เส้นบางๆ ระหว่างเพื่อนร่วมงาน

"ถ้าคุณยังมองหน้าฉันด้วยสายตาแบบนั้นอีกครั้งเดียว ฉันจะถือว่าคุณกำลังละเมิดข้อตกลงทางจริยธรรมในการทำงานร่วมกันนะคะ, คุณสถาปนิก" ดร.ญาดากล่าวเสียงเรียบ ทว่าดวงตากลมโตหลังกรอบแว่นสายตาแฟชั่นกลับพยายามหลบเลี่ยงนัยน์ตาคมกริบของคนที่ยืนกอดอกพิงเสาปูนเปลือยอยู่ห่างไปไม่ถึงสองก้าว แสงไฟนีออนชั่วคราวในไซต์งานก่อสร้างตึกสูงระฟ้าใจกลางเมืองสาดกระทบโครงหน้าคมเข้มของกรวีร์ให้ยิ่งดูดุดันและทรงเสน่ห์จนน่าหงุดหงิด เมื่อคืนนี้... มันไม่ควรเกิดขึ้นเลยสักนิด รสสัมผัสจากริมฝีปากที่แนบชิดกันใต้ร่มเงาโครงสร้างเหล็กชั่วคราวท่ามกลางสายฝนกระหน่ำเมื่อคืนวาน ยังคงทิ้งร่องรอยความร้อนผ่าวไว้บนริมฝีปากของเธอ และเธอมั่นใจว่ามันไม่ได้เลือนหายไปจากความทรงจำของคนตรงหน้าเช่นกัน ในทางจิตวิทยา ปรากฏการณ์ *Hangover Effect* ทางอารมณ์หลังผ่านเหตุการณ์วิกฤตร่วมกันกำลังเล่นงานพวกเขาทั้งคู่เข้าอย่างจัง สมองส่วนอะมิกดาลากำลังกรีดร้องเตือนภัย แต่ฮอร์โมนโดปามีนกลับกระตุ้นให้โหยหาซ้ำๆ "สายตาแบบไหนเหรอครับ—เอ๊ย, แบบไหนคะ" กรวีร์แก้คำพูดแทบไม่ทัน เมื่อเผลอหลุดสรรพนามคุ้นชินออกมา ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า นี่คือกลไกป้องกันตัวแบบ *Intellectualization* ที่เขามักใช้เสมอเมื่อควบคุมสถานการณ์ไม่ได้ สถาปนิกหนุ่มยกมือขึ้นดันแว่นตาก่อนจะกอดอกแน่นกว่าเดิม "ผมก็แค่มองแบบมืออาชีพที่กำลังตรวจเช็กความแข็งแรงของคานรับน้ำหนัก... หรือคุณญาดาคิดไปไกลกว่าเรื่องโครงสร้างตึกแล้วล่ะครับ—คะ?" ให้ตายเถอะ ผู้ชายคนนี้ปากแข็งยิ่งกว่าคอนกรีตเสริมเหล็กผสมพิเศษเสียอีก! "มืออาชีพเขาไม่ยืนจ้องปากเพื่อนร่วมงานระหว่างการประชุมบรีฟงานหรอกนะคะ" ญาดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เอกสารแปลนพิมพ์เขียวในมือสั่นน้อยๆ อย่างปิดไม่มิด เธอก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาจนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นฝุ่นปูนที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเขา "หรือว่า... คุณกำลังพยายามใช้ทฤษฎีทางจิตวิทยาข้อไหนกลบเกลื่อนความจริงที่ว่า คุณจูบฉันก่อนเมื่อคืนนี้กันแน่คะ, คุณกรวีร์" บรรยากาศรอบตัวราวกับมีกระแสไฟฟ้าสถิตแล่นพล่าน ไซต์งานที่ควรจะจอแจด้วยเสียงเครื่องจักร กลับเงียบงัดลงทันทีเมื่อคนทั้งคู่จ้องตาพยายามเอาชนะกัน กรวีร์ชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาคมกริบไหววูบอย่างรวดเร็วก่อนจะถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มมุมปากแบบกวนประสาทที่เธอหมั่นไส้นักหนา "โอho พูดแบบนี้ปรักปรำกันชัดๆ นะคะ ดร.