การประลองรอบแรกที่ไม่เคยมีใครคาดคิด

"วางอาวุธซะเจ้าหนู ก่อนที่ความโอหังของแกจะทำให้ชุดนักเรียนราคาแพงต้องกลายเป็นเศษผ้าขาดรุ่ยบนพื้นสังเวียน" เสียงทุ้มต่ำของ 'กัลลัส' นักเรียนแรงก์ A เจ้าของฉายา 'กำแพงเหล็ก' ดังขึ้นพร้อมกับแรงกดดันมหาศาลจากเวทมนตร์ธาตุดินที่แผ่ออกมาจากร่างกำยำของเขา พื้นสนามประลองสั่นสะเทือนตามจังหวะก้าวเดินที่หนักแน่น ทุกสายตาบนอัฒจันทร์ต่างจับจ้องมาที่ผม... คอล์ คนที่ใครหลายคนมองว่าเป็นเพียงเด็กใหม่ดวงดีที่ฟลุกผ่านรอบคัดเลือกมาได้ ผมยืนนิ่ง สูดลมหายใจเข้าลึก ประเมินสถานการณ์ด้วย 'ดวงตารูน' ที่มองเห็นเส้นสายพลังงานที่ไหลเวียนอยู่รอบกายกัลลัส "ขอบพระคุณสำหรับคำแนะนำครับรุ่นพี่กัลลัส แต่ผมเกรงว่าชุดนักเรียนตัวนี้... อาจจะทนทานกว่าเกราะดินหนาๆ ของรุ่นพี่เสียอีก" ผมตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางๆ พลางกระชับถุงมือหนังที่ซ่อนวงจรเวทมนตร์จิ๋วที่ผมเพิ่งปรุงแต่งขึ้นเมื่อคืนนี้ "ปากดี!" กัลลัสไม่รอช้า เขาตบเท้าลงกับพื้น เวทมนตร์พสุธาทะลายพุ่งขึ้นเป็นเสาหินแหลมคมตรงเข้าหาผมทันที ความเร็วของมันอยู่ในระดับที่เด็กนักเรียนทั่วไปไม่มีทางหลบพ้น หากเป็นผมในอดีตคงต้องกางโล่เวทมนตร์รับตรงๆ ซึ่งนั่นคือกับดัก เพราะกัลลัสจะใช้จังหวะที่ผมเสียหลักจากการปะทะเข้ามาประชิดตัวเพื่อเผด็จศึก แต่ผมไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป ผมไม่หลบ ไม่กางโล่ แต่ผม 'ก้าว' ไปข้างหน้าตามแนวเส้นพลังงานที่รูนมองเห็น เสาหินพุ่งเฉียดไหล่ซ้ายไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร จังหวะเดียวกันนั้น ผมสะบัดมือขวา โปรยละอองผงรูนที่ปรุงด้วยธาตุ 'ลดแรงเสียดทาน' ลงบนพื้นสนาม *ฟึ่บ!* กัลลัสที่พุ่งตัวเข้ามาด้วยแรงมหาศาลเพื่อจะกระแทกผมให้จมดิน กลับเสียหลักอย่างรุนแรงเมื่อเท้าของเขาเหยียบลงบนบริเวณที่ผมโรยผงรูนไว้ แรงเฉื่อยที่ควรจะส่งเขาพุ่งเข้าหาผม กลับกลายเป็นการไถลลื่นออกไปด้านข้างอย่างควบคุมไม่ได้ "อะไรกัน! ทำไมพื้นถึง..." กัลลัสอุทานด้วยความตระหนก ผมไม่ปล่อยให้เขาตั้งตัว ผมดีดตัวขึ้นไปบนอากาศ มือซ้ายวาดวงเวทซ้อนทับกันสามชั้น—ไม่ใช่เวทโจมตี แต่เป็นเวท 'จัดระเบียบรูน' ผมไม่ได้ต้องการทำลายเขาด้วยพลัง แต่ต้องการ 'รื้อถอน' การป้องกันของเขาจากภายใน "กฎของโลกเวทมนตร์ไม่ได้บอกว่าผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดจะเป็นผู้ชนะเสมอไปครับรุ่นพี่ แต่มันคือผู้ที่เข้าใจกฎเกณฑ์ของมันดีที่สุดต่างหาก" กัลลัสพยายามเค้นพลังธาตุดินขึ้นมาห่อหุ้มร่างกายอีกครั้ง