คำสารภาพที่ไม่เป็นทางการ

กลิ่นอายฉุนกานพลูและกระดาษ parchment เก่าคร่ำคร่าตลบอบอวลอยู่ภายในห้องวิจัยใต้ดินยามวิกาล แสงไฟสีฟ้าอมม่วงจากตะเกียงมานาสั่นไหวเบาๆ ตามจังหวะการหมุนวนของกระแสมานาในแท่นวงแหวนรูนโบราณ ค일กำลังใช้ปลายปากกาขนนกจุ่มหมึกพิเศษที่สกัดจากเกล็ดมังกรวารี บรรจงวาดลวดลายอักขระซับซ้อนลงบนแผ่นศิลาสีดำสนิท สมาธิของเขาถูกตรึงไว้กับเส้นสายทุกมิลลิเมตร เพราะข้อผิดพลาดเพียงนิดเดียวอาจทำให้วงแหวนเวทมนตร์ป้องกันระดับสี่ระเบิดควันโขมงขึ้นมาได้อีกรอบ "ถ้านายยังคงฝืนเดินเส้นมานาด้วยความเร็วระดับนั้นในวินาทีที่สาม จุดเชื่อมต่อของรูนอัคคีจะเกิดภาวะ Overload ทันทีนะครับ ไคล์" เสียงทุ้มนุ่มลึกแต่แฝงด้วยความเยە็นชาอันเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง เซเลสเต้ อาจารย์สาวผู้กุมความลับดำมืดของสถาบัน ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยฝีเท้าที่แทบไร้เสียง ร่างเพรียวบางภายใต้ชุดคลุมสีดำสนิททิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเก่าตรงข้ามโต๊ะทำงานของเขา ดวงตาสีอัมพันคู่สวยภายใต้กรอบผมสีเงินยวงก้มลงมองแผ่นศิลาในมือเขาอย่างพินิจพิเคราะห์ ค일ชะงักมือที่กำลังถือปากกา เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับอาจารย์สาว รอยยิ้มบางๆ ที่มักจะซ่อนความเจ้าเล่ห์ไว้เสมอผุดขึ้นที่มุมปาก "อาจารย์กำลังเป็นห่วงผมอยู่หรือครับ? หรือว่ากลัวห้องวิจัยราคาแพงนี่จะต้องถูกระเบิดทำลายอีกรอบกันแน่" ค일เอ่ยหยอกล้อด้วยน้ำเสียงสุภาพตามเคย แต่แววตาเป็นประกายระยิบระยับ เซเลสเต้ไม่ตอบในทันที เธอยื่นเรียวหนังสวยเข้ามาใกล้ ปลายนี้วกของเธอกดลงบนจุดที่ค일กำลังจะวาดเส้นมานาพอดี ไอเย็นยะเยือกจากปลายนิ้วของเธอแผ่ซ่านผ่านผิวสัมผัสจนค일ต้องสะดุ้งเล็กน้อย "ฉันไม่ได้ห่วงห้องวิจัย... ฉันแค่ขี้เกียจมานั่งอธิบายให้สภาอาจารย์ฟังว่าทำไมนักเรียนอัจฉริยะถึงเกือบเผาหอคอยเวทมนตร์พังเป็นรอบที่สามในสัปดาห์นี้ต่างหาก" ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนแทบ ชิดลมหายใจอุ่นๆ ของเซเลสเต้เจือจางด้วยกลิ่นหอมจางๆ ของดอกจันทน์กะพ้อ ซึ่งเป็นสมุนไพรหายากที่เธอใช้ปรุงยาประจำตัว ค일รู้สึกได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่เริ่มผิดจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อเวทมนตร์ระเบิด แต่เป็นเพราะนัยน์ตาสีอัมพันคู่นั้นที่กำลังจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเขา ราวกับกำลังอ่านความลับทั้งหมดที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังรอยยิ้มของอดีตนักปรุงยาผู้นี้ [ระบบแจ้งเตือนรูนโบราณ: ตรวจพบระดับมานาแปรปรวนในตัวเป้าหมาย (เซเลสเต้) อัตราการเต้นของหัวใจเกินค่ามาตรฐาน 35% คำแนะนำ: รักษาความสงบและระมัดระวังการตัดสินใจในภาวะอารมณ์สูง] เสียงแจ้งเตือนจากระบบในหัวของค일ดังขึ้นเตือนสติ แต่วินาทีนี้เขากลับเลือกที่จะเมินเฉยต่อมัน ค일วางปากกาขนนกในมือลงอย่างช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าสบตาเธอตรงๆ โดยไม่หลบสายตา "ถ้าอย่างนั้น... เปลี่ยนจากคำเตือนเรื่องห้องวิจัย มาเป็นคำอธิบายเรื่องประโยคที่อาจารย์พูดทิ้งไว้เมื่อตอนเย็นจะได้ไหมครับ" ค일เอ่ยเสียงนุ่ม "ที่อาจารย์บอกว่า... *'ยินดีด้วยนะ... สำหรับชัยชนะปลอมๆ ที่แกเพิ่งแย่งชิงมาจากนรก'* ประโยคนั้น... หมายความว่าอย่างไรกันแน่ครับ" บรรยากาศภายในห้องวิจัยพลันเงียบสงบลงทันที เสียงหึ่งของมานาในแท่นวงแหวนเบาลงจนแทบไม่ได้ยิน เซเลสเต้ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีอัมพันไหววูบชั่วพริบตา ก่อนที่ใบหน้าเรียบเฉยจะกลับมาเป็นปกติ เธอดึงมือกลับอย่างช้าๆ แล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ "เธอรู้ตัวไหม ไคล์ ว่าบางครั้งความฉลาดเกินไปของเธอมันน่ารำคาญเสียจริง" เซเลสเต้ถอนหายใจเบาๆ "ผมถือว่าเป็นคำชมก็แล้วกันนะครับ" ค일แย้มยิ้มบางๆ "โดยเฉพาะเมื่อคำชมนั้นมาจากปากของอาจารย์ผู้ทรงพลังที่สุดคนหนึ่งของสถาบัน" เซเลสเต้หรี่ตามองเขาครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาหยุดยืนอยู่ใกล้ๆ เก้าอี้ของค일 มือเรียวยาวเอื้อมออกไปหยิบปอยผมสีดำสนิทที่ตกลงมาปรกหน้าผากของเขาออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนจนผิดวิสัยทำให้ค일ถึงกับนิ่งง้างไปชั่วขณะ "ชัยชนะที่เธอกำลังภาคภูมิใจในงานประลองเวท... มันไม่ใช่ของเธอตั้งแต่แรก ไคล์" เสียงกระซิบแผ่วเบาดังก้องอยู่ข้างหู "มีใครบางคน... หรือบางสิ่ง... กำลังชักใยพวกเธอให้อยู่ในกระดานหมากรุกที่ใหญ่กว่านี้มาก และคนที่ส่งข้อความเตือนเธอนั่น... ไม่ใช่เพื่อนร่วมชั้นของเธอแน่ๆ" ก่อนที่ค일จะได้เอ่ยถามอะไรเพิ่มเติม เซเลสเต้ก็หันหลังกลับและก้าวเดินไปยังประตูห้องวิจัย "พักผ่อนเสียเถอะ ไคล์... พรุ่งนี้เช้า เธอจะต้องเผชิญหน้ากับบททดสอบที่แท้จริงของจริงเสียที" ร่างของอาจารย์สาวหายลับไปในความมืดของทางเดิน เหลือไว้เพียงกลิ่นหอมจางๆ และความเงียบงันที่น่าอึดอัด ค일ขมวดคิ้วแน่น สมองอันชาญฉลาดกำลังประมวลผลคำพูดของเธออย่างรวดเร็ว แต่ก่อนที่เขาจะได้ข้อสรุปใดๆ แสงสีแดงฉานก็พลันสว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้องวิจัย [ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบร่องรอยการบุกรุกจากมานาต่างมิติ... รูนป้องกันรอบหอคอยถูกทำลายทั้งหมด... เป้าหมายที่ไม่ได้รับเชิญกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่... และ... "มัน" รู้จักชื่อจริงของคุณแล้ว ไคล์] ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