สัญญาณเตือนภัยสีแดงจากระบบ

“ถอยไปเซเลสเต้! รูนป้องกันชั้นที่สามกำลังละลาย!” ผมคำรามลั่นขณะที่นิ้วมือวาดผ่านอากาศอย่างรวดเร็วเพื่อสร้างวงแหวนเวทมนตร์ต้านทานแรงอัดอากาศมหาศาลที่กำลังพุ่งเข้าใส่ห้องโถงวิจัย พื้นหินอ่อนระดับตำนานของสถาบันสั่นสะท้านจนเกิดรอยร้าวเป็นสายใยเหมือนใยแมงมุม พลังงานสีม่วงเข้มข้นที่ผมไม่เคยสัมผัสมาก่อนกำลังแทรกซึมผ่านรอยแยกมิติ ราวกับน้ำหมึกที่หยดลงในแก้วน้ำใส มันขยายตัวและกัดกินทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า เซเลสเต้ขยับกายมาขวางหน้าผมไว้ เรือนผมสีเงินยาวสลวยของเธอพลิ้วไหวตามแรงกระแทกจากมานาต่างมิติ นัยน์ตาสีครามที่ปกติจะเย็นชาดุจน้ำแข็งบัดนี้กลับฉายแวววิตกอย่างชัดเจน เธอไม่ได้หันกลับมามองผม แต่เสียงที่เอ่ยออกมานั้นแฝงไปด้วยพลังกดดันมหาศาล “ไคล์... สิ่งที่อยู่หลังรอยแยกนั่น ไม่ใช่มานาปกติ แต่มันคือ ‘กลิ่นอายแห่งจุดจบ’ เจ้าถอยไปที่วงแหวนอาคมชั้นในเดี๋ยวนี้ นี่ไม่ใช่ระดับที่นักเรียนอย่างเจ้าจะรับมือได้!” “อาจารย์ครับ! ถ้าผมถอยตอนนี้ หอคอยหลักจะถล่มลงมาทั้งหลัง!” ผมโต้กลับพลางเร่งมือจัดเรียงโครงสร้างรูนในอากาศ ความเร็วของผมขณะนี้เกินขีดจำกัดที่ร่างกายมนุษย์จะทำได้เสียอีก เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังระงมอยู่ในหัวเหมือนสัญญาณเตือนภัยพายุ [แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS: ความเสถียรของมิติในพื้นที่ปัจจุบันลดลงเหลือ 12%...] [คำเตือน: ตรวจพบตัวตนระดับ ‘ภัยพิบัติเคลื่อนที่’ กำลังใช้ชื่อจริงของโฮสต์เป็นกุญแจเปิดประตูมิติ...] [คำแนะนำ: ปิดกั้นการรับรู้ผ่านการสะกดจิตตัวเอง หรือยอมรับความเสี่ยงในการถูกแทรกแซงทางจิตวิญญาณ!] ผมกัดฟันกรอด ความรู้สึกแสบร้อนแล่นผ่านสมองเหมือนถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง “มันรู้ชื่อผม... เซเลสเต้ มันไม่ได้แค่บุกรุก แต่มันตามล่าผม!” เซเลสเต้ชะงักไปครู่หนึ่ง เธอหันกลับมามองผมเพียงเสี้ยววินาที ความลังเลในสายตาของเธอหายไปถูกแทนที่ด้วยความเด็ดขาดบางอย่าง เธอดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว กำแพงไฟสีน้ำเงินครามก็โอบล้อมรอบตัวเราสองคนเป็นโดมป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา “ถ้ามันตามหาเจ้า... งั้นข้าจะซ่อนตัวตนของเจ้าจากทุกมิติเอง!” เธอเอ่ยเสียงเรียบ ทว่ามือของเธอสั่นเล็กน้อย “ไคล์ ฟังข้า... พลังงานที่รั่วไหลออกมานั่นคือส่วนหนึ่งของ ‘รหัสพันธุกรรมเวทมนตร์’ ของเจ้าที่ถูกขโมยไปเมื่อสิบปีก่อน ในวันที่ดันเจี้ยนนั้นปิดตาย... เจ้าไม่ได้ทะลุมิติมาโดยบังเอิญ แต่นี่คือการกลับมาเพื่อทวงคืน!” คำพูดของเธอกระแทกเข้ากลางใจผมเหมือนค้อนยักษ์ สิบปีที่แล้ว? วันที่ผมจำไม่ได้แม้แต่เศษเสี้ยวของอดีตในร่างนี้ ความเป็นไปได้มากมายแล่นผ่านสมองผมทันที การที่ผมเป็นนักปรุงยาอัจฉริยะ การที่ผมอ่านรูนโบราณได้ทะลุปรุโปร่งเหมือนมันเป็นภาษาแม่ ทุกอย่างไม่ใช่ความบังเอิญ! *โครม!