เกมรุกที่คาดไม่ถึง

"ถ้าคุณยังใช้สายตาแบบนี้มองฉันอีกสามวินาที ฉันจะถือว่าคุณกำลังละเมิดสิทธิ์ส่วนบุคคลในพื้นที่ทำงานนะคะ ดร.กรวีร์" เสียงทุ้มหวานที่เจือรอยเย้าแหย่เล็กน้อยดังขึ้น ท่าaningความเงียบงันภายในห้องประชุมชั่วคราวของไซต์งานก่อสร้างที่ฝุ่นผงยังลอยวนอยู่ในอากาศ ญาดายกแขนขึ้นกอดอก พนักเก้าอี้พลาสติกเอนไปข้างหลังเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่คมกวาดมองสถาปนิกหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยรอยยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มแบบที่นักจิตวิทยาอย่างเธอมักใช้เวลาต้อนคนไข้ให้จนมุมด้วยหลักการพฤติกรรมศาสตร์ แต่ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอในตอนนี้ไม่ใช่คนไข้... เขาคือกรวีร์ สถาปนิกโครงสร้างผู้ใช้หลักการทางเหตุผลและกำแพงน้ำแข็งห่อหุ้มหัวใจไว้หนาเตอะ กรวีร์ไม่ยอมหลบตา เขายังคงนั่งนิ่งอยู่ในท่าเดิม ข้อศอกข้างหนึ่งท้าวลงบนโต๊ะทำงานไม้กระดานอัด นิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ รอยยิ้มหยันที่มักจะปรากฏบนริมฝีปากหยักลึกของเขาหายไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาพินิจพิเคราะห์ที่ลึกล้ำจนน่ากลัว "ละเมิดสิทธิ์เหรอครับ... อ้อ ไม่สิ ฉันไม่ได้แทนตัวเองว่าผมแล้วนี่นะ" กรวีร์ทวนคำ เสียงทุ้มต่ำของเขานุ่มนวลขึ้นอย่างประหลาด จนญาดาต้องขยับตัวเปลี่ยนท่านั่งโดยอัตโนมัติ "คุณพูดเรื่องอะไรของคุณคะ" ญาดาเชิดหน้าขึ้น เลี่ยงไม่ได้เลย1ที่หัวใจดวงน้อยจะกระตุกวูบเมื่อจู่ๆ เขาก็เปลี่ยนสรรพนามและขยับตัวเข้ามาใกล้โต๊ะฝั่งเธอทีละนิด ระยะห่างที่เคยปลอดภัยตอนนี้กลับแคบลงจนน่าอึดอัด "ก็กำลังคิดว่า..." กรวีร์โน้มตัวไปข้างหน้า ดวงตาคมกริบกวาดมองตั้งแต่ดวงตาคู่สวย ไล่ลงมาที่ริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันน้อยๆ ก่อนจะหยุดนิ่งที่ร่องชีพจรตรงลำคอระหงที่เต้นตุบๆ อย่างเห็นได้ชัด "ที่คุณพยายามพูดจายั่วโมโหฉันเมื่อกี้ พยายามขุดคุ้ยปมวัยเด็กของฉันมาเป็นหัวข้อสนทนา พยายามทำเป็นรู้ทันทุกกลไกจิตวิทยาที่ฉันใช้... แท้จริงแล้วคุณกำลังใช้กลไกอะไรกลบเกลื่อนอยู่กันแน่คะ ดร.ญาดา?" *ฉึก!* ประโยคคำถามนั้นพุ่งตรงเข้าปักกลางอกของนักจิตวิทยา '-':สาวราวกับลูกศรที่คำนวณวิถีมาอย่างแม่นยำ ญาดาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย—เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น—ก่อนที่เธอจะรีบดึงหน้ากากความเป็นมืออาชีพกลับมาสวมทับอย่างรวดเร็ว นี่มันมุกของเธอชัดๆ! กรวีร์กล้าดียังไงเอาทฤษฎีการอ่านใจของเธอมาย้อนศรใส่เธอแบบนี้ แถมยังใช้สรรพนามและน้ำเสียงเย้าแหย่ที่เธอชอบใช้เล่นงานเขาอีกต่างหาก! "ฉันไม่ได้กลบเกลื่อนอะไรทั้งนั้นค่ะ ฉันแค่ทำหน้าที่วิเคราะห์สภาพแวดล้อมทางจิตวิทยาในทีม เพื่อให้โปรเจกต์นี้มันรอดพ้นจากอีโก้บ้าๆ ของสถาปนิกบางคนต่างหาก" ญาดาสวนกลับทันควัน น้ำเสียงฉับไวและดุดันไม่แพ้กัน เธอยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเพื่อดึงอำนาจในการควบคุมสถานการณ์กลับคืนมา ทว่า กรวีร์กลับเร็วกว่า เขายืนขึ้นตาม ชายหนุ่มสูงโปรดในชุดเสื้อเชิตพับแขนและกางเกงสแลคเข้ารูปก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะฝั่งเธอจนพื้นที่ว่างแทบไม่เหลือ "เหรอครับ?" กรวีร์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏชัดเจนบนใบหน้าคมคายที่ปกติมักจะบึ้งตึง "ถ้าคุณไม่ได้กลบเกลื่อน... ทำไมตอนนี้มือของคุณถึงต้องจับขอบโต๊ะไว้แน่นขนาดนั้นล่ะครับ? แล้วทำไมอัตราการเต้นของหัวใจคุณ ถึงได้ดังทะลุเสียงเครื่องปรับอากาศเก่าๆ นี่มาถึงหูฉันได้ล่ะหึ?" *ให้ตายเถอะ ผู้ชายคนนี้...* ญาดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาของเธอตกลงไปมองที่มือตัวเองที่กำลังจิกขอบโต๊ะไม้จนข้อนิ้วขาวซีดตามที่เขาทักจริงๆ เธอลืมไปได้อย่างไรว่าเขามีสายตาที่เฉียบคมยิ่งกว่าอินทรีย์ สายตาที่คอยสังเกตโครงสร้างและการรับน้ำหนัก... รวมถึง 'โครงสร้างทางอารมณ์' ของเธอในตอนนี้ด้วย "คุณ... กำลังเล่นนอกเกมนะคะ กรวีร์" ญาดาพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น เธอกัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างขัดใจเมื่อพบว่าตัวเองกำลังจนมุมด้วยอาวุธที่เธอเป็นคนสอนเขาเอง "ฉันไม่ได้เล่นเกมค่ะ ดา" กรวีร์จงใจเน้นเสียงคำว่า 'ดา' ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึก น้ำเสียงของเขานุ่มทุ้มและแหบพร่าลงอย่างจงใจ ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอจนแผ่นหลังบางเกือบจะชนเข้ากับชั้นวางเอกสารด้านหลัง "ฉันแค่กำลังใช้... 'จิตวิทยาเชิงรุก' แบบที่คุณชอบพูดถึงนักหนา" ระยะห่างระหว่างกันในตอนนี้แทบจะกลายเป็นศูนย์ กลิ่นอายความเป็นผู้ชายผสมผสานกับกลิ่นฝุ่นปูนและน้ำหอมจางๆ ลอยวนอยู่ในอากาศรอบตัว ญาคารู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านขึ้นมาจากต้นคอ ลามเลียไปจนถึงใบหู สมองส่วนเหตุผลที่เคยสั่งการให้เธอโต้เถียงอย่างฉลาดเฉลียวตอนนี้กลับ "ชัตดาวน์" ไปดื้อๆ เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวระรัวราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างหู นี่สินะ... ความรู้สึกเวลาที่ถูกต้อนจนมุมด้วยความรู้สึกของตัวเอง "ถอยไปเลยนะคะ..." เธอยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาไว้เบาๆ แต่สัมผัสจากกล้ามเนื้อแน่นตึงใต้เนื้อผ้ากลับทำให้ปลายนิ้วของเธอชาหนึบ กรวีร์ไม่ได้ถอยหนี เขากลับก้มหน้าลงมาใกล้ขึ้น จนปลายจมูกโด่งรั้นเกือบจะเฉียดเข้ากับแก้มเนียนของเธอ "ถ้าฉันบอกว่าไม่ล่ะครับ..." เสียงกระซิบแผ่วเบาดังอยู่ชิดริมใบหู "ไหนๆ คุณก็บอกว่าฉันเป็นคนใจแข็งนักไม่ใช่เหรอ... งั้นช่วยบอกฉันหน่อยสิคะ ดร.