เสียงกระซิบจากระบบระดับ SSS

"เศษซากของรูนระดับสามร้อยปีพวกนั้น... ไม่น่าจะประกอบขึ้นมาเป็นวงแหวนสลายพลังได้สมบูรณ์ด้วยซ้ำ หากปราศจากตัวกระตุ้นที่เป็นอณูมานาบริสุทธิ์จากคนในระดับอาจารย์" น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เต็มไปด้วยการวิเคราะห์อย่างลึกซึ้งดังขึ้น ท่ามกลางควันสีเทาจางๆ ที่ยังคงคละคลุ้งอยู่ทั่วลานประลองทดสอบย่อยของสถาบันเวทมนตร์อาร์คานา ค일 (ไคล์) ปัดฝุ่นละอองออกจากเสื้อคลุมสีเข้มของตนเองอย่างใจเย็น ปลายเท้าของเขายังคงเหยียบอยู่บนศิลาเวทที่แตกร้าวเป็นใยแมงมุม ซึ่งเป็นหลัก1ฐานยืนยันถึงความรุนแรงของการปะทะเมื่อไม่กี่วินาทีก่อนหน้านี้ รอบข้างเต็มไปด้วยเสียงกระซิบกระซาบของบรรดานักเรียนปีหนึ่งที่ยืนอออกันอยู่หลังแนวเขตอาคมป้องกัน สายตาทุกคู่จับจ้องมายังร่างของเด็กหนุ่มผู้สามารถพลิกสถานการณ์จากการทดสอบที่ถูกมองว่า "เป็นไปไม่ได้" ให้กลายเป็นเวทีแสดงวิสัยทัศน์อันน่าทึ่ง "เขาทำได้อย่างไรกัน... นั่นมันคาถาอาคมระดับกลางที่ต้องใช้มานาปริมาณมหาศาลไม่ใช่หรือ?" "แถมเขายังไม่ได้ใช้ไม้เท้าเวทมนตร์เลยสักนิด ใช้แค่การคำนวณโครงสร้างรูนในหัวแล้วซัดสวนกลับไปในจุดอับสายตา..." ค일ไม่ได้สนใจเสียงชื่นชมรอบข้าง ดวงตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นใสจดจ้องไปยังหน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเฉพาะตัวเขา ซึ่งเป็นอินเทอร์เฟซของระบบที่สหายร่วมทางปริศนาของเขาพึ่งพามาตลอด [ ติ๊ง! สิ้นสุดการทดสอบภาคปฏิบัติ: บททดสอบแห่งอัคคีและศิลา (ระดับความยาก: A+) ] [ ประเมินผลงาน: ผ่านเกณฑ์สมบูรณ์แบบ (100%) ] [ ผู้เล่นได้ทำการแก้ไขโครงสร้างเวทมนตร์โบราณที่ชำรุดระหว่างการต่อสู้ เพิ่มคะแนนความคิดสร้างสรรค์ +500 แต้ม ] ดวงตาของไคล์หรี่ลงเล็กน้อยเมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความที่เลื่อนไหลผ่านอย่างรวดเร็ว สมองอันรวดเร็วของเขาประมวลผลข้อมูลทุกบรรทัดอย่างเป็นระบบ การที่ระบบแจ้งเตือนปรากฏรางวัลพิเศษเช่นนี้ ย่อมหมายความว่าสถานการณ์เมื่อครู่นี้มีความซับซ้อนกว่าที่คณะกรรมการคุมสอบตั้งใจให้เป็นแต่แรก "เธอทำได้ดีเกินคาดอีกแล้วนะ... ไคล์" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลที่แฝงความเย็นชาไว้เล็กน้อยดังขึ้นจากทางด้านหลัง เงาร่างโปร่งในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ของอาจารย์ประจำวิชาเวทมนตร์โบราณก้าวเดินออกมาจากม่านหมอก เซเลสเต้หยุดยืนห่างจากเขาเพียงไม่กี่ก้าว ดวงตาสีไพลินคู่สวยจ้องมองเด็กหนุ่มด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา มีร่องรอยของความประหลาดใจฉายชัดอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบนั้น ไคล์หันกลับไปโค้งตัวให้อย่างสุภาพตามมารยาทของสุภาพบุรุษ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา "ขอบพระคุณสำหรับคำชมครับท่านอาจารย์ เซเลสเต้ แต่ผมคิดว่าปัญหาไม่ได้อยู่ที่ผมทำได้ดีเกินคาด แต่อ1ยู่ที่ตัวแบบทดสอบต่างหากที่มีร่องรอยการปรับแต่งโครงสร้างเวทมนตร์จากภายนอก... ซึ่งไม่น่าจะเกิดขึ้นในพื้นที่ควบคุมของสถาบันได้" เซเลสเต้ชะงักไปเล็กน้อย