รอยแผลที่ถูกกรีดซ้ำ

กลิ่นอายความเย่อหยิ่งและไอร้อนจากความโกรธเกรี้ยวที่อบอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของศิขรินทร์กรุ๊ป แทบจะทำให้Rมหายใจของปกรณ์ติดขัด ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองร่างเพรียวบางในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทของพิมพ์พิศา ราวกับต้องการจะแผดเผาให้เธอมอดไหม้เป็นจุล ทว่าสิ่งพิมพ์พิศามีกลับไม่ใช่ความหวาดกลัวอย่างที่เขาเคยคุ้นชินในอดีต หากแต่เป็นรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปาก—รอยยิ้มที่กรีดลึกลงไปในอีโก้ค้ำฟ้าของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร "คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยชื่อนั้นออกมาด้วยซ้ำค่ะ ปกรณ์" เสียงหวานทว่าเฉียบคมบาดลึกดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก ปกรณ์ก้าวเท้าเข้าหาเธอด้วยสัญชาตญาณของนักล่า ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษแผ่รังสีคุกคาม เขายื่นมือหนาหมายจะคว้าต้นแขนเรียวเพื่อดึงเธอเข้ามาเผชิญหน้าให้สาสมกับความอวดดีที่บังAอาจต่อกรกับเขา แต่พิมพ์พิศากลับไวกว่า เธอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวพร้อมกับสะบัดสายตาคมกริบใส่เขาอย่างไม่เกรงกลัว "อย่าแตะต้องฉันด้วยมือสกปรกคู่นั้นของคุณค่ะ!" พิมพ์พิศาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยไฟแค้นที่ถูกสุมจนลุกโชน "คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร? คิดว่าอำนาจเงินและตระกูลศิขรินทร์จะทำให้คุณเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของใครก็ได้ตามอำเภอใจอย่างนั้นเหรอคะ? น่าสมเพชจริงๆ ค่ะ ปกรณ์... ผู้ชายที่เก่งแต่ใช้ความเย็นชาทำร้ายผู้หญิงไม่มีทางสู้ วันนี้เขากลับต้องมายืนสั่นเทาเพราะผู้หญิงคนเดิมที่เขาเคยเขี่ยทิ้งเหมือนก้อนกรวด!" "พิมพ์พิศา!" ปกรณ์คำรามต่ำในลำคอ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโกรธที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด เขาไม่เคยถูกผู้หญิงคนไหนหยามเกียรติ ยิ่งเป็นอดีตภรรยาที่เขาเคยเห็นเป็นเพียงเงาไร้ค่าในบ้านหลังนั้น ยิ่งทำให้ความอีโก้ของเขาร่ำร้องจะทำลายความพยองของเธอให้แหลกคามือ "เธอชักจะปากกล้าเกินไปแล้วนะ! คิดว่ามีใครหนุนหลังแล้วปีกกล้าขาแข็งขึ้นมางั้นสิ? ลภัสเหรอ? หรือว่าเธอคิดว่าการเอาตัวเข้าแลกกับพวกนักลงทุนจะทำให้เธอมีปัญญามาต่อกรกับฉันได้!" เพียะ! เสียงฝ่ามือกระทบเข้ากับแก้วิสกี้เข้มข้นของปกรณ์ดังสนั่นหวั่นไหว แรงเหวี่ยงมหาศาลทำให้ใบหน้าคมคายสะบัดไปตามแรงอารมณ์ ใบหน้าด้านชาของประธานหนุ่มหันไปตามแรงตบ รสชาติเค็มปร่าของเลือดฝาดซึมออกมาที่มุมปาก ทว่าความเจ็บทางกายยังเทียบไม่ได้กับความชาหนึบที่กลางอก ปกรณ์นิ่งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาคมเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อ นี่เป็นครั้งแรก... ครั้งแรกในชีวิตที่ผู้ชายอย่าง "ปกรณ์ ศิขรินทร์" ถูกตบหน้ากลางแสงตะวัน