คำพูดเชือดเฉือนที่ซ่อนความห่วงใย

“มึงอยากตายคาไซต์งานนี้ใช่ไหม, ภาคิน?” เสียงทุ้มต่ำที่ลอดออกมาจากไรฟันของกรวีร์ ไม่ได้เป็นเพียงแค่การขู่เพื่อนสนิท แต่มันคือแรงระเบิดย่อมๆ ที่อัดแน่นไปด้วยความหงุดหงิดระคนระอุ ภาคินผู้เป็นวิศวกรโครงสร้างหัวใส ไหวตัวทันกระโดดหลบฝ่ามือหนาที่คว้าหมับเข้าที่ปกเสื้อทันเวลา ก่อนจะหัวเราะรơiร่าแล้ววิ่งหนีหายออกไปจากห้องพักคนงานชั่วคราวอย่างรวดเร็วราวกับติดสปริง ทิ้งให้ความเงียบงันและอุณหภูมิที่พุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหันโอบล้อมคนสองคนไว้ภายในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ นี้ ดร.ญาดายืนกอดอกพิงผนังไม้กระดานอัด สายตาคมกริบกวาดมองร่างสูงสมส่วนของสถาปนิกหนุ่มที่กำลังหายใจกระฮืดกระหอบด้วยความโมโห กลไกการป้องกันตัวแบบ *Intellectualization* ของกรวีร์กำลังทำงานอย่างหนักหน่วงเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกบางอย่างที่พรั่งพรูขึ้นมาในอก แต่น่าเสียดาย... สำหรับนักจิตวิทยาผู้เชี่ยวชาญด้านพฤติกรรมมนุษย์อย่างเธอแล้ว เกราะกำบังอันเย็นชาของเขาช่างบางราวกระดาษสา “คุณควรขอบคุณภาคินด้วยซ้ำนะคะ คุณกรวีร์” ญาดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียبيบแต่เฉียบคม เธอขยับตัวเข้าหาเขาเล็กน้อย ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมที่ฉายแววคุกรุ่น “ถ้าเขาไม่พูดแทงใจดำเรื่องที่คุณไม่ได้นอนมาสามวันเต็ม คุณก็คงฝืนทนทำงานจนตึกนี้ถล่มทับร่างตัวเองไปแล้วจริงๆ” กรวีร์หันขวับมามองเธอ ใบหน้าคมคายบึ้งตึง ดวงตาดุเหี้ยมราวกับเสือดาวจ้องตะครุบเหยื่อ “มันไม่ใช่เรื่องของคุณ, ดร.ญาดา” เขากัดกรามแน่นสันกรามคมขึ้นเป็นสันนูน “หน้าที่ของคุณคือประเมินสภาพจิตใจคนงาน ไม่ใช่มาทำตัวเป็นแม่คนที่สองคอยจู้จี้จุกจิกเรื่องตารางงานของผม” “ฉันไม่ได้จู้จี้ค่ะ แต่ฉันกำลังทำหน้าที่วิเคราะห์ ‘พฤติกรรมการทำลายตัวเอง’ ของคุณต่างหาก” ญาดาก้าวประชิดเข้าหาเขาอีกก้าวหนึ่งอย่างไร้ความเกรงกลัว พื้นที่ในห้องพักคนงานแคบลงถนัดตา กลิ่นอายความเป็นระเบียบและกลิ่นบุคลิกเฉพาะตัวของเขาลอยปะปนกับกลิ่นฝุ่นปูนจางๆ “มนุษย์ที่ปฏิเสธการพักผנון ใช้เหตุผลสารพัดมาอ้างเพื่อปกปิดความกลัวที่จะล้มเหลว... ในทางจิตวิทยา เราเรียกคนแบบนี้ว่าพวกเสพติดความสมบูรณ์แบบจนจิตใจบิดเบี้ยวค่ะ” “ปากเก่งนักนะ” กรวีร์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและอันตราย ร่างสูงก้าวเท้าเข้าประชิดจนญาดาต้องถอยหลังไปชนกับผนังห้องโดยไม่รู้ตัว “คุณคิดว่าคุณอ่านใจคนอื่นทะลุปรุโปร่งไปหมดทุกเรื่องเลยหรือไง ดร.