เกมจิตวิทยาตาต่อตา

“ปล่อยค่ะคุณกร... ถ้าไม่อยากให้เพื่อนคุณเข้าใจผิดไปไกลกว่านี้” ญาดาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสั่นพร่าเล็กน้อยในตอนท้าย มือบางพยายามแกะนิ้วแกร่งที่ยังคงโอบรัดเอวเธอไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ภาคินยืนอ้าปากค้างอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร ดวงตาของวิศวกรหนุ่มเบิกกว้างสลับไปมาระหว่างเพื่อนรักกับนักจิตวิทยาปากกล้าที่ปกติไม่เคยลงรอยกัน กรวีร์ไม่ยอมคลายแรงกอด เขาเบนสายตาจากภาคินกลับมาที่ใบหน้าของญาดา ดวงตาคมกริบดุจดั่งอาวุธที่ผ่านการลับคมมาอย่างดีคู่นั้นกวาดมองริมฝีปากบางที่เผยอขึ้นเล็กน้อยด้วยความตื่นตระหนก ก่อนจะกระซิบตอบด้วยเสียงที่ต่ำจนสั่นประสาท “ทำไมต้องปล่อย? ในเมื่อคุณเป็นคนเริ่ม ‘เกม’ นี้เองไม่ใช่เหรอ ดร.ญาดา” เขาขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์ผสมกลิ่นเหงื่อจางๆ จากงานไซต์ก่อสร้างทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ กรวีร์ใช้วิธีการ *Intellectualization* อีกแล้ว เขากำลังใช้การตอบโต้ด้วยเหตุผลและตรรกะมากลบเกลื่อนความปรารถนาที่พุ่งพล่านในแววตาคู่นั้น “เกมนี้ยังไม่จบค่ะ” ญาดารวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงกลับมา เธอเชิดหน้าขึ้น สบตากับเขาตรงๆ อย่างท้าทาย “ถ้าคุณมั่นใจว่าความนิ่งของคุณคือเกราะกำบังที่แข็งแกร่งที่สุด งั้นเรามาลอง ‘แบบทดสอบ’ กันหน่อยไหมคะ... แค่คำถามเดียว ถ้าคุณตอบได้ตรงใจตัวเองจริงๆ ฉันจะยอมแพ้และเลิกวุ่นวายกับคุณทันที” ภาคินที่ยืนเด๋อด๋าอยู่ไม่ไกลรีบแทรกขึ้น “นี่พวกคุณ... จะทำอะไรกัน? ไซต์งานกำลังจะพังเพราะกำแพงที่ไม่ได้มาตรฐาน แต่พวกคุณสองคนมาทำอะไรกันตรงนี้เนี่ย!” กรวีร์ไม่หันไปมองเพื่อนสนิท สายตาเขายังคงตรึงไว้ที่ญาดา เขายกยิ้มมุมปาก—ยิ้มที่ดูเย้ยหยันแต่แฝงความหวาดหวั่นที่เขาซ่อนไว้ไม่มิด “ว่ามาสิ ดร.ญาดา... คำถามที่จะทำให้ผม ‘ยอมแพ้’ ของคุณน่ะ คืออะไร?” ญาดาสูดหายใจลึก เธอขยับตัวออกห่างเล็กน้อยเพื่อสร้างระยะห่าง แต่ดวงตาคมยังคงจับจ้องไปที่ดวงตาของสถาปนิกหนุ่ม “บอกฉันที... ในวินาทีที่คุณเห็นภาคินเดินเข้ามา สิ่งแรกที่คุณรู้สึกจริงๆ คือความโกรธที่งานสะดุด หรือความเสียดายที่คุณต้อง ‘ปล่อยมือ’ จากฉันกันแน่?” ความเงียบเข้าปกคลุมไซต์งานกะทันหัน แม้แต่เสียงเครนก่อสร้างที่บดเบียดกันอยู่ไกลๆ ก็ดูจะเบาบางลงเมื่อเทียบกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวในอก กรวีร์ชะงักไป ดวงตาที่เคยนิ่งดุจน้ำแข็งเริ่มสั่นไหวเล็กน้อย กลไกการป้องกันตัวของเขาเริ่มทำงานหนัก เขาพยายามจะหาเหตุผลมาโต้แย้ง แต่คำถามของญาดาเปรียบเสมือนเลเซอร์ที่ผ่าผ่านเกราะกำบังทุกชั้นของเขา “คำถามไร้สาระ” กรวีร์แค่นหัวเราะ แต่เสียงกลับแหบพร่า “ผมเป็นสถาปนิก ความรู้สึกของผมไม่ได้มีค่ามากไปกว่าโครงสร้างของอาคารหลังนี้หรอก” “นั่นไง... คุณกำลังใช้เหตุผลบดบังความจริงอีกแล้ว” ญาดาขยับเข้าไปใกล้เขาอีกครั้งจนกระทั่งหลังของเธอชนเข้ากับเหล็กเส้นที่วางพิงอยู่ “ยอมรับมาเถอะค่ะว่าคุณกลัว... กลัวว่าถ้าปล่อยให้ตัวเองรู้สึก คุณจะควบคุมสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ได้ รวมถึง ‘ฉัน’ ด้วย” บรรยากาศรอบตัวเริ่มระอุขึ้น ภาคินที่ดูเหมือนจะอ่านสถานการณ์ออกว่าตัวเองคือ ‘ส่วนเกิน’ ในสมการนี้ เริ่มถอยหลังช้าๆ แต่เขายังไม่วายหยอดทิ้งท้าย “กร... ถ้ามึงไม่ตอบ น้องดาเขา อาจจะตอบแทนมึงด้วยวิธีอื่นนะเว้ย” “หุบปากไปเลยไอ้ภาคิน!” กรวีร์ตวาดกลับโดยไม่หันไปมอง ก่อนจะตวัดสายตากลับมาที่ญาดา มือของเขาที่เคยโอบเอวเธอเปลี่ยนเป็นคว้าข้อมือบางไว้มั่นแล้วดึงเข้ามาประชิดจนไม่มีช่องว่างให้หายใจ “คุณอยากรู้คำตอบนักใช่ไหม?” เขาถาม เสียงนั้นเข้มข้นจนทำให้ญาดารู้สึกเหมือนกำลังถูกกลืนกิน “ได้... งั้นฟังให้ดี สิ่งที่ผมรู้สึกตอนที่ไอ้ภาคินขัดจังหวะ ไม่ใช่ความโกรธเรื่องงาน แต่ผมแค้นใจที่จังหวะเวลาของเรามันไม่เป็นใจ... และผมโกรธตัวเองที่เสพติดการถูกคุณ ‘ปั่นหัว’ มากกว่าที่ยอมรับ” ญาดาเบิกตากว้าง คำสารภาพที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังนี้ทำเอาเธอพูดไม่ออก ความปากแข็งที่เขาสร้างมาตลอดพังทลายลงในประโยคเดียว กรวีร์โน้มใบหน้าลงมาจนชิดใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนรดผิวแก้ม “พอใจหรือยัง? หรือจะให้ผมพิสูจน์ให้ดูว่า... ต่อให้ผมมีเหตุผลแค่ไหน ผมก็หักห้ามใจตัวเองไม่ได้ที่จะ ‘จูบ’ คุณตรงนี้” เขาทิ้งช่วงจังหวะให้เธอได้ตัดสินใจ แต่ก่อนที่ญาดาจะได้ขยับกายตอบรับหรือปฏิเสธ แสงไฟจากรถโฟร์แมนที่วิ่งเข้ามาจอดเทียบไซต์งานก็สาดส่องเข้ามาพร้อมกับเสียงตะโกนของหัวหน้าทีมวิศวกรที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาหาพวกเขา “คุณกรครับ! เกิดเรื่องแล้วครับ! โครงสร้างชั้นที่สิบห้ามีปัญหาหนักกว่าที่คิด ปูนร้าวเป็นทางยาวเลยครับ!” กรวีร์ชะงัก เขาผละออกจากญาดาอย่างรวดเร็ว สีหน้าเปลี่ยนจากความคลั่งรักเป็นความจริงจังและเคร่งเครียดในทันที เขาหันไปสั่งงานทีมงานด้วยความรวดเร็วและเด็ดขาด ทิ้งให้ญาดายืนเคว้งอยู่ตรงนั้นกับคำสารภาพที่ยังค้างคาใจ ทว่า ในจังหวะที่กรวีร์กำลังจะก้าวเดินออกไป เขาก็หยุดชะงักและหันกลับมามองเธออีกครั้ง สายตาคู่นั้นไม่ได้มีไว้สำหรับงานก่อสร้าง แต่มันมีไว้สำหรับเธอเพียงคนเดียว “เกมนี้ยังไม่จบหรอกญาดา... เพราะหลังจากผมจัดการเรื่องโครงสร้างตึกนี้เสร็จ ผมจะกลับมาจัดการกับ ‘ความรู้สึก’ ของคุณให้จบสิ้น” เขาสะบัดตัวเดินนำออกไป ทิ้งให้ญาดายืนนิ่งท่ามกลางเสียงวุ่นวายในไซต์งาน และในจังหวะนั้นเอง สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็น ‘บางอย่าง’ ที่วางอยู่บนโต๊ะแบบแปลนของกรวีร์ มันคือสมุดโน้ตเล่มเล็กที่เขาไม่เคยห่างกาย มันถูกเปิดทิ้งไว้ที่หน้าสุดท้าย และในนั้นมีลายมือขีดเขียนด้วยปากกาหมึกซึมเป็นชื่อของเธอ... ซ้ำไปซ้ำมานับสิบครั้ง! ขอบคุณที่ติดตามการเผชิญหน้าอันดุเดือดของทั้งคู่ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!