และคนที่กล้าทำเช่นนั้นคืออดีตภรรยาผู้เคยร้องไห้อ้อนวอนขอความรักจากเขา พิมพ์พิศายังคงยืนหยัดอย่างมั่นคง ฝ่ามือข้างที่ใช้ตบสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความอัดอั้นตันใจที่สะสมมานานนับปี เธอมองหน้าเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า—สายตาที่ไร้ซึ่งความรัก ความอาลัย หรือแม้แต่ความโกรธเกรี้ยว เหลือไว้เพียงความเกลียดชังอันบริสุทธิ์ "จำเอาไว้ให้ขึ้นใจนะคะ... ว่าความรู้สึกระหว่างฉันกับคุณ มันตายไปตั้งแต่วันที่ฉันเซ็นใบหย่าและก้าวออกจากบ้านหลังนั้นแล้วค่ะ!" พิมพ์พิศาประกาศกร้าว น้ำเสียงของเธอดังชัดเจนก้องกังวานไปทั่วห้องทำงาน "อย่าได้หลงคิดเด็ดขาดว่าฉันจะกลับไปเป็นคนเดิม ผู้หญิงโง่คนนั้นที่ยอมให้คุณเหยียบย่ำหัวใจได้ฝ่ายเดียว... ได้ตายไปในกองเพลิงแห่งความเจ็บปวดที่คุณเป็นคนจุดขึ้นมาแล้วค่ะ!" ปกรณ์ค่อยๆ หันกลับมามองเธอ ดวงตาคมเข้มแดงก่ำด้วยเพลิงโทสะที่ผสมปนเปกับความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่เขากลัวจะยอมรับมัน เขาพยายามจะเค้นเสียงเยาะหยันออกมาเพื่อกลบเกลื่อนความวูบโหวตในอก แต่คำพูดของเธอกลับคมกริบยิ่งกว่าใบมีดโกน "จำใส่กะโหลกหนาๆ ของคุณไว้ด้วยนะคะปกรณ์ ว่าเกมนี้... คนที่จะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้และคุกเข่าขอร้องไม่ใช่ฉัน แต่จะเป็นคุณ... คนที่ไม่มีค่าแม้แต่จะได้รับความสงสารจากฉันอีกต่อไป!" พูดจบ พิมพ์พิศาก็หมุนตัวเดินกลับหลังอย่างสง่างาม ทิ้งให้ปกรณ์ยืนนิ่งสนิทอยู่กลางห้อง ท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจจนแทบแตกสลาย ร่างสูงทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังราคาแพงอย่างคนไร้เรี่ยวแรง ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะกำบังมาตลอดชีวิตพังทลายลงไม่เป็นท่า เมื่อภาพอดีตที่เขาเคยใจร้ายกับเธอย้อนกลับมาทุบทำลายสตินทีละน้อย เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเดินออกไปจากห้องทำงาน ทว่าในจังหวะที่พิมพ์พิศากำลังจะก้าวพ้นประตูบานใหญ่เพื่อเดินออกไปสู่โถงทางเดินด้านนอก ร่างของใครบางคนก็สวนทางเข้ามาอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งเอกสารในมือของเธอหล่นกระจายเกลื่อนพื้น พิมพ์พิศาก้มลงเก็บด้วยความหงุดหงิด ก่อนเงยหน้าขึ้นเพื่อจะเอ่ยปากต่อว่าผู้มาใหม่ แต่ทว่า... คำพูดทั้งหมดกลับติดอยู่ที่ลำคอ เมื่อดวงตาของเธอสบเข้ากับร่างสูงโปรดของชายหนุ่มอีกคนที่มีใบหน้าคุ้นเคย ยืนมองเธอนิ่งสนิท พร้อมกับซองเอกสารลับสีน้ำตาลฉบับหนึ่งที่ร่วงหล่นลงมาจากมือของเขา เผยให้เห็นภาพถ่ายใบหนึ่งที่หลุดออกมาจากซอง—ภาพใบหน้าของเด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบที่มีดวงตากลมโตและสันจมูกคมสันถอดแบบพิมพ์เดียวกับประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งที่นั่งอยู่ด้านในราวกับแกะ! (ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางในความมืดมนนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - เพลิงกุหลาบดำ)