เปิดเทอมใหม่กับความวุ่นวายที่มากกว่าเดิม

"ข้าว่าเจ้าควรเก็บไม้เท้าด้ามนั้นลงเสีย ก่อนที่มันจะสร้างรอยไหม้บนพรมราคาแพงของตระกูลเวرمอนต์เข้าจริงๆ นะครับ คุณชายแบรดلي" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงรับรองอาคันตุกะ ค일 (Kail) ยืนไขว่ห้างพิงเสาหินอ่อนสลักลวดลายรูนโบราณ สายตาคมกริบกวาดมองเด็กหนุ่มร่างสูงผู้สวมเสื้อคลุมปักตราสัญลักษณ์รูปมังกรเงินคู่อันเป็นเครื่องหมายของตระกูลขุนนางชั้นสูง แววตาของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและรอยยิ้มเยาะที่ฉาบอยู่บนใบหน้า บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบได้ยินเสียงสะท้อนของลมหายใจ เหล่าคณาจารย์และนักเรียนชั้นปีสูงที่ยืนอยู่รอบด้านต่างกั้นหายใจ ไม่มีใครกล้าปริปากพูดแทรกกลางระหว่างความขัดแย้งที่กำลังปะทุขึ้นในวันเปิดเทอมแรกของปีการศึกษาใหม่นี้ การประลองเวтประจำปีที่ถูกเลื่อนให้จัดขึ้นเร็วขึ้นกว่ากำหนดเดิมถึงสามเดือน กลายเป็นชนวนเหตุให้ตระกูลขุนนางใหญ่ส่งทายาทสายตรงเข้ามาร1ุกรานพื้นที่อำนาจของสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ทีละน้อย แบรดลีย์แค่นหัวเราะในลำคอ เขาตวัดไม้เท้าในมือจนเกิดประกายไฟสีฟ้าแลบแปล๊บปลาบ "สามหาว! เจ้าเป็นเพียงแค่นักเรียนทุนสามัญชนผู้โชคดีที่จับพลัดจับผลูเข้ามาในสถาบันนี้ได้ มีสิทธิ์อะไรมาสั่งสอนข้า ค일? หรือว่าเกียรติยศจากการปรุงยาเมื่อเทอมก่อนมันทำให้เจ้าลืมไปแล้วว่าสถานะที่แท้จริงของเจ้ามันต่ำต้อยแค่ไหน" ค일ไม่แสดงอาการโกรธเคืองแม้แต่น้อย รอยยิ้มสุภาพแต่เย็นชาปรากฏขึ้นที่มุมปาก นิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ ที่กระเป๋าเสื้อด้านใน ซึ่งแฝงไปด้วยพลังงานเวทมนตร์อันคุ้นเคย—ระบบแจ้งเตือนรูนโบราณที่กำลังสั่นเตือนเบาๆ เป็นจังหวะเพื่อคำนวณความน่าจะเป็นในการต่อสู้ [ระบบแจ้งเตือนรูนโบราณ: ตรวจพบการปลดปล่อยพลังงานเวทระดับ 4 จากเป้าหมาย... คำนวณความต้านทานเวทมนตร์: สมบูรณ์แบบ คำแนะนำ: ใช้คาถารักษาความสงบผสมผสานกับรูนลดทอนแรงกระแทกเพื่อหักหน้าคู่ต่อสู้โดยไม่ต้องเสียเหงื่อ] เสียงแจ้งเตือนราบเรียบในหัวทำให้ค일ระบายยิ้มกว้างขึ้นอีกนิด เขาก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แรงกดดันรอบตัวพลันทวีความเข้มข้นขึ้นจนแบรดลีย์ต้องชะงักไปชั่วขณะ "ความต่ำต้อยหรือความสูงส่ง... บางทีมันอาจไม่ได้วัดกันที่ตราสัญลักษณ์บนเสื้อคลุมหรอกนะครับคุณชาย" ค일เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงความเฉียบคมราวกับใบมีดที่ซ่อนอยู่ในปลอกแพร "แต่หากท่านยังดึงดันจะใช้ห้องโถงนี้เป็นลานประลองส่วนตัว เกรงว่าอาจารย์ประจำวิชาเวทมนตร์โบราณคงไม่ยินดีนัก... และผมเชื่อว่าท่านก็คงไม่อยากลองดีกับบทลงโทษของเธอนักหรอก" ทันทีที่สิ้นเสียงของค일 อุณหภูมิภายในห้องโถงก็ลดฮวบลงอย่างฉับพลัน เปลวไฟสีฟ้าในมือของแบรดลีย์มอดดับลงในพริบตา ราวกับถูกแช่แข็งด้วยความเย็นเยือกที่มองไม่เห็น เงาร่างเพรียวระหงของหญิงสาวในชุดคลุมสีดำสนิทปรากฏขึ้นที่เบื้องบนบันไดวนหินแกรนิต เส้นผมสีเงินยวงทิ้งตัวยาวคลอเคลียลาดไหล่ และดวงตาสีอัมพันคู่นั้นกวาดมองผู้บุกรุกด้วยความเย็นชาไร้ก้นบึ้ง เซเลสเต้ (Celeste) ไม่ได้เอ่ยคำพูดใดออกมาแม้แต่คำเดียว แต่แรงกดดันระดับมหาเวทที่แผ่ออกมาจากตัวเธอกลับทำให้เหล่าคุณหนูและคุณชายตระกูลใหญ่ถึงกับหน้าซีดเผือด เข่าอ่อนแรงจนเกือบทรุดลงไปกองกับพื้นเวที ความทรงจำอันโหดร้ายจากการถูกเธอสั่งสอนเมื่อเทอมก่อนยังคงฝังรากลึกอยู่ในใจของพวกเขาทุกคน "ดูเหมือนว่ากฎของสถาบันจะเริ่มมีความหมายน้อยลงทุกทีในสายตาของพวกibมาใหม่สินะครับ เซเลสเต้" ค일แหงนหน้าขึ้นมองอาจารย์สาวพร้อมกับส่งยิ้มบางๆ ให้ เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความคุ้นเคยและเคารพ ซึ่งมีเพียงไม่กี่คนในสถาบันนี้ที่จะกล้าแสดงออกต่อหน้าเธอเช่นนี้ เซเลสเต้ปรายตามองค일แวบหนึ่ง มุมปากของเธอขยับขึ้นเล็กน้อยอย่างยากที่จะสังเกตเห็น ก่อนที่เธอจะก้าวเท้าลงมาเบื้องล่าง เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินดังสะท้อนกังวาน ราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตายสำหรับผู้ที่คิดจะท้าทายอำนาจของเธอ "หากพวกเขายังไม่เข้าใจกฎของการเป็นผู้ใช้เวทที่ดี..." เซเลสเต้เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าทรงพลังจนสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ "ก็หน้าที่ของข้าที่จะต้องช่วย 'ขัดเกลา' มารยาทให้ใหม่... เริ่มจากการคัดชื่อออกครึ่งหนึ่งของรายชื่อผู้มีสิทธิ์เข้าร่วมการประลองเวทประจำปีนี้ เป็นอย่างไรล่ะครับ... ค일?" คำพูดของเซเลสเต้ทำให้แบรดลีย์เบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก การถูกตัดสิทธิ์จากการประลองเวทประจำปีหมายถึงการสูญเสียหน้าตาและโอกาสในการสร้างอิทธิพลของตระกูลในสภาเวทมนตร์ ซึ่งเป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้อย่างเด็ดขาด "อาจารย์เซเลสเต้! พวกเราเป็นตัวแทนจากตระกูลขุนนางเก่าแก่ ท่านไม่มีสิทธิ์..." "ข้ามีสิทธิ์ทุกอย่างภายในอาณาเขตของสถาบันแห่งนี้" เซเลสเต้ตัดบทด้วยแววตาวาวโรจน์ "เว้นแต่ว่า... จะมีใครสามารถเอาชนะนักเรียนทุนที่พวกท่านดูถูกนักดูถูกหนาคนนี้ในการประลองต่อหน้าข้าได้ภายในสามกระบวนท่า" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงอีกครั้ง สายตาทุกคู่พุ่งตรงมาที่ค일เป็นตาเดียว เด็กหนุ่มถอนหายใจเบาๆ อย่างนึกระอาใจในความเจ้าเล่ห์ที่แฝงอยู่ในความเย็นชาของอาจารย์สาวผู้นี้ เธอกำลังใช้เขาเป็นเครื่องมือในการสยบความพยศของบรรดาคุณหนูตระกูลใหญ่อย่างแนบเนียน ค일ก้าวออกมารับคำท้า รอยยิ้มมั่นใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าสะอาดสะอ้าน เขาประสานมือคารวะตามธรรมเนียมปฏิบัติของนักเวทโบราณ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานที่เปี่ยมไปด้วยความสุภาพแต่น่าเกรงขาม "ในเมื่อท่านอาจารย์กรุณามอบโอกาสให้ผมได้แสดงฝีมือต้อนรับเปิดเทอมใหม่... ผมก็คงต้องขอความกรุณาจากคุณชายแบรดลีย์และผองเพื่อน ช่วยกรุณาแสดงเวทมนตร์ที่แท้จริงให้ผมได้ชมเป็นขวัญตาหน่อยนะครับ" ไม้เท้าในมือของค일เปล่งแสงสีทองเรืองรอง รูนโบราณนับร้อยลอยวนเวียนอยู่รอบตัวเขาราวกับหมู่ดาวบนท้องฟ้ายามค่ำคืน แรงสั่นสะเทือนจากพลังเวทอันบริสุทธิ์แผ่ขยายออกไปจนทำให้บรรยากาศรอบด้านบิดเบี้ยว ทว่าในเสี้ยววินาทีที่การประลองกำลังจะเริ่มต้นขึ้น เสียงกริ่งเตือนภัยฉุกเฉินระดับสูงสุดจากหอคอยกลางสถาบันก็ดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับม่านพลังสีดำสนิทที่พุ่งทะยานขึ้นปกคลุมท้องฟ้าเหนือสถาบันเวทมนตร์จนมืดมิดในพริบตา เซเลสเต้ขมวดคิ้วมุ่นเป็นครั้งแรก สีหน้าเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด เธอมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่บิดเบี้ยวผิดธรรมชาติ ก่อนจะหันมาสบตากับค일ที่ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า [ระบบแจ้งเตือนรูนโบราณ: เตือนภัย! ตรวจพบการปลุกผนึก 'ประตูมิติเงาสวรรค์' ขั้นที่เจ็ด... สิ่งมีชีวิตจากมิติเบื้องล่างที่ไม่ควรมีอยู่ กำลังก้าวข้ามเขตแดนเข้ามาในสถาบัน... คำแนะนำ: เตรียมรับมือบอสลับที่ไม่อยู่ในฐานข้อมูลประวัติศาสตร์] ค일หรี่ตาลง รอยยิ้มสุภาพเลือนหายไปจากใบหน้า แทนที่ด้วยความตื่นตัวระดับสูงสุดเมื่อเงาร่างมหึมาคู่หนึ่งค่อยๆ ก้าวทะลุผ่านม่านพลังสีดำลงมาเหยียบย่างบนสนามประลองเบื้องหน้า พร้อมกับเสียงคำรามที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งปฐพี... ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับผมในตอนนี้จากใจจริงครับ — อาร์เธอร์มนตราสวรรค์