ญาดา" เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่ใกล้ๆ "เมื่อคืนใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายดึงเนกไทผมลงไป... หืม? จำไม่ได้เหรอครับ หรือต้องให้ผมช่วย *Reconstruct* ความทรงจำให้ใหม่อีกสักรอบ ตรงมุมเสานั้นดีไหมล่ะ" "คุณ...!" ญาดากลั้นหายใจ หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน เธอยกแฟ้มเอกสารขึ้นกั้นกลางระหว่างใบหน้าของเขากับเธอทันทีเพื่อสร้างระยะห่างทางกายภาพที่ปลอดภัย "ถอยไปเลยนะคะ! เราตกลงกันแล้วว่าจะรักษา *Professional Boundaries* ระหว่างกันให้ดีที่สุด ไม่เช่นนั้นฉันจะยื่นเรื่องขอเปลี่ยนตัวที่ปรึกษาโครงการนี้กับทางบอร์ดบริหารจริงๆ ด้วย" คำขู่เรื่องการถอนตัวได้ผลชะเด็ด กรวีร์หุบยิ้มทันที แววตาคมกริบฉายแวววับอย่างไม่สบอารมณ์ เขากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ก่อนจะถอยหลังออกไปหนึ่งก้าวอย่างจำยอม ความหงุดหงิดฉายชัดบนใบหน้าหล่อเหลาแต่เขาก็ยังไม่วายที่จะทิ้งท้ายด้วยประโยคบาดคมตามสไตล์ "เชิญยื่นเรื่องได้ตามสบายเลยครับ... แต่บอกไว้ก่อนนะ ว่าต่อให้คุณเปลี่ยนที่ปรึกษาเป็นระดับศาสตราจารย์จากฮาร์วาร์ด เขาก็คงไม่มีทางทนฟังเสียงบ่นของคุณได้ดีเท่าผมหรอก" "ปากร้ายแบบนี้ ระวังจะไม่มีใครเอาเป็นแฟนนะคะ!" "ถ้าหมายถึงคุณคนเดียวที่จะไม่เอา... ผมก็อาจจะยอมโสดไปตลอดชีวิตก็ได้ใครจะรู้" "กรวีร์!" เสียงหวานตวาดแหวด้วยความเหลืออด ท่าทางฮึดฮัดหน้าดำหน้าแดงของนักจิตวิทยาคนเก่งทำให้มุมปากของสถาปนิกหนุ่มกระตุกยิ้มขึ้นมาได้นิดหน่อยอย่างสะใจ อย่างน้อย การได้กวนประสาทเธอก็ยังดีกว่าการเห็นเธอยืนตีสีหน้าเคร่งขรึมใส่กันเหมือนคนแปลกหน้า พวกเขายืนเผชิญหน้ากันในความเงียบอยู่ครู่ใหญ่ ต่างฝ่ายต่างพยายามจัดระเบียบความคิดและอารมณ์ของตัวเองที่ปั่นป่วนจนแทบควบคุมไม่ได้ ความสัมพันธ์ที่ก้าวข้ามเส้นคำว่า "เพื่อนร่วมงาน" ไปเพียงก้าวเดียว กำลังทำให้กลไกการป้องกันตัวของทั้งคู่ทำงานอย่างหนักหน่วง ฝ่ายหนึ่งใช้ความปากร้ายกลบเกลื่อนความคลั่งรัก อีกฝ่ายใช้หลักการเหตุผลปิดกั้นความหวั่นไหว แต่มันช่างเปราะบางเสียเหลือเกิน— *Rrr... Rrr...* เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกาวน์ของญาขาดังขึ้นทำลายความเงียบ เธอก้มลงมองหน้าจอแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นชื่อของใครบางคนปรากฏอยู่ กรวีร์สังเกตเห็นประกายความกังวลบนใบหน้าสวยทันที "ใครโทรมา... หน้าตาเครียดเชียว" "เรื่องส่วนตัวค่ะ" ญาดาตอบห้วนๆ ก่อนจะกดรับสายแล้วเดินเลี่ยงออกไปอีกมุมหนึ่งของชั้นตึก ปล่อยให้สถาปนิกหนุ่มยืนมองตามด้วยความรู้สึกหงุดหงิดแปลกๆ ที่แล่นริ้วขึ้นมาในอก ความสงสัยเริ่มกัดกินจิตใจจนเขาต้องแอบเงี่ยหูฟัง "ค่ะพี่ภาคิน... อ๋อค่ะ... ดาอยู่ที่ไซต์งานค่ะ... อะไรนะคะ? จะมาหาที่นี่เหรอคะตอนนี้?" น้ำเสียงตกใจของญาดาและชื่อของ "ภาคิน" ที่หลุดออกมาจากปากเธอ ทำให้กรวีร์ถึงกับหรี่ตาลงทันที วิศวกรหนุ่มเพื่อนสนิทของเขาเองหรือที่โทรเข้ามาขัดจังหวะ แถมยังประกาศตัวว่าจะมาที่ไซต์งานตอนนี้อีก! วิศวกรหนุ่มเจ้าแผนการก้าวเท้าฉับๆ เข้ามาในโซนโครงสร้างชั้นที่สิบห้าด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส ภาคินกวาดสายตามองคนทั้งคู่ที่ยืนเว้นระยะห่างกันราวกับมีเส้นกั้นเขตแดนสมมติ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากทันทีตามสัญชาตญาณนักชงมือหนึ่ง "อ้าว! บรรยากาศมาคุชอบกลแฮะ ผมมาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าครับเนี่ย ดร.ดา... คุณกรวีร์" ภาคินทักทายด้วยน้ำเสียงร่าเริงผิดเวลา กรวีร์หันไปมองเพื่อนสนิทด้วยสายตากลางอากาศที่แทบจะฆ่าคนได้ "แกมาทำไมที่นี่ ตาภาคิน ไม่มีงานมีการทำหรือไง ถึงได้เดินมาป้วนเปี้ยนแถวนี้" "โห พูดจาใจร้ายจังเพื่อนรัก ผมก็แค่เอาเอกสารโครงสร้างส่วนต่อขยายมาให้ดร.ดาตรวจสอบตามที่นัดไว้ต่างหาก" ภาคินยักไหล่อย่างไม่สะทกสะทะ ก่อนจะหันไปส่งยิ้มหวานหยดให้หญิงสาว "จริงไหมครับ ดร.ดา... ว่าแต่ เมื่อกี้ผมได้ยินเสียงโทรศัพท์แวบๆ เหมือนมีใครพูดถึงเรื่องสำคัญนะ มีอะไรให้ผมช่วยเคลียร์ไหมครับ" ญาดาสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติกลับมา เธอยังไม่ทันได้อ้าปากตอบคำถามของภาคิน สายตาก็เหลือบไปเห็นความผิดปกติบางอย่างที่ด้านหลังของเสาปูนต้นใหญ่เยื้องออกไป— แผ่นปูนซีเมนต์น้ำหนักหลายตันที่แขวนอยู่กับเครนยกของด้านนอกตัวอาคาร กำลังแกว่งไกวอย่างน่ากลัวด้วยแรงลมกระโชกแรงในระดับที่ผิดปกติ และสลิงเหล็กเส้นหลักกำลังส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดน่าสยดสยอง! "ระวัง...!" -------------------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาเติมพลังใจให้กันในตอนนี้มากๆ เลยนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!