชื่อของ ‘ลภัส’ ทำให้กรามแกร่งของปกรณ์ขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ความหึงหวงและความรู้สึกพ่ายแพ้ปะทุขึ้นในอกจนร้อนผ่าว ลภัส... ผู้ชายคนที่เคยตกเป็นข่าวตามหน้าสังคมว่าคอยตามประคบประหงมพิมพ์พิศาหลังจากเธอหย่าขาดจากเขา ผู้ชายคนที่เพียบพร้อมและพร้อมจะมอบทุกอย่างให้โดยไม่ต้องร้องขอ “หึ… ที่แท้ก็มีผู้ชายคอยชุบเลี้ยงให้ท้ายนี่เอง” ปกรณ์แค่นหัวเราะออกมาด้วยความดูถูกเหยียดหยาม เพื่อกลบเกลื่อนความเจ็บแปลกประหลาดที่แล่นริ้วขึ้นมาในอก ทว่า... ในขณะที่ปกรณ์กำลังหลงคิดว่าพิมพ์พิศาเป็นเพียงหุ่นเชิดในกำมือของลภัส ความจริงอีกด้านหนึ่งกลับไม่ได้เป็นเช่นนั้นเลย ณ เพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมืองที่สามารถมองเห็นวิวกรุงยามค่ำคืนได้แบบ 360 องศา พิมพ์พิศากำลังยืนจิบไวน์แดงรสเลิศอยู่เบื้องหน้ากระจกใสบานยักษ์ เรือนร่างระหงในชุดเดรสผ้าไหมสีดำสนิทขับเน้นผิวขาวผ่องให้ดูโดดเด่นและเย้ายวนยิ่งขึ้น แววตาคู่คมกริบสะท้อนภาพแสงไฟระยิบระยับของเมืองใหญ่ เปี่ยมไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและอำนาจที่ไม่อาจประเมินค่า เสียงฝีเท้าก้าวเข้ามาใกล้ พร้อมกับอ้อมแขนอบอุ่นของลภัสที่สวมกอดเธอจากด้านหลังอย่างทะนุถนอม ปลายคางได้รูปวางลงบนลาดไหล่เนียนอย่างสนิทสนม “รายงานจากฝั่งนั้นส่งมาแล้วนะพิศา...” ลภัสกระซิบเสียงนุ่มข้างใบหู “ปกรณ์กำลังคลุ้มคลั่งและพยายามสืบหาที่มาของเงินทุน เขากำลังคิดว่าผมเป็นคนชุบเลี้ยงคุณอยู่... น่าขันเสียจริง ทั้งที่ความจริงแล้ว เขากำลังถูกอดีตภรรยาที่เขาเคยเหยียบย่ำ ค่อยๆ ถลกหนังหัวใจทีละนิดต่างหาก” พิมพ์พิศายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุขสำราญ แต่เย็นชาและสะใจจนน่าขนลุก เธอยกแก้วไวน์ขึ้นจิบช้าๆ ก่อนจะหมุนตัวกลับมาสบตากับชายหนุ่มผู้เป็นทั้งพาร์ทเนอร์ทางธุรกิจและคนที่คอยสนับสนุนเธอในทุกย่างก้าว “ปล่อยให้เขาคิดแบบนั้นไปก่อนเถอะค่ะลภัส...” น้ำเสียงหวานใสแต่เย็นยะเยือกเอ่ยขึ้น “ยิ่งเขาดิ้นรนมากเท่าไหร่... เครือข่ายธุรกิจที่เขารักนักหนาก็จะยิ่งพังทลายลงเร็วขึ้นเท่านั้น เกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ หรอกนะคะ” ลภัสหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ เขายกมือขึ้นเกลี่ยปอยผมที่คลอเคลียแก้มเนียนของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา “คุณนี่มัน... ร้ายกาจเสียจริงพิศา แต่ผมชอบนะ ความแค้นของคุณมันช่างหอมหวานและทรงพลังเสียจนผมไม่อาจละสายตาได้เลย” บรรยากาศภายในห้องเงียบลงชั่วขณะ ความใกล้ชิดระหว่างคนทั้งสองเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน ลภัสโน้มใบหน้าลงมาหมายจะประทับริมฝีปากลงบนกลีบปากอิ่มสีชาด ทว่าในวินาทีที่ปลายจมูกของเขากำลังจะแตะต้องกับความหอมหวานนั้นเอง... เสียงกริ่งหน้าประตูกลับดังขึ้นทำลายบรรยากาศ พิมพ์พิศาขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ ยามวิกาลเช่นนี้... จะมีใครกล้ามาเคาะประตูเพนต์เฮาส์ส่วนตัวของเธอ ลภัสผละออกห่างอย่างเสียดายเล็กน้อย ก่อนจะส่งสายตาเชิงคำถามให้หญิงสาว “คุณรอใครรึเปล่า?” พิมพ์พิศาส่ายหัวช้าๆ “ไม่มีทางค่ะ ฉันไม่ได้นัดใครไว้” ด้วยความสงสัย หญิงสาวจึงเดินไปที่หน้าจออินเตอร์คอมเพื่อตรวจสอบภาพจากกล้องวงจรปิดหน้าห้อง ทว่าทันทีที่เธอมองเห็นเงาร่างสูงโปร่งที่ยืนอยู่หน้าประตู... ลมหายใจของพิมพ์พิศาก็สะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ผู้ชายในชุดสูทสีเข้มยับยู่ยี่เล็กน้อย ใบหน้าคมคายที่เคยเต็มไปด้วยความหยิ่งผยองบัดนี้ฉายแววคุกกรุ่นและเหนื่อยล้า ดวงตาคู่นคมกริบมองตรงมายังเลนส์กล้องราวกับจะทะลุทะลวงเข้ามาข้างใน... ปกรณ์! อดีตสามีผู้เย็นชามายืนอยู่หน้าประตูห้องเธอได้อย่างไร?! และความจริงอันน่าตกตะลึงที่ทำให้หัวใจของพิมพ์พิศาร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ก็คือในอ้อมแขนข้างหนึ่งของปกรณ์... เขากำลังอุ้มเด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบคนหนึ่งเอาไว้ เด็กน้อยที่มีใบหน้าถอดแบบพิมพ์เดียวกับเขาและเธออย่างไร้ที่ติ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยหัวใจที่เต้นระรัว แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