แต่ช้าไป... วงเวทของผมสัมผัสกับเกราะพลังงานของเขาและเริ่มสลายโครงสร้างรูนที่เขาใช้ค้ำจุนพลัง เกราะดินที่เคยแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าค่อยๆ แตกสลายกลายเป็นฝุ่นผงเพียงแค่ผมดีดนิ้ว ผู้ชมทั้งสนามเงียบกริบ เซเลสเต้ที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์ฝั่งอาจารย์ดูเหมือนจะยืดตัวตรงขึ้น สายตาคมกริบของเธอหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ—เธอรู้ดีว่าสิ่งที่ผมทำไม่ใช่เวทระดับสูง แต่เป็น 'วิศวกรรมเวทมนตร์' ที่ซับซ้อนเกินกว่านักเรียนชั้นปีนี้จะทำได้ ผมร่อนลงพื้นอย่างแผ่วเบา ร่างของกัลลัสทรุดฮวบลงคุกเข่าด้วยความเหนื่อยล้า พลังเวทของเขารั่วไหลออกจนหมดสิ้นเพราะโครงสร้างรูนพื้นฐานถูกสับเปลี่ยนตำแหน่งในชั่วพริบตา "การประลองสิ้นสุดลงแล้วครับ" ผมกล่าวเบาๆ พลางส่งมือให้เขา ท่ามกลางเสียงโห่ร้องที่เปลี่ยนจากความดูแคลนเป็นความงุนงงและทึ่งในฝีมือ ผมเดินลงจากเวทีด้วยหัวใจที่เต้นรัว ไม่ใช่เพราะความตื่นเต้นจากการต่อสู้ แต่เพราะเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในหัวสมองของผมอย่างต่อเนื่อง [ภารกิจสำเร็จ: ปราบปรามผู้ท้าชิงที่มีแรงก์สูงกว่าโดยไม่ใช้กำลังปะทะตรง] [คะแนนความเชี่ยวชาญด้านรูนโบราณเพิ่มขึ้น] [ตรวจพบสิ่งผิดปกติ: พลังงานต้องห้ามรั่วไหลออกมาจากพื้นที่ประลอง...] ผมหยุดเดินกะทันหัน ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลัง เมื่อมองไปที่จุดที่กัลลัสเคยยืนอยู่ รอยแยกบนพื้นดินไม่ได้ปิดสนิท แต่มันกลับเปล่งแสงสีม่วงดำที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนในตำราเล่มไหน มือของใครบางคนเอื้อมมาแตะไหล่ผมเบาๆ เป็นสัมผัสที่คุ้นเคยแต่แฝงไปด้วยความกังวลอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน "คอล์... อย่าขยับไปไหนเด็ดขาด" เสียงของเซเลสเต้กระซิบข้างหู น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย "สิ่งที่เจ้าเพิ่งปลดปล่อยออกมาจากการประลอง... มันไม่ใช่พลังเวทมนตร์ปกติ แต่มันคือ 'รอยแยกแห่งความว่างเปล่า' ที่ถูกผนึกไว้ใต้สถาบันมานับพันปี" ยังไม่ทันที่ผมจะหันไปถาม เปลวไฟสีดำก็ลุกโชนขึ้นกลางสนามประลอง พร้อมกับร่างในชุดคลุมสีเทาที่ก้าวออกมาจากรอยแยกนั้น เงาของมันยืดขยายราวกับมีชีวิต และสิ่งที่ทำให้ผมใจหายวาบ คือมันกำลังจ้องมองมาที่ผม... ราวกับว่ามันรอคอยผมมานานแสนนานแล้ว "ในที่สุด... ชิ้นส่วนของผู้นำทางก็ปรากฏตัว" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับผมในตอนนี้จากใจจริงครับ — อาร์เธอร์มนตราสวรรค์