เวทมนตร์บทแรกที่สร้างชื่อ

เสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนผืนป่าทึบเบื้องหน้า ไม่ใช่สัญญาณเตือนภัยธรรมดา แต่มันคือเสียงคำรามแห่งความตายจาก "หมาป่าเงาอัคคี" สัตว์อสูรระดับกลางที่ขึ้นชื่อเรื่องความเร็วและเปลวเพลิงที่แผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า กลิ่นอายความร้อนระอุแผ่ซ่านปะปนกับกลิ่นสาบส獣ที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ทว่า ในความตึงเครียดระดับวิกฤตนั้น แววตาของค일กลับพินิจพิเคราะห์อย่างใจเย็น นิ้วเรียวยาววาดตัวอักษรรูนโบราณกลางอากาศอย่างเชื่องช้าแต่แม่นยำ แสงสีครามเรืองรองขึ้นตามปลายนิ้วราวกับดวงดาวที่ถูกร้อยเรียงด้วยกฎเกณฑ์แห่งจักรวาล "อาจารย์เซเลสเต้ถอยหลังไปครึ่งก้าวครับ" เสียงนุ่มทุบเอ่ยบอกอย่างสุภาพ แต่มั่นคงจนอีกฝ่ายชะงัก เซเลสเต้ในชุดคลุมสีดำสนิทขมวดคิ้วเรียวเล็กน้อย ดวงตาสีไพลินจ้องมองเด็กหนุ่มผู้เป็นลูกศิษย์ด้วยความประหลาดใจระคนสงสัย ในฐานะอาจารย์ประจำวิชาเวทมนตร์โบราณ เธอรู้ดีว่าสัตว์อสูรระดับกลางตัวนี้รับมือยากเพียงใด แม้แต่นักเวทชั้นปีที่สามยังต้องเหงื่อตก แต่นี่คือค일 นักเรียนปีหนึ่งผู้ใช้คาถาผสานรูนที่เธอยังไม่เคยเห็นตำราเล่มใดบันทึกไว้ "เจ้ามั่นใจแค่ไหน ค일?" เซเลสเต้ถามเสียงเรียบ ทว่าแววตากลับจับจ้องทุกย่างก้าวของเขาอย่างไม่วางตา "เก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ครับ... ส่วนอีกหนึ่งเปอร์เซ็นต์เผื่อไว้ให้ปาฏิหาริย์ที่ผมกำลังจะสร้างก็แล้วกันครับ" ค일แย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจแบบฉบับของอดีตนักปรุงยาผู้ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน สิ้นคำพูด ร่างของหมาป่าเงาอัคคีก็พุ่งทะยานแหวกม่านหมอกเข้ามาด้วยความเร็วสูง กรงเล็บอาบเปลวเพลิงสีชาดตะปบลงมาหมายบดขยี้ร่างของทั้งสองให้แหลกเป็น2ซีก แรงลมจากการพุ่งชนทำให้เศษใบไม้และกิ่งไม้รอบบริเวณปลิวว่อน ทว่า ค일ไม่แม้แต่จะขยับหนี เขากลับก้าวเท้าออกไปด้านหน้าอย่างสง่างาม ฝ่ามือซ้ายสะบัดออกเบื้องหน้า รูนโบราณที่ถูกวาดไว้ล่วงหน้าส่องแสงเจิดจ้าขึ้นทันที *[ระบบแจ้งเตือนรูนโบราณ: ตรวจพบการใช้คาถาผสาน 'อัสนีพิทักษ์' และ 'พันธนาการดารา' ประสิทธิภาพเพิ่มขึ้น 300%]* เสียงแจ้งเตือนในหัวดังขึ้นพร้อมกับม่านพลังงานสีฟ้าครามที่แผ่ขยายออกไปเป็นรูปทรงเรขาคณิตซับซ้อน เมื่อกรงเล็บเพลิงของหมาป่ากระแทกเข้ากับม่านพลังนั้น มันไม่ได้แตกสลาย แต่กลับสะท้อนแรงกระแทกกลับไปอย่างรุนแรง พร้อมกับโซ่ตรวนแห่งแสงดาราที่พุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน ล็อกขาและลำตัวของสัตว์อสูรยักษ์เอาไว้จนขยับเขยื้อนไม่ได้ "บ้าน่า..." เซเลสเต้พึมพำออกมาเบาๆ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง คาถาผสานรูนระดับนี้ ไม่เพียงแต่ต้องอาศัยความเข้าใจในโครงสร้างเวทมนตร์อย่างลึกซึ้งเท่านั้น แต่ยังต้องคำนวณการไหลเวียนของมานาในเสี้ยววินาทีได้อย่างแม่นยำราศีนับดวงดาว