ญาดา? คุณรู้ไหมว่าไอ้ปากดีๆ ของคุณเนี่ย... มันกำลังยั่วโมโหผมจนผมแทบจะลืมจรรยาบรรณสถาปนิกไปหมดแล้ว” ความใกล้ชิดทำให้ลมหายใจอุ่นร้อนของทั้งคู่ปะทะกัน ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบเดียว หัวใจของญาดากระตุกวูบอย่างแรง แม้สมองจะสั่งการให้ถอยห่าง แต่สัญชาตญาณและการท้าทายในสายตาของเธอกลับทำให้เธอยิ่งเชิดหน้าขึ้นสู้ “ถ้าลืมจรรยาบรรณแล้วคุณจะทำไมคะ? จะไล่ฉันออกจากไซต์งาน หรือว่าจะ...” ประโยคท้าทายถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อกรวีร์ขยับตัวเข้ามาอย่างรวดเร็วจนไม่มีช่องว่าง มือหนาข้างหนึ่งยันผนังไม้ข้างศีรษะของเธอไว้เพื่อกักตัว ลมหายใจของเขาร้อนผ่าว ดวงตาคู่คมที่เคยดุดัน บัดนี้กลับฉายแววความปรารถนาบางอย่างที่ดิบเถื่อนและชัดเจนจนน่ากลัว มันไม่ใช่ความโกรธเกลียด แต่เป็นความอัดอั้นตันใจที่สั่งสมมานานตั้งแต่วันแรกที่ผู้หญิงคนนี้ก้าวเข้ามาปั่นป่วนชีวิตเขา “คุณนี่มัน...” กรวีร์พึมพำเสียงพร่า สายตาคมกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังขยับเถียงเขาอย่างถือดี “ปากเก่งแบบนี้... ถ้าผมจัดการปิดปากด้วยวิธีของผม คุณจะยังกล้าวิเคราะห์ผมอีกไหม, ญาดา” น้ำเสียงที่เปลี่ยนไปสรรพนามที่ลดความห่างเหินลงโดยไม่รู้ตัว ทำให้บรรยากาศในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ร้อนระอุขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก ญาดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองเพล เธอนึกอยากจะสวนกลับด้วยคำพูดจิกกัดตามความเคยชิน ทว่าสติสัมปชัญญะกลับถูกแผดเผาจนมอดไหม้ด้วยอุณหภูมิร่างกายของคนที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม ระยะห่างระหว่างริมฝีปากของพวกเขาลดลงเรื่อยๆ ตามแรงโน้มถ่วงและแรงดึงดูดประหลาดที่ไม่อาจต้านทาน กรวีร์โน้มใบหน้าลงมา ชั่ววินาทีที่เปลือกตาของทั้งคู่เริ่มปิดลงเพื่อรองรับสัมผัสที่รอคอย... *แอ๊ด—!* เสียงประตูห้องพักคนงานถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้ความเกรงใจ พร้อมกับร่างของภาคินที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาพร้อมแผ่นกระดาษแปลนพิมพ์เขียวในมือ โดยไม่ทันสังเกตบรรยากาศอันตึงเครียดและชวนใจเต้นระทึกที่เพิ่งถูกขัดจังหวะไปเมื่อเสี้ยววินาทีก่อนหน้านี้ “ไอ้กร! กูเจอจุดผิดพลาดในโครงสร้างคานรับน้ำหนักโซน C แล้ว— เฮ้ย! พวกมึง... กูเข้ามาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าเนี่ย?” กรวีร์ผละตัวออกจากร่างบางอย่างรวดเร็วดั่งต้องไฟลวก ใบหน้าคมคายกลับมาตีสีหน้าเรียบเฉยเย็นชาได้ภายในเสี้ยววินาที ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อครู่ ส่วนญาดาก็รีบยกมือขึ้นจัดเสื้อผ้าและผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยของตัวเองอย่างลิบลับเพื่อกลบเกลื่อนความร้อนผ่าวบนพวงแก้ม ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจนะคะ นักอ่านที่น่ารักทุกท่าน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