ทฤษฎีแรกพบที่ไร้เหตุผล

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารหนาปึ้กบนโต๊ะทำงานชั่วคราวกลางไซต์งานก่อสร้างคอนโดมิเนียมหรูใจกลางกรุงฯ ดังสนั่นจนฝุ่นผงซีเมนต์ที่เกาะอยู่ตามขอบโต๊ะปลิวว่อน กรวีร์ขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาดูลุกโชนด้วยเพลิงโทสะ มือหนาที่เพิ่งวางแฟ้มลงเมื่อครู่กำเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด "นี่มันเรื่องตลกบ้าอะไรกัน, ภาคิน" สถาปนิกหนุ่มพ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาทางจมูก น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยแรงกระแทกกระทั้นรุนแรงจนเพื่อนสนิทที่ยืนกอดอกพิงเสาปูนอยู่ถึงกับต้องเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง "ตลกตรงไหนวะกร บริษัททุ่มงบมหาศาลจ้างบริษัทที่ปรึกษาด้านจิตวิทยาองค์กรมาประเมินภาวะความเครียดของทีมวิศวกรและสถาปนิกในโปรเจกต์นี้ เพื่อป้องกันไม่ให้ใครสติหลุดแล้วเอาค้อนปอนด์ทุบหัวคนงานตายคาไซต์... ฉันว่ามันเป็นสวัสดิการที่ดีออก" ภาคินยักไหล่ด้วยท่าทีสบายๆ กวนประสาทเสียจนคนฟังอยากจะหยิบหมวกนิรภัยฟาดหน้าสักที "สวัสดิการบ้าบออะไร ปัญหานี้มันไม่ได้อยู่ที่สภาพจิตใจของคนงาน แต่มันอยู่ที่แบบแปลนที่แก้ไม่จบไม่สิ้นเพราะพวกบอร์ดบริหารสั่งรื้อโครงสร้างใหม่ต่างหาก! ฉันไม่ได้ต้องการ ‘นักจิตวิทยา’ มานั่งจับเข่าคุยเล่านิทานกล่อมเด็กตอนบ่ายสอง ให้ตายเถอะ... ใครเป็นคนอนุมัติงบส่วนนี้วะ ฉันจะไปฟ้องฝ่ายบุคคลเดี๋ยวนี้!" กรวีร์หันหลังคว้าหมวกนิรภัยสีขาวขึ้นมาสวมอย่างหัวเสีย ขายาวก้าวฉับๆ ไปที่ประตูตู้คอนเทนเนอร์สำนักงานชั่วคราว แต่จังหวะที่มือหนากำลังจะผลักบานประตูออก เสียงเคาะเบาๆ สามครั้งก็ดังขึ้นจากด้านนอกเสียก่อน ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก ประตูกระจกบานเลื่อนถูกผลักเปิดออกโดยอัตโนมัติ ร่างโปร่งระหงในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอก กางเกงสแลคเข้ารูปสีดำ และรองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดตา ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงกลางห้องอย่างมั่นอกมั่นใจ เส้นผมยาวสีดำสนิทถูกรวบมينيมัลไว้ด้านหลังอย่างเรียบร้อย ทว่าดวงตากลมโตคู่สวยภายใต้กรอบแว่นตาทรงหยดน้ำกลับฉายแววความเย่อหยิ่งท้าทายอย่างปิดไม่มิด และทันทีที่สบตากัน... อากาศรอบตัวราวกับถูกสูบหายไปในพริบตา กรวีร์ชะงักกึก ราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตเข้าที่กลางสันหลัง ร่างสูงแข็งทื่อเป็นหิน มือที่ถือหมวกนิรภัยค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ สมองส่วนหน้าพยายามประมวลผลอย่างรวดเร็วด้วยกลไกป้องกันตัวทางจิตวิทยาที่เรียกว่า *Intellectualization* พยายามหาเหตุผลทางตรรกะมาหักล้างภาพตรงหน้าว่านี่คือภาพหลอนจากความเครียดสะสม แต่กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมวานิลลาจางๆ ที่ลอยมาแตะจมูก... ยืนยันชัดเจนว่านี่คือ "ความจริง" ที่ไม่อาจหลีกหนี "สวัสดีค่ะทุกคน... หวังว่าดิฉันคงไม่ได้มารบกวนเวลาอันมีค่าในการพ่นคำสบถระบายอารมณ์ของคุณสถาปนิกหรอกนะคะ" น้ำเสียงหวานใส ทว่าเจือด้วยกระแสเสียงเย้ยหยันและรอยยิ้มมุมปากที่แสนคุ้นเคยดังขึ้น ญาดาปรายตามองกรวีร์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาประหนึ่งนักล่าที่กำลังสำรวจเหยื่อในกำมือ กรวีร์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยราดด้วยน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกราบกรานมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรังเกียจเจือความปั่นป่วนที่พยายามกดทับไว้ใต้ก้นบึ้งของหัวใจ "ไม่คิดเลยว่าบริษัทระดับประเทศ จะจ้าง... *หมอผีประจำใจ* ที่ตกงานจากโรงพยาบาลจิตเวชข้างทางมาเดินเพ่นพ่านในไซต์งานก่อสร้างที่มีมาตรฐานความปลอดภัยระดับสากลแบบนี้" กรวีร์เปิดฉากยิงสวนทันที น้ำเสียงเยpชาและถ้อยคำเชือดเฉือนพุ่งตรงไปที่เป้าหมายอย่างแม่นยำ "ที่นี่ไซต์งานก่อสร้างครับคุณญาดา