เด็กหนุ่มคนนี้ทำมันได้อย่างไรโดยไร้ร่องรอยความตื่นตระหนก? "อาจารย์ครับ ช่วยเปิดทางให้ผมปิดฉากด้วยนะครับ" ค일หันมาส่งยิ้มสุภาพให้อีกครั้ง ราวกับว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่สัตว์อสูรดุร้าย แต่เป็นเพียงโจทย์ปัญหาในห้องเรียน เขายกมือขึ้นระดับอก รวบรวมมานาทั้งหมดไว้ที่ปลายนิ้ว รูนตัวสุดท้ายถูกเขียนขึ้นด้วยความเร็วสูงจนเกิดเป็นประกายไฟสีทองอร่าม "วิชาเวทบทที่หนึ่ง... การชำระล้างแห่งดาราจักร" วาบ! ลำแสงสีทองบริสุทธิ์พุ่งทะยานออกจากฝ่ามือของค일ราวกับดาวตกแหวกผืนฟ้า มันพุ่งเข้าผสานกับร่างของหมาป่าเงาอัคคีที่ถูกพันธนาการไว้อย่างสมบูรณ์แบบ ไร้เสียงกรีดร้องทรมาน มีเพียงเสียงกังวานคล้ายระฆังโบสถ์ที่ดังสะท้อนไปทั่วผืนป่า เปลวเพลิงสีชาดมอดดับลงในพริบตา ร่างของสัตว์อสูรยักษ์ค่อยๆ สลายกลายเป็นละอองแสงสีขาวบริสุทธิ์ล่องลอยขึ้นสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืน ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงบและกลิ่นอายมานาที่บริสุทธิ์จนน่าประหลาดใจ เซเลสเตี้ยืนนิ่งงัน ภาพของเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ท่ามกลางละอองแสงสะท้อนอยู่ในดวงตาคู่นามของเธอ ความเยือกเย็นและลึกลับที่เธอมักจะใช้สร้างกำแพงกั้นระหว่างเธอกับคนรอบข้าง บัดนี้กลับถูกรอยยิ้มอบอุ่นและแววตาเฉลียวฉลาดของค일สั่นคลอนทีละน้อย "นี่สินะ... เวทมนตร์ที่เจ้าซ่อนเอาไว้" เซเลสเต้เอ่ยเสียงแผ่วเบa ขณะก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกนิด กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรป่าลอยแตะจมูก "ผมไม่ได้ซ่อนหรอกครับ เพียงแต่มันเพิ่งถึงเวลาแสดงความงดงามออกมาก็เท่านั้นเอง" ค일ตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พร้อมกับโค้งตัวลงเล็กน้อยตามมารยาทของสุภาพบุรุษที่ได้รับการอบรมมาเป็นอย่างดี ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายและเต็มไปด้วยความสำเร็จของการต่อสู้ครั้งแรก บรรยากาศรอบตัวก็พลันเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน อุณหภูมิในรัศมีร้อยเมตรลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว *ติ๊ง!* *[คำเตือนจากระบบระดับสูงสุด: ตรวจพบความผิดปกติของสนามพลังมานารอบทิศทาง]* *[แจ้งเตือนฉุกเฉิน: พบร่องรอยการปลุกผนึกของ 'ราชันอสูรโบราณ' ในรัศมี 3 กิโลเมตร]* *[ภารกิจลับระดับ SSS: "ผู้รอดชีวิตแห่งป่าต้องห้าม" ถูกเปิดใช้งานโดยอัตโนมัติ... จงระวัง เงาที่กำลังก้าวออกมาจากความมืดเบื้องหลังพวกท่าน]* ค일ชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าเลือนหายไปในเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบหันขวับกลับไปมองเบื้องหลังทันที ขณะที่เซเลสเต้เองก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน มือเรียวเอื้อมไปแตะด้ามไม้เท้าเวทมนตร์ข้างกายแน่น — ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับผมในตอนนี้จากใจจริงครับ — อาร์เธอร์มนตราสวรรค์