เปลือกตาของเธอขยับไหววูบหนึ่งก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม เธอกวาดสายตามองรอบลานประลองที่มีร่องรอยการไหม้เกรียมของมานาแปลกปลอม "เธอสังเกตเห็นร่องรอยของมานาธาตุความมืดเจือปนอยู่ด้วยสินะ" เซเลสเต้เอ่ยเสียงเบา ราวกับจะกระซิบให้ได้ยินกันเพียงแค่สองคน "สถาบันของเราไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่เธอกล่าวในตำราเรียนปีหนึ่งหรอกนะ ไคล์ มีบางสิ่งที่ถูกฝังกลบเอาไว้ใต้รากฐานของหอคอยเวทมนตร์มานานนับศตวรรษ" ในจังหวะนั้นเอง หน้าต่างระบบสีฟ้าที่ควรจะหยุดนิ่งไปแล้ว กลับกะพริบถี่รัวด้วยแสงสีแดงฉาน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในโสตประสาทของไคล์โดยตรง เสียงนั้นไม่ได้ราบเรียบเหมือนเคย หากแต่เต็มไปด้วยความเร่ง1ร้อนและคำเตือนระดับสูงสุด [ ⚠️ คำเตือนจากระบบระดับ SSS: ตรวจพบคลื่นพลังงานปริศนาความถี่ต่ำจากใต้ดิน พิกัด: ดันเจี้ยนต้องห้ามชั้นใต้ดิน B7 ] [ ภารกิจลับฉุกเฉินถูกเปิดใช้งาน: "เสียงกระซิบแห่งรากเหง้า" ] [ รายละเอียด: มีการปลุกผนึกรูนโบราณสายเลือดมารยุคบรรพกาล ผู้เล่นจำเป็นต้องลงไปตรวจสอบก่อนที่รัศมีอาคมจะขยายตัวครอบคลุมพื้นที่สถาบันภายใน 3 ชั่วยาม ] [ รางวัลความสำเร็จ: ปลดล็อกเนตรวิเคราะห์รูนระดับสูงสุด (Omega-Eye) และสิทธิ์เข้าถึงห้องสมุดต้องห้าม ] หัวใจของไคล์กระตุกวูบไปชั่วขณะ สมองที่เคยสงบนิ่งเริ่มคำนวณความเป็นไปได้ทั้งหมดอย่างบ้าคลั่ง ดันเจี้ยนใต้สถาบันชั้น B7... สถานที่ที่ถูกระบุไว้ในแผนผังของสถาบันว่าเป็นเขตหวงห้ามเด็ดขาดและถูกปิดตายมาโดยตลอด เหตุใดจึงมีการเคลื่อนไหวของมานาสายเลือดมารได้? เขาสบตากับเซเลสเต้ที่ในเวลานี้สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด อาจารย์สาวไม่ได้เอ่ยทักท้วงหรือห้ามปรามดังเช่นเคย เธอกลับยกมือขึ้นสัมผัสจี้ห้อยคอรูปกุหลาบเงินโบราณใต้ร่มผ้าโดยไม่รู้ตัว "ดูเหมือนว่า... เราคงไม่มีเวลาพักผ่อนหลังการทดสอบแล้วล่ะครับอาจารย์" ไคล์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มมุมปากของเขากลับมาอีกครั้ง พร้อมกับประกายความตื่นเต้นที่สะท้อนอยู่ในแววตาหลังกรอบแว่น "เพราะดูเหมือนว่าแขกไม่ได้รับเชิญใต้ดิน จะส่งเสียงเรียกเราเสียดังจนน่ารำคาญแล้วล่ะครับ" เซเลสเต้สูดลมหายใจเข้าลึก 1 ครั้ง ก่อนจะสะบัดชายแขนเสื้อเบาๆ เปลวเพลิงสีฟ้าครามลุกโชนขึ้นรอบกายของเธอ "ตามฉันมา... ไคล์ อย่าก้าวออกนอกเขตมานาของฉันเด็ดขาด เพราะสิ่งที่รออยู่ข้างล่างนั้น ไม่ใช่บทเรียนที่เด็กฝึกหัดควรจะต้องเผชิญหน้าตามลำพัง" ทว่า ก่อนที่ทั้งสองจะทันได้ก้าวเท้าเดินไปยังทางลงสู่ชั้นใต้ดิน ลมกรรโชกแรงสายหนึ่งก็พัดกระโชกเข้ามาในลานประลองจนเปลวไฟรอบตัวเซเลสเต้ไหววูบ พร้อมกับเสียงหัวเราะแหברי้วที่ดังสะท้อนก้องมาจากความมืดเบื้องหน้า—เสียงที่ไม่มีใครควรจะได้ยินในเขตปลอดภัยของสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้! --- ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับผมในตอนนี้จากใจจริงครับ — อาร์เธอร์มนตราสวรรค์