สงครามน้ำลายในห้องประชุม

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะประชุมกระจกใสยาวห้าเมตรดังสนั่นจนกาแฟในแก้วกระเซ็น “คุณเอาสิทธิ์อะไรมาตัดสินว่าแบบแปลนโครงสร้างปีกเหนือของผม มีปัญหาเรื่อง ‘ภาวะวิตกกังวลทางพื้นที่’ คะ... ด็อกเตอร์ญาดา?” กรวีร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ไหล่กว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตพับแขนขยับไหวตามแรงอารมณ์ สันกรามคมกริบทอดเงาดุดันภายใต้แสงไฟนีออนสีขาวโพลนของห้องประชุมไซต์งาน เขากำลังใช้กลไกป้องกันตัวแบบ *Intellectualization* อย่างเต็มขั้น—ซ่อนความหงุดหงิดเร่าร้อนไว้เบื้องหลังเอกสารคำนวณสאתหนาเตอะและน้ำเสียงเยียบเย็นที่พยายามคุมให้ราบเรียบที่สุด ทว่า... ดร.ญาดา กลับทำเพียงแค่นั่งไขว่ห้าง ปลายเรียวลิ้นดันกระพุ้งแก้มเบาๆ อย่างนึกสนุก ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นทรง The Row เปล่งประกายความท้าทาย เธอไม่ได้สะดุ้งสะเทือนกับแรงกดดันระดับวิศวกรหัวกะทิเลยสักนิด “สิทธิ์ของคนที่จะไม่ยอมตายใต้ซากตึกที่คุณออกแบบด้วยอัตตาค่ะ, คุณกรวีร์” ญาดายิ้มหวานหยด เป็นรอยยิ้มที่กรวีร์อยากจะเอามือไปคว้ามากัดให้หายหมั่นไส้ “มนุษย์เราไม่ได้ใช้ชีวิตด้วยคานเหล็กและคอนกรีตเสริมเหล็กอย่างเดียวนะคะ สมองส่วนอะมิกดาล่า (Amygdala) ของคนใช้งานต่างหากที่สั่งการว่าพื้นที่ตรงนี้มันปลอดภัยหรือน่าอึดอัด... แบบแปลนของคุณเนี่ย จัดวางเสาเข็มและผนังทึบซะจนบีบอัดลานสายตา คนที่เดินเข้าไปทำงานสามวันแรกจะเริ่มมีอาการ *Claustrophobia* หรือโรคกลัวที่แคบ แล้วพาลเกลียดงานไปเลย... พูดง่ายๆ คือ คุณกำลังสร้างคุกสยองขวัญ ไม่ใช่ออฟฟิศสร้างสรรค์ค่ะ” เสียงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ของกรวีร์ดังชัดเจนในความเงียบ ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าอย่างกินเลือดกินเนื้อ เธอกล้าดียังไงมาวิจารณ์งานออกแบบที่เขาใช้เวลาอดหลับอดนอนคำนวณมาเป็นเดือนด้วยทฤษฎีจิตวิทยาบ้าๆ บอๆ พวกนั้น “นี่คุณกำลังเอาหลักจิตวิทยาต้มตุ๋นมาจับผิดงานสถาปัตยกรรมระดับชาติของผมงั้นเหรอ?” กรวีร์ก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะ โน้มตัวลงไปหาเธอด้วยระยะห่างที่อันตราย กลิ่นกายหอมสะอาดแบบผู้ชายปะปนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูกญาดา แต่นางเอกของเราไม่มีทีท่าจะถอยร่น เธอเลือกที่จะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ระยะห่างแค่คืบทำให้เห็นแพขนตางอนและนัยน์ตาที่ไหวระริกเล็กน้อยของเขาอย่างชัดเจน “ไม่ใช่การต้มตุ๋นค่ะ... แต่มันคือ ‘ความจริง’ ที่สมองมนุษย์ซื่อตรงกว่าปากของคุณมาก” ญาดาเอียงคอเล็กน้อย จงใจลดเสียงลงให้กระซิบกระซาบแต่นุ่มลึกบาดใจ “ดิฉันสังเกตตั้งแต่วินาทีแรกที่คุณเดินเข้ามาในห้องนี้แล้วนะคะ คุณใช้วิธีไขว้แขนกอดอก สบตาแบบไม่หลบเพื่อกดดันคนอื่น และพูดจาด้วยประโยคยาวๆ เพื่อกลบเกลื่อนความไม่มั่นใจ... ในทางจิตวิทยา เราเรียกอาการนี้ว่า *Reaction Formation* ค่ะ ยิ่งคุณทำตัวแข็งกร้าวและปากร้ายใส่ดิฉันมากเท่าไหร่ สมองส่วนลึกของคุณกำลังกรีดร้องฟ้องว่า... คุณกำลังหวั่นไหวกับผู้หญิงที่อ่านใจคุณขาดต่างหากล่ะคะ” เพล้ง! เหมือนมีกระจกใสบางๆ แตกกระจายอยู่ในอกของกรวีร์ ร่างสูงชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจที่ถูกอ่านทะลุปรุโปร่งในเวลาไม่ถึงวินาที หัวใจในอกเต้นกระหน่ำผิดจังหวะจนน่ากลัว ปากหนาเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง เขาอยากจะสวนกลับด้วยคำพูดเจ็บแสบสักร้อยคำ แต่ลำคอกลับตีบตันอย่างน่าประหลาดเมื่อปลายนิ้วเรียวของญาดาเอื้อมขึ้นมาแตะที่ปกเสื้อเชิ้ตของเขาเบาๆ อย่างถือวิสาสะ “หัวใจเต้นเร็วเกินไปนะคะ... กรวีร์” ญาดากระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลจนกลายเป็นอาวุธร้ายกาจ “ระวังหน่อยนะคะ ถ้าโครงสร้างหัวใจของคุณมันพังทลายลงมาจริงๆ คนที่จะซ่อมให้... อาจจะเหนื่อยหน่อย” บรรยากาศในห้องประชุมร้อนระอุขึ้นมาทันตาเห็น เคมีระหว่างความดื้อรั้นหัวรั้นของสถาปนิกหนุ่มกับความเย้ายวนรู้ทันของนักจิตวิทยาสาวกำลังหลอมรวมกันเป็นความตึงเครียดที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดทางเพศอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ กรวีร์จ้องมองริมฝีปากอิ่มที่ขยับพูดเจื้อยแจ้วด้วยความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในอก ทั้งโกรธ ทั้งฉุนเฉียว... และคลั่งไคล้จนแทบจะควบคุมตัวเองไม่ไหว เขากำลังจะเอื้อมมือไปคว้าเอวบางนั้นเข้าหาตัวเพื่อปิดปากช่างเจรจานั่นเสียให้หายอยาก— *แกร๊ก!* เสียงเปิดประตูห้องประชุมดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของภาคินที่ก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารกองโตในมือ โดยไม่ทันสังเกตบรรยากาศอันตรายที่ระอุเป็นไฟอยู่ก่อนแล้ว “เฮ้ย, กร! แบบแปลนโครงสร้างปีกเหนือที่นายแก้ออกมาใหม่... เฮ้ย! ฉันเข้ามาขัดจังหวะอะไรพวกนายหรือเปล่าเนี่ย ทำไมหน้าแดงกันทั้งคู่เลยวะ?” ดร.ญาดารีบถอยหลังกลับไปนั่งไขว่ห้างที่เดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ใบหน้าสวยเฉี่ยวยังคงเรียบเฉย ทว่าพวงแก้มขาวกลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด ขณะที่กรวีร์สบถเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหันขวับไปจ้องหน้าเพื่อนสนิทด้วยสายตาพิฆาตที่พร้อมจะฉีกร่างวิศวกรหนุ่มเป็นชิ้นๆ และก่อนที่กรวีร์จะทันได้ระเบิดอารมณ์ใส่เพื่อนรัก ประตูลิฟต์ด้านนอกห้องประชุมก็เปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างระหงในชุดสูทแบรนด์เนมราคาแพง พร้อมรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มที่ทำให้ทั้งห้องประชุมต้องหยุดหายใจ “สวัสดีค่ะทุกคน... ดิฉันมารับตำแหน่งที่ปรึกษาโครงการพิเศษ ตามคำสั่งของคุณพ่อค่ะ” กรวีร์ชะงักค้าง ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นหน้าผู้หญิงที่ก้าวเข้ามาอย่างเต็มตา—*อดีตคู่หมั้นสาว*ที่เขาเพิ่งตัดขาดความสัมพันธ์ไปเมื่อครึ่งปีก่อน และเธอกำลังเดินตรงเข้ามาหาเขาด้วยสายตาที่ประกาศกร้าวว่าสงครามครั้งนี้... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ เท่านั้น! --- ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในจิตใจที่ซับซ้อนของตัวละครด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!