แสงสว่างท่ามกลางความมืดมิด

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องรับรองวีไอพีไม่ได้ช่วยให้ไฟโทสะที่สุมอยู่ในอกของปกรณ์มอดดับลงได้เลยแม้แต่น้อย สายตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวคู่นั้นกำลังจดจ้องภาพเบื้องหน้าผ่านกระจกเงาบานใหญ่ที่ถูกติดฟิล์มกรองแสงอย่างดี จากมุมนี้... เขาเห็นทุกการเคลื่อนไหว เห็นทุกรอยยิ้ม และเห็นความอ่อนโยนที่ถูกหยิบยื่นให้กันอย่างเปิดเผย พิมพ์พิศานั่งอยู่บนโซฟาหนังแท้สีชาด ร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มขับเน้นให้เธอดูสง่างามและทรงอำนาจขึ้นเป็นกอง ทว่า... แววตากลับมีความเหนื่อยล้าเจืออยู่จางๆ เนื่องจากภาระงานอันหนักอึ้งในโปรเจกต์ใหญ่ที่กำลังเปิดประมูล และนั่นคือจังหวะที่ลภัส... นักลงทุนหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลและเป็นคู่แข่งทางธุรกิจคนสำคัญของศิขรินทร์กรุ๊ป ก้าวเข้ามาทำลายกำแพงความเหนื่อยล้านั้น "ดื่มชาร้อนๆ หน่อยสิครับ พิศา คุณหักโหมงานติดต่อกันมาหลายชั่วโมงแล้วนะ" เสียงทุ้มนุ่มที่เล็ดลอดผ่านรอยแง้มของบานประตูเข้ามาบาดลึกโสตประสาทของปกรณ์จนสันดราม่าในอกกระตุกวูบ ลภัสไม่ได้เพียงแค่พูดเปล่า แต่นิ้วเรียวยาวของชายหนุ่มยังบรรจงวางถ้วยกระเบื้องเคลือบราคาแพงลงตรงหน้าอดีตภรรยาของเขาอย่างทะนุถนอม ก่อนที่มือคู่นั้นจะเอื้อมไปเกลี่ปอยผมที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนนุ่มของพิมพ์พิศาออกให้อย่างเป็นธรรมชาติ ภาพนั้น... ช่างแทงใจดำทายาทหนุ่มแห่งศิขรินทร์กรุ๊ปจนลมหายใจสะดุด ปกรณ์กำมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวซีด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเต้นตุบๆ อีโก้ที่เคยค้ำคอมาตลอดชีวิตถูกเหยียบย่ำจนป่นปี้ไม่มีชิ้นดี หัวใจที่เคยด้านชาและเย่อหยิ่งกับความรักของเธอ บัดนี้กลับถูกบีบรัดด้วยความเจ็บปวดร้าวลึกชนิดที่เรียกว่า "เจียนตาย" ในอディต... เป็นเขาเองที่ผลักไสไล่ส่งเธอออกไปจากชีวิต เป็นเขาเองที่เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอราวกับเธอไม่มีหัวจิตหัวใจ แต่ในวันนี้... วันที่พิมพ์พิศาก้าวขึ้นมาเป็นผู้หญิงที่ทรงคุณค่าและมีผู้ชายเพียบพร้อมอย่างลภัสคอยประคบประหงม เธอกลับกลายเป็นสิ่งล้ำค่าที่เขาไม่มีวันเอื้อมมือกลับมาครอบครองได้อีกแล้ว "ขอบคุณค่ะคุณลภัส... ถ้าไม่ได้คุณคอยช่วยเคลียร์เอกสารกองโตนี้ให้ พิศาคงแย่แน่เลย" เสียงหวานใสที่เอื้อnเอ่ยตอบชายอื่นด้วยความสนิทสนมและไว้เนื้อเชื่อใจ ทำให้ปกรณ์รู้สึกราวกับถูกน้ำร้อนลวกเข้าที่กลางใจ พิมพ์พิศายิ้มให้ลภัส... รอยยิ้มที่จริงใจและงดงามเช่นนั้น เขาไม่เคยได้รับมันมานานนับหลายปี ตั้งแต่แต่งงานกันจนหย่าร้าง เธอมีแต่คราบน้ำตาและความเงียบงันที่มอบให้เขา แต่วันนี้... เธอกลับไปมอบรอยยิ้มและแววตาระยิบระยับนั้นให้กับผู้ชายคนอื่น ความหึงหวงและสำนึกผิดถาโถมเข้าใส่จนปกรณ์แทบยืนไม่อยู่ ขาทั้งสองข้างก้าวพรวดพราดไปที่ประตูหมายจะพังเข้าไปกระชากหญิงสาวออกจากอ้อมแขนของความใกล้ชิดนั้น