* กำแพงไฟสีน้ำเงินสั่นสะท้าน รอยแยกมิติตรงหน้าฉีกกว้างขึ้น เผยให้เห็นดวงตาขนาดมหึมาที่จ้องมองมายังเราผ่านความมืดมิดของห้วงจักรวาล มันเป็นดวงตาที่ดูเย่อหยิ่ง เย็นชา และเปี่ยมไปด้วยความโหยหา มันไม่ใช่การจ้องมองของสัตว์ป่า แต่มันคือการจ้องมองของผู้ที่กำลังจะทวงคืนของรักจากเจ้าของที่แท้จริง “ไคล์!” เสียงของเซเลสเต้ขาดห้วง เมื่อแรงอัดอากาศมหาศาลจากฝั่งตรงข้ามทะลุผ่านเข้ามาจนโดมป้องกันร้าวลึก “ส่งมือของเจ้ามา! เราต้องใช้ ‘พันธสัญญาแห่งรูนเลือดยิ่ง’ เพื่อผนึกรอยแยกนี้... ถ้าเจ้าไม่ทำ หอคอยนี้จะถูกกลืนกินไปพร้อมกับโลกเบื้องล่างทั้งหมด!” ผมมองไปที่มือของอาจารย์สาวที่ยื่นมาตรงหน้า ความร้อนรุ่มจากพลังงานเวทมนตร์ปะทะเข้ากับความเย็นเยียบของความกลัวในจิตใจ ระบบในหัวผมกำลังเตือนภัยระดับวิกฤตหน้าจอสีแดงฉานกระพริบถี่ๆ จนแทบจะมองไม่เห็นตัวอักษร [คำเตือน: หากยอมรับการเชื่อมต่อ พลังงานชีวิตของคุณจะถูกหักลบออก 40% และตัวตนของคุณจะถูกเปิดเผยต่อ ‘ผู้นั้น’ โดยสมบูรณ์] ผมมองดวงตาที่น่าสะพรึงกลัวนั่น แล้วมองไปที่แผ่นหลังของอาจารย์ที่พยายามปกป้องผมจนตัวสั่น นี่คือเดิมพันครั้งใหญ่ที่สุดตั้งแต่ผมข้ามมิติมา และผมรู้ดีว่าหากถอยตอนนี้ ความภูมิใจในการเป็นจอมเวทของผมจะไม่มีวันให้อภัยตัวเองได้ ผมยื่นมือไปกุมมือของเซเลสเต้แน่น ความอบอุ่นจากมือของเธอแผ่ซ่านเข้ามาตัดกับความเย็นเยียบของเวทมนตร์ที่กำลังรั่วไหล “ลงมือเลยครับอาจารย์... ไม่ว่าผมจะเป็นใครในอดีต แต่ตอนนี้ ผมคือคนที่กำลังจะสยบมันด้วยมือของตัวเอง!” สิ้นเสียงของผม แสงสีทองสว่างวาบขึ้นรอบห้องโถง พลังมานาของผมและเธอหลอมรวมกันจนเกิดเป็นวงแหวนรูนขนาดยักษ์ที่ลอยเด่นอยู่เหนือหัว แต่ในวินาทีที่วงแหวนนั้นจะหมุนเข้าล็อกปิดรอยแยกมิติ เสียงกระซิบที่คุ้นเคยอย่างประหลาดก็ดังแว่วเข้ามาในโสตประสาทของผม... ไม่ใช่จากรอยแยก แต่มันดังมาจากด้านหลังของผมเอง *“ในที่สุด... ข้าก็ได้พบเจ้าสักที... ไคล์”* ผมตัวแข็งทื่อเมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจเย็นเยียบที่รดต้นคอ พร้อมกับเสียงฝีเท้าเบาหวิวที่ค่อยๆ ก้าวเข้ามาใกล้จากมุมมืดของห้องโถงที่ไม่มีใครควรจะอยู่ได้... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นที่สุดนี้ แล้วพบกันตอนหน้าครับ! อาร์เธอร์มนตราสวรรค์