หมากตานี้ไม่มีคำว่าปรานี

เสียงแฟลชจากรัวกล้องนับร้อยตัวในห้องจัดแถลงข่าวชั้นนำของโรงแรมระดับห้าดาวดังระรัวราวกับเสียงฝนตกกระหน่ำในฤดูมรสุม แสงไฟสว่างวาบจนแสบตา ทว่าพิมพ์พิศากลับยืนหยัดอยู่เบื้องหน้าไมโครโฟนด้วยท่าทีสงบนิ่ง ใบหน้าเรียวรูปไข่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบา แต่แววตาคู่คมกลับฉายประกายความเยือกเย็นและเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน อดีตผู้หญิงที่เคยเอาแต่ก้มหน้าอดกลั้นหยดน้ำตาในเงาของสามีผู้เย่อหยิ่ง ได้มลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงผู้หญิงแถวหน้าผู้ถือไพ่เหนือกว่าในทุกประตู นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือผ้าไหมสีดำเลื่อนแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเข้มลงบนโต๊ะกระจกใสอย่างเชื่องช้า เอกสารชุดนั้นคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่สามารถสั่นคลอนรากฐานของอาณาจักรศิขรินทร์กรุ๊ปให้พังทลายลงมาได้ในชั่วข้ามคืน "ดิฉัน พิมพ์พิศา ในฐานะอดีตภรรยาและผู้ถือหุ้นรายย่อยของศิขรินทร์กรุ๊ป ขอใช้สิทธิทางกฎหมายในการยื่นฟ้องร้องต่อกรรมการผู้จัดการและผู้บริหารระดับสูง ในข้อหาฉ้อโกง ทุจริตยักยอกทรัพย์ และการปกปิดข้อมูลทางบัญชีเพื่อเอื้อประโยชน์ส่วนตนค่ะ" เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นทันทีราวกับรังแตก นักข่าวต่างแย่งกันตะโกนคำถามพร้อมกับชูไมค์เข้าหาเธอราวกับฝูงแร้งรุมทึ้งเหยื่อ ทว่าไม่มีคำว่าหวาดหวั่นฉายชัดบนใบหน้าของพิมพ์พิศาแม้แต่น้อย เธอกวาดสายตามองเลนส์กล้องทุกตัวด้วยรอยยิ้มบางเบาที่แฝงไปด้วยความสะใจลึกซึ้ง—รอยยิ้มที่กำลังกรีดแทงหัวใจของใครบางคนที่กำลังนั่งหน้าชาอยู่หน้าจอโทรทัศน์ในขณะนี้ ในขณะเดียวกัน ที่เพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง ปกรณ์ ทายาทผู้เย่อหยิ่งแห่งศิขรินทร์กรุ๊ป กำลังจ้องมองหน้าจอโทรทัศน์ด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเต้นตุบๆ มือหนากำแก้ววิสกี้ในมือแน่นจนแทบจะแหลกคามือ เศษแก้วและน้ำสีอำพันกระเซ็นบาดฝ่ามือจนเลือดสีสดไหลรินหยดลงบนพรมราคาแพง แต่เขากลับไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย ความเจ็บปวดเดียวที่กัดกินหัวใจของเขาในยามนี้ คือความจริงที่ว่า ผู้หญิงคนที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีอย่างไร้ความปรานีคนนั้น กำลังใช้มือคู่นี้แหละ บีบคอเขาให้จมดิ่งลงสู่ห้วงนรกแห่งความอับอาย "ยัย... ผู้หญิงสารเลว!" ปกรณ์คำรามออกมาด้วยเสียงแหบพร่า ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและอีโก้ที่ถูกเหยียบย่ามจนป่นปี้ ภาพอดีตที่เขาเคยผลักไสเธอออกจากบ้านอย่างไร้เยื่อใย ภาพที่เขาเคยบอกว่าเธอไม่มีวันมีค่าอะไรในชีวิตของเขา ย้อนกลับมาตบหน้าเขาฉาดใหญ่ในตอนนี้ โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะสั่นระรัวไม่หยุด สายเรียกเข้าจากบอร์ดบริหารและสำนักกฎหมายโทรเข้ามาพร้อมกันเพื่อรายงานสถานการณ์วิกฤตที่กำลังเผชิญ แต่ปกรณ์กลับเลือกที่จะปัดมันทิ้งอย่างไร้ความหมาย สิ่งเดียวที่ก้องอยู่ในหัวของเขามีเพียงความแค้น และ... ความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่กล้าแม้แต่จะยอมรับ—ความโหยหาในตัวอดีตภรรยาที่บัดนี้กลายเป็นศัตรูตัวฉกาจ ทางด้านล่างของโรงแรมหรู ลภัส ก้าวเดินเคียงข้างพิมพ์พิศาออกมาจากห้องแถลงข่าว ท่ามกลางการคุ้มกันอย่างแน่นหนาของทีมบอดี้การ์ด นักลงทุนหนุ่มส่งยิ้มให้เธอด้วยแววตาชื่นชมระคนเอ็นดู มือหนายื่นผ้าเช็ดหน้าให้เธออย่างสุภาพ "คุณทำได้เยี่ยมมากครับพิศา... สีหน้าของปกรณ์ตอนนี้น่าจะดูไม่จืดเลยทีเดียว" ลภัสเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม พลางช่วยบังมุมกล้องให้น.ส.คนสวย พิมพ์พิศารับผ้าเช็ดหน้ามาถือไว้ แต่ไม่ได้ใช้เช็ดอะไร เธอกวาดสายตามองบรรยากาศรอบตัวด้วยความโล่งใจที่ประเดประดังเข้ามาในอก ความแค้นที่สั่งสมมานานนับปีได้รับการปลดปล่อยออกไปทีละน้อย ทว่ามันยังไม่สาแก่ใจ... เกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น "ขอบคุณนะคะคุณลภัส ถ้าไม่ได้คุณคอยสนับสนุนข้อมูลวงในและจัดเตรียมทีมกฎหมายให้ทุกอย่างคงไม่ง่ายดายขนาดนี้" พิมพ์พิศาหันไปสบตาเขา รอยยิ้มที่ส่งให้มีความจริงใจระคนซาบซึ้ง "เพื่อคุณแล้ว... ผมยินดีเสมอครับ" ลภัสตอบรับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่าแฝงความหมายลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าพันธมิตรทางธุรกิจ ทั้งสองก้าวขึ้นสู่รถยนต์ลักชัวรีสีดำคันหรูที่จอดรอรับอยู่ด้านหน้า ประตูรถปิดลงตัดขาดจากความวุ่นวายภายนอก ทว่าในขณะที่รถกำลังเคลื่อนตัวออกจากลานจอดรถ สายตาของพิมพ์พิศากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นตาของใครบางคนที่ยืนอยู่ริมเสาไฟ ท่ามกลางกลุ่มคนมุงดูเหตุการณ์ ร่างสูงโปรดของปกรณ์ที่สวมสูทเนื้อดีแต่ยับย่น ยืนมองตรงมาที่รถของเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดร้าวลึกและความคลุ้มคลั่ง สภาพของเขาในยามนี้ช่างน่าสมเพชเสียจนเธอดึงสายตากลับมาแทบไม่ทัน พิมพ์พิศาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจกระตุกวูบไปชั่วขณะเมื่อสบตากับอبيดสามีผ่านกระจกฟิล์มดำ ปกรณ์กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับเนื้อ วินาทีที่รถคันนั้นแล่นผ่านหน้าเขาไป สายตาของเขาไม่ได้มองที่ตัวอดีตภรรยา แต่กลับไปสะดุดเข้ากับเบาะหลังอีกฝั่งหนึ่ง—เบาะที่เด็กชายตัวน้อยวัยราวๆ สี่ขวบ กำลังนั่งซุกตัวอยู่ข้างๆ ลภัส เด็กชายคนที่มีดวงตากลมโตและสันจมูกโด่งรั้น... หน้าถอดแบบมาจากตัวเขาในวัยเด็กราวกับพิมพ์เดียวกัน! ลมหายใจของปกรณ์สะดุดกึก โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุนในเสี้ยววินาทีนั้น ภาพความทรงจำทั้งหมดพรั่งพรูเข้ามาพร้อมกับความจริงอันน่าตกตะลึงที่ถูกปิดตายมาตลอดหลายปี... เด็กคนนั้น... คือลูกของเขาอย่างนั้นหรือ? ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางในความมืดมนนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - เพลิงกุหลาบดำ