ทว่า... สติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดทำให้เขาต้องหยุดชะงักเท้าลง เมื่อหูได้ยินประโยคถัดมาที่ลภัสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เพื่อพิศาแล้ว ผมทำได้ทุกอย่างอยู่แล้วครับ... อีกอย่าง ผมไม่อยากให้คนใจร้ายคนนั้นมีโอกาสได้กลับมาทำร้ายคุณอีก ไม่ว่าจะเป็นทางนิตินัยหรือพฤติกรรมใดๆ ก็ตาม" คำว่า 'คนใจร้าย' กระแทกใจปกรณ์เข้าอย่างจัง ราวกับมีใครเอาค้อนเหล็กมาทุบซ้ำที่แผลเก่า เขาถอยหลังกรูดโดยไม่รู้ตัว แผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ความหนาวเหน็บแล่นริ้วจากปลายนิ้วขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ น้ำตาดูลูกผู้ชายที่หลั่งยากยิ่งนักกลับเอ่อคลอเบ้าอย่างน่าสมเพช ปกรณ์เพิ่งเข้าใจคำว่า 'กรรมสนอง' ก็ในวินาทีนี้เอง... วินาทีที่เขากำลังมองดูผู้หญิงที่ตนเคยทอดทิ้ง ค่อยๆ ถูกเติมเต็มหัวใจด้วยความรักและความห่วงใยจากชายอื่น ภายในห้องรับรอง พิมพ์พิศารับรู้ได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่กำลังแผดเผาอยู่ด้านนอก แต่เธอกลับไม่ได้หันไปมองแม้แต่น้อย เธอยังคงจิบคชาอุ่นๆ พร้อมกับพูดคุยเรื่องแผนการลงทุนกับลภัสอย่างออกรส ราวกับตัวตนของปกรณ์เป็นเพียงธาตุอากาศไร้ตัวตน การเพิกเฉยและการไม่ให้ค่า... คืออาวุธที่เชือดเฉือนปกรณ์ได้เจ็บปวดที่สุด ยิ่งกว่าการใช้คำพูดด่าทอเสียอีก ปกรณ์หลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้ความเจ็บปวดกัดกินวิญญาณทีละน้อย เขารู้ดีว่าทุกอย่างเป็นสิ่งที่ตนทำตัวเอง ความเย่อหยิ่งทำให้เขาตาบอด และความเย็นชาทำให้เขาต้องสูญเสียสิ่งที่รักไปตลอดกาล ทว่า... ในขณะที่เขากำลังจะหันหลังเดินจากไปด้วยความพ่ายแพ้ราบคาบ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของเขาก็สั่นครืดคราดขึ้นมาทำลายความเงียบ ชายหนุ่มหยิบมันขึ้นมาด้วยมืออันสั่นเทา หน้าจอปรากฏเบอร์โทรเข้าจากสำนักงานทนายความส่วนตัว พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ถูกส่งต่อทางแอปพลิเคชันสนทนา... เป็นภาพเอกสารแผ่นหนึ่งที่ถูกส่งมาพร้อมแคปชันสะเทือนขวัญ ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นทันทีเมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความบนหน้าจอ สมองอื้ออึงราวกับถูกฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ ข้อมูลลับในเอกสารฉบับนั้นระบุผลตรวจอัตลักษณ์ทางพันธุกรรม (DNA) ระหว่างตัวเขากับเด็กชายวัยสี่ขวบคนหนึ่ง... เด็กชายหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูที่มักจะวิ่งเล่นอยู่ในสวนสาธารณะใกล้บริษัทของพิมพ์พิศาบ่อยครั้ง! ข้อความบรรทัดสุดท้ายของทนายความทำเอาปกรณ์แทบหยุดหายใจ: *"ท่านครับ... นี่คือผลตรวจพิสูจน์ยืนยันว่า เด็กชายธนภัทร คือบุตรชายแท้ๆ ของท่านกับคุณพิมพ์พิศา ที่เธอจงใจปกปิดเอาไว้ตลอดสี่ปีเต็มครับ"* ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางในความมืดมนนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - เพลิงกุหลาบดำ