รุ่งอรุณแห่งวันใหม่ในสถาบัน

"ความเงียบที่ขวางกั้นระหว่างเรามันยาวนานเกินไปแล้ว เซเลสเต้" ผมเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงไอระเหยของพลังเวทที่ค่อยๆ จางหายไปจากผนังลับที่เพิ่งเปิดออก เบื้องหลังกำแพงนั้นไม่ใช่หินแกรนิตที่คุ้นเคย แต่เป็นห้องโถงกว้างใหญ่ที่ประดับด้วยดวงตาจำลองนับพันคู่ ซึ่งจ้องมองลงมายังพวกเราด้วยสีหน้าเย็นชา สิ่งที่ผมเห็นไม่ใช่แค่ความลับของสถาบัน แต่มันคือโครงสร้างรากฐานของ 'พลังงาน' ทั้งหมดที่หมุนเวียนอยู่ในอาณาจักรนี้ เซเลสเต้ไม่ตอบในทันที เธอเพียงแต่กระชับถุงมือหนังสีดำเข้าหากัน แสงสีม่วงในดวงตาของเธอยังคงเต้นเร่าราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัดแรง ผมสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากพื้นดินใต้ฝ่าเท้า นี่ไม่ใช่แค่การทรยศของอาจารย์ต่อลูกศิษย์ แต่มันคือการประกาศสงครามกับประวัติศาสตร์ที่ผมเพิ่งจะก้าวขึ้นมาเป็นฮีโร่ได้ไม่ถึงชั่วโมง "เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร ไค" เธอถามเสียงเรียบ ทว่าในความเรียบเฉยนั้นกลับสั่นคลอนด้วยความเจ็บปวดบางอย่าง "ฮีโร่ผู้กอบกู้? เด็กหนุ่มที่โชคดีได้รับพลังจากรูนโบราณ? เธอยังไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับราคาที่ต้องจ่ายเพื่อให้โรงเรียนแห่งนี้ยังคงตั้งอยู่ได้บนผืนแผ่นดินที่ตายแล้ว" ผมก้าวผ่านรอยแยกนั้นเข้าไป ความเย็นเยียบปะทะเข้ากับใบหน้า ราวกับว่าอากาศข้างในนี้ไม่ได้ถูกถ่ายเทมานานหลายศตวรรษ ผมเหลือบมองหน้าต่างสถานะของระบบที่เด้งขึ้นมาเตือนในหัว—*คำเตือน: พบค่าความเสถียรของมิติต่ำกว่าเกณฑ์ปกติ, รูนโบราณในร่างกายของคุณกำลังตอบสนองต่อแกนกลางมหาเวท*—ผมสูดลมหายใจลึก พยายามคุมสติให้มั่นคงท่ามกลางความตื่นตระหนกที่พยายามจะกัดกินหัวใจ "ถ้าการคงอยู่ของโรงเรียนนี้แลกมาด้วยการกัดกินชีวิตของนักเรียนนับพัน รวมถึงการปิดบังความจริงที่น่าสะอิดสะเอียนเช่นนี้..." ผมหยุดยืนประจันหน้ากับเธอ ระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงไม่ถึงหนึ่งช่วงแขน "งั้นเธอก็ไม่ใช่เซเลสเต้คนที่ผมรู้จัก... หรือบางที ผมอาจจะไม่เคยรู้จักเธอจริงๆ เลยสักครั้ง" เธอนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่ดูแตกสลายและเย้ยหยันในเวลาเดียวกัน เธอเอื้อมมือมาแตะที่หน้าอกของผม สัมผัสที่เย็นเยียบผ่านทะลุเนื้อผ้าลงไปถึงหัวใจ "เธอรู้จักฉันดีพอที่จะหลงรักฉัน และนั่นคือความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดของเธอ ไค" ทันใดนั้น เสียงระฆังดังกึกก้องไปทั่วสถาบัน ไม่ใช่เสียงระฆังบอกเวลาเรียนปกติ แต่เป็นเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุด! แสงสีม่วงจากห้องโถงลับขยายตัวเป็นวงกว้าง