ไม่ใช่ห้องบำบัดผู้ป่วยโรคจิตเสื่อม ถ้าคุณแค่อยากมาเดินเล่นรับลมฝุ่นปูน ผมแนะนำให้กลับไปนั่งตากแอร์จิบกาแฟสวยๆ ที่ออฟฟิศของคุณจะดีกว่า" ปฏิกิริยาของญาดาไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เธอกลับยกย่องมุมปากขึ้นมากกว่าเดิม ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ชายหนุ่มทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าทรงพลังจนกรวีร์เผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "ปากคอเราะร้ายไม่เปลี่ยนเลยนะคะ... กรวีร์" ญาดากลั้วหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ราวกับเธอกำลังอ่านทะลุปรุโปร่งไปถึงความสับสนวุ่นวายที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากความเยือกเย็นนั้น "คนที่มีกลไกการป้องกันตัวทางจิตวิทยาแบบ *Intellectualization* ขั้นรุนแรงอย่างคุณ... ใช้ตรรกะและเหตุผลมากลบเกลื่อนความกลัวลึกๆ ในใจมาตลอดแปดปีเต็ม ไม่น่าเชื่อเลยนะคะว่าจนป่านนี้ คุณก็ยังเป็นเด็กผู้ชายขี้แพ้ที่เอาแต่พ่นคำพูดร้ายๆ เพื่อผลักไสคนที่เข้าใกล้ตัวเองเหมือนเดิม" "คุณว่าใครขี้แพ้!" กรวีร์ก้าวพรวดเข้าไปประชิดตัวหญิงสาว ความสูงที่เหนือกว่าทำให้เขาต้องก้มมองเธอด้วยสายตาดุดลดัน ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่เหนือกลุ่มผมของเธอ "ระวังคำพูดของคุณไว้หน่อย ดร.ญาดา อย่าลืมว่านี่มันเขตพื้นที่รับผิดชอบของผม ถ้าผมจะสั่งไล่คุณออกไปจากไซต์นี้ตอนนี้... มันก็เป็นเรื่องง่ายยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือ!" "อ๋อเหรอคะ?" ญาดาไม่เพียงแต่ไม่ถอย เธอยังเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงแค่คืบเดียว กลิ่นอายความเป็นปฏิปักษ์พุ่งปะทะกันรุนแรงจนภาคินที่ยืนมองอยู่มุมห้องถึงกับต้องยกมือขึ้นกุมขมับด้วยความเหนื่อยหน่ายกับเคมีประหลาดที่ระเบิดตูมตามตรงหน้า นิ้วเรียวสวยของนักจิตวิทยาสาวเอื้อมขึ้นแตะที่ปกเสื้อแจ็คเก็ตสีดำของสถาปนิกหนุ่มเบาๆ ราọกับเป็นการหยั่งเชิง ทว่าสัมผัสนั้นกลับทำให้หัวใจของกรวีร์กระตุกวูบอย่างแรงจนแทบหยุดเต้น "ถ้าคุณคิดว่าไล่ฉันออกได้ง่ายๆ ก็ลองดูสิคะ..." ญาดากระซิบเสียงแผ่วเบาข้างริมหีบปากของเขา น้ำเสียงนั้นเย้ายวน ท้าทาย และเต็มไปด้วยความลับบางอย่างที่ทำให้สถาปนิกหนุ่มใจกระเจิง "แต่บอกไว้ก่อนนะ... ถ้าไม่มีฉันคอยประเมินสภาพจิตใจคุณในโปรเจกต์นี้ มีหวังคุณได้คลั่งตายคาแบบแปลนตึกก่อนที่มันจะสร้างเสร็จแน่ๆ... เพราะคนที่จะทำให้คุณเป็นบ้า ไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็นฉันคนนี้นี่แหละค่ะ" กรวีร์นิ่งค้างไปทันที สมองที่เคยประมวลผลด้วยตรรกะและเหตุผลกลับรวนเรจนระบบล่มสิ้นเชิง สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วของเธอที่ลากผ่านปกเสื้อ ส่งกระแสความร้อนวูบวาบแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ในจังหวะที่กรวีร์กำลังจะอ้าปากสวนกลับคำพูดที่ชวนหัวใจเต้นผิดจังหวะนั้น ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหัน พร้อมกับเสียงตะโกนลั่นของหัวหน้าคนงานที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา "คุณกรวีร์ครับ! แย่แล้วครับ! เครนยกเหล็กฝั่งโซน B เกิดขัดข้อง สายสลิงตีลังกาฟาดเข้ากับโครงสร้างเสาหลักชั้นสิบห้า พังถล่มลงมาบางส่วนแล้วครับ!" หัวใจของกรวีร์หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขาดึงสายตาออกจากใบหน้าของญาดาทันที สัญชาตญาณของสถาปนิกและวิศวกรสั่งให้พุ่งตัวออกไปจากห้องโดยไม่ลังเล แต่ทว่า... ทันทีที่เขาก้าวขาออกไป ญาดากลับคว้าข้อมือหนาของเขาไว้แน่น ดวงตากลมโตคู่นั้นมองเขาด้วยความนิ่งสงบ ทว่าเฉียบคมและทรงพลังที่สุด "อย่าเพิ่งสติหลุดค่ะกรวีร์... จำไว้ว่าคุณคือนักออกแบบโครงสร้างที่แข็งแกร่งที่สุด... และฉัน... จะเป็นคนจับตาดูไม่ให้คุณพังทลายลงมาต่อหน้าฉันเด็ดขาด" -------------------------------------------------------------- ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์ที่ทั้งปะทะและคลั่งรักนี้นะคะ <3