ญาดา ว่าตอนนี้ หัวใจที่แข็งกระด้างของฉันเนี่ย มันกำลังเต้นแรงเพราะอะไร ถึงได้ทำท่าเหมือนจะทะลุออกมานอกอกแบบนี้เหมือนกับคุณเลยล่ะ?" ดวงตากลมโตของญาดาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ประโยคยอกย้อนที่เจือไปด้วยความคลั่งรักแบบซึนๆ ของเขาทำเอาเธอสมองขาวโพลนไปชั่วขณะ ริมฝีปากอิ่มอ้าออกเล็กน้อยเพื่อจะกล่าวปฏิเสธ แต่ทว่าคำพูดทั้งหมดก็ถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อจู่ๆ กรวีร์ก็ขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากของเขาห่างจากริมฝีปากของเธอเพียงแค่คืบเดียวเท่านั้น บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยเคมีที่ร้อนแรงและอันตราย ญาดาลืมหายใจ เธอนิ่งค้างอยู่ในอ้อมแขนที่กึ่งโอบล้อมของสถาปนิกหนุ่ม ปลายเลิฟไลน์ของความสัมพันธ์ที่เคยขีดเส้นแบ่งไว้ชัดเจน บัดนี้กำลังจะถูกทำลายลงด้วยเกมจิตวิทยาที่เ่อเป็นคนจุดชนวนขึ้นมาเอง *แอ๊ด...* เสียงเปิดประตูห้องประชุมกระแทกเข้ากับผนังเสียงดังสนั่น พร้อมกับร่างสูงโปรดของวิศวกรหนุ่มเพื่อนสนิทที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาอย่างไร้มารยาท "เฮ้ย กร! แบบแปลนโครงสร้างโซน C ที่เธอบอกว่า... อ้าวเฮ้ย!" ภาคินชะงักกึกทันที ดวงตาคมเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นภาพตรงหน้า—เพื่อนสนิทสายซึนของเขากำลังยืนครอบครองพื้นที่และโน้มตัวเข้าหาดร.สาวคนเก่งในระยะประชิด ชนิดที่เรียกว่าจมูกจะชนกันอยู่รอมร่อ กรวีร์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความหงุดหงิด เขายืดตัวตรงช้าๆ ใบหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นทันทีเมื่อถูกขัดจังหวะสำคัญ ส่วนญาดาอาศัยจังหวะชุลมุนนี้ดันอกเขาออกเต็มแรงแล้วก้าวถอยหลังไปสามก้าว ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูด้วยความเขินอายปนความหงุดหงิดที่ระคนกัน "มีอะไรก็ว่ามา ภาคิน!" กรวีร์หันไปตวัดเสียงใส่เพื่อนสนิทด้วยความหัวเสีย ภาคินกะพริบตาปริบๆ ยกมือขึ้นเกาหัวแกรกๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากทันทีที่สมองประมวลผลภาพเมื่อครู่ได้ "อุ๊ย... ขอโทษทีวะ ฉันเข้ามาขัดจังหวะ 'วิเคราะห์พฤติกรรม' อะไรกันอยู่หรือเปล่าเนี่ย?" ภาคินลากเสียงยาวอย่างรู้ทัน "แต่พอดีว่า... ข้างนอกโน่นน่ะ มีคนสำคัญอีกคนเพิ่งมาถึง และกำลังเดินตรงมาที่นี่พอดีเลยวะเพื่อน..." กรวีร์ขมวดคิ้วมุ่น "ใคร?" ยังไม่ทันที่ภาคินจะได้เอ่ยปากตอบ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสองครั้งเบาๆ ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออกเผยให้เห็นร่างระหงของหญิงสาวในชุดสูทแฟชั่นราคาแพง ผู้มีใบหน้าเฉี่ยวคมและรอยยิ้มเย้ายวนที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางห้อง "สวัสดีค่ะทุกคน... พอดีฉันแวะมาดูความคืบหน้าของโปรเจกต์แฟนเก่าหน่อย คงไม่ว่าอะไรใช่ไหมคะ?" *เปรี้ยง!* ราวกับมีสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางห้องประชุมชั่วคราว ท่ามกลางความตกตะลึงที่ทำให้ทั้งกรวีร์และญาดาต้องหันขวับไปมองผู้มาใหม่พร้อมกันในทันที! --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาเติมพลังใจให้กันในตอนนี้มากๆ เลยนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!