กลืนกินพื้นที่โดยรอบจนทุกอย่างรอบตัวผมกลายเป็นสีขาวโพลน ผมพยายามเรียกใช้พลังจากรูนในฝ่ามือ แต่กลับพบว่าเวทมนตร์ของผมกำลังถูก 'ดูดกลืน' กลับคืนสู่แกนกลางสถาบันอย่างรุนแรง ผมมองไปรอบๆ เพื่อนร่วมชั้นที่เคยสรรเสริญผมในฐานะฮีโร่ บัดนี้กำลังยืนเรียงรายอยู่ด้านนอกกระจกเงาบานใหญ่ พวกเขาดูเหมือนหุ่นเชิดที่ไร้วิญญาณ ดวงตาของทุกคนเหม่อลอยไร้จุดหมาย เซเลสเต้เดินถอยหลังเข้าไปในเงามืด พร้อมกับภาพสะท้อนของเธอที่เริ่มบิดเบี้ยวกลายเป็นร่างของหญิงสาวในชุดเกราะโบราณที่สวมมงกุฎแห่งราตรี "ยินดีต้อนรับสู่บทเรียนสุดท้าย ไค" เสียงของเธอแว่วมาตามสายลมที่ไม่ได้มาจากที่ไหนเลย "บทเรียนเรื่องการดับสูญของทุกสรรพสิ่ง" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยดังขึ้นในหัว แต่มันไม่ใช่สีฟ้าสดใสอย่างที่เคยเป็น มันคือหน้าต่างข้อความสีแดงฉานที่มีรอยแตกราวกับกระจกที่กำลังจะแตกสลาย [ภารกิจระดับ SSS ปรากฏขึ้น: 'หยุดยั้งรุ่งอรุณแห่งการดับสูญ'] [เงื่อนไข: สังหารผู้กุมหัวใจแห่งสถาบัน (สถานะ: เป้าหมายคือบุคคลที่อยู่ตรงหน้าคุณ)] [ผลกระทบหากล้มเหลว: ลบตัวตนของไคออกจากประวัติศาสตร์และโลกใบนี้] ผมเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวจนเจ็บหน้าอก เมื่อเห็นมือของเซเลสเต้เริ่มเปลี่ยนเป็นกรงเล็บสีดำสนิท เธอกำลังก้าวเข้ามาหาผมช้าๆ ขณะที่มืออีกข้างของเธอชักดาบสีครามที่ปลดปล่อยกลิ่นอายแห่งความตายออกมา "เอาล่ะ ไค..." เธอพึมพำขณะที่ดาบในมือส่องประกายวาววับ "เลือกระหว่างความรักที่ว่างเปล่า... กับโลกที่เธอต้องเลือกจะเผาทำลายมันทิ้งด้วยมือของเธอเอง" ผมกัดฟันแน่น กำมือที่สั่นเทาจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ ความเจ็บปวดนี้เป็นเครื่องเตือนใจว่าผมยังมีชีวิตอยู่ และในจังหวะที่เซเลสเต้พุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสายตาจะมองทัน เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากช่องว่างมิติข้างหลังผม—มันไม่ใช่ศัตรู แต่เป็น 'ไค' อีกคนหนึ่งที่มีรอยแผลเป็นกลางหน้าผากและดวงตาสีทองดุจปีศาจ! "อย่าขยับ... เจ้าหนู" ร่างนั้นกระซิบที่ข้างหูผม น้ำเสียงที่แหบพร่าคล้ายกับเสียงของผมเมื่อหลายสิบปีต่อจากนี้ "ถ้าไม่อยากให้หัวใจของเธอหยุดเต้นในวินาทีนี้ จงอย่าใช้พลังรูน... แต่จงใช้ 'สิ่งนั้น' ที่เธอแอบเก็บไว้ใต้ลิ้นชักห้องสมุด" คำพูดนั้นทำให้โลกของผมหยุดหมุนไปชั่วขณะ เพราะนั่นคือความลับที่ผมไม่เคยบอกใคร แม้กระทั่งระบบ! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับผมจนถึงตอนนี้ อาร์เธอร์มนตราสวรรค์หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับบทสรุปที่กำลังจะมาถึงนะครับ