บอสลับแห่งดันเจี้ยนตื่นจากการหลับใหล

“ถอยไปให้พ้นจากวงเวทนั้นเดี๋ยวนี้ คาอิล!” เสียงตวาดของเซเลสเต้ที่ปกติมักจะราบเรียบและเยือกเย็น บัดนี้กลับสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด แววตาของอาจารย์สาวที่ผมเคยเห็นแต่ความนิ่งเฉยทอประกายแห่งความหวาดหวั่น เธอขยับกายขวางหน้าผมไว้ ร่างเพรียวบางของเธอสั่นเทาเล็กน้อยในขณะที่มือเรียวสวยเร่งร่ายอาคมป้องกันชั้นสูงสุดจนเกิดเป็นเกราะแก้วแสงสีเงินห่อหุ้มเราทั้งคู่ “อาจารย์ครับ... แรงกดดันนี่มันไม่ใช่เวทมนตร์ทั่วไป” ผมเอ่ยขึ้นขณะที่ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบห้องโถงใจกลางดันเจี้ยนชั้นลึก อากาศในตอนนี้หนาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอายความตายที่คล้ายกับสนิมเหล็กผสมกับกลิ่นไหม้ของกำมะถันกำลังกัดกินผนังหินที่สลักรูนโบราณจนแตกร้าว *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานดังขึ้นในโสตประสาทอย่างบ้าคลั่ง หน้าต่างโฮโลแกรมสีแดงฉานเด้งขึ้นตรงหน้าผม [คำเตือน! ตรวจพบแหล่งพลังงานระดับภัยพิบัติ: 'รากเหง้าแห่งความว่างเปล่า'] [สถานะ: บอสลับกำลังตื่นจากการหลับใหล - อัตราความสำเร็จในการหลบหนี 0.01%] [คำแนะนำ: รูนโบราณในพื้นที่ถูกบิดเบือน จงเตรียมพร้อมสำหรับ 'การล้างบาง'] ผมกัดริมฝีปากจนรู้สึกถึงรสเลือด นี่ไม่ใช่การทดสอบนักเรียนตามปกติอย่างที่สถาบันตั้งใจไว้ แต่มันคือกับดักที่ถูกวางไว้อย่างแยบยลเพื่อดึงตัวตนบางอย่างขึ้นมาจากขุมนรก “อย่ามองไปที่ใจกลางความมืดนั่นคาอิล หลับตาลงเสีย!” เซเลสเต้สั่งเสียงเข้ม มือข้างหนึ่งของเธอยื่นมาปิดตาผมด้วยความลนลาน ซึ่งมันเป็นกิริยาที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนจากอาจารย์ผู้หยิ่งผยองคนนี้ “อาจารย์รู้อะไรมาใช่ไหมครับ?” ผมถามเสียงเรียบ พยายามคุมสติให้มั่น “ทำไมรูนผนึกชั้นที่ 9 ถึงถูกปลดล็อกโดยใช้พลังงานเวทของนักเรียนในสถาบัน... นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ” เซเลสเต้ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมลดมือลง ดวงตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่แท่นหินใจกลางห้องที่บัดนี้กลายเป็นโพรงมืดมิด “มันไม่ใช่เวทมนตร์ของมนุษย์ แต่มันคือ 'เจตจำนง' ที่สาบสูญ... คาอิล เธอจำคำสาปที่เคยสัญญากับฉันได้ไหม หากวันนี้เราต้องจบสิ้นที่นี่ ฉันอยากให้เธอรู้ว่าที่ฉันพยายามผลักดันเธอให้เก่งขึ้น...” “เพราะอาจารย์รู้ว่าวันหนึ่งผมต้องเผชิญหน้ากับมันตามลำพังสินะครับ” ผมต่อประโยคให้เธอด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิท ผมไม่ได้ตกใจกับความจริงข้อนี้ แต่มันกลับทำให้ความมุ่งมั่นในใจผมเดือดพล่าน เสียงหัวเราะทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังแทรกขึ้นมา ราวกับเสียงกระดูกที่บดเสียดสีกัน ความมืดรอบตัวเริ่มควบแน่นกลายเป็นร่างเงาขนาดมหึมาที่ไร้ใบหน้า ทว่ารัศมีของมันกลับกดทับจิตวิญญาณจนผมรู้สึกเหมือนกำลังจะแตกสลาย “ในที่สุด... ประตูบานที่หนึ่งก็เปิดออก” เสียงนั้นก้องกังวานอยู่ในหัวของทุกคน “เจ้าหนูที่ถือครองรูนแห่งปัญญา... และผู้สืบทอดสายเลือดที่ถูกลืม... ข้าเฝ้ารอเวลานี้มานานเกินกว่าที่กาลเวลาจะนับได้” ผมกระชับถุงมือเวทมนตร์ที่เพิ่งปรับแต่งรูนในระบบให้แน่นขึ้น พลังมานาในร่างเริ่มไหลเวียนย้อนศรตามเทคนิคการปรุงยาที่ผมประยุกต์ใช้ในการรีดเร้นพลัง “ผมไม่สนว่าคุณจะเป็นใคร หรือถูกผนึกมานานเท่าไหร่ แต่การจะผ่านศพอาจารย์ผมไป... คุณต้องถามความเห็นของผมก่อน!” เซเลสเต้มองผมด้วยความตกตะลึง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเศร้าๆ ที่แฝงไปด้วยความภาคภูมิใจ “ถ้าเช่นนั้น ก็อย่าให้ฉันต้องตายเปล่าล่ะ... เจ้าลูกศิษย์ตัวแสบ” ทันใดนั้น ร่างเงาสีดำทมิฬก็ยกมือขึ้น เพียงปลายนิ้วสัมผัสอากาศ พื้นดินก็สั่นสะเทือนรุนแรง รูนโบราณบนผนังที่เคยเรืองแสงสีฟ้ากลับกลายเป็นสีม่วงคล้ำ มันไม่ใช่การโจมตี แต่เป็นการ 'ลบ' กฎฟิสิกส์และเวทมนตร์ในพื้นที่นี้ให้หายไป [คำเตือน! พื้นที่เกิดปรากฏการณ์ 'ความว่างเปล่าสัมบูรณ์' เวทมนตร์ทุกชนิดในรัศมี 10 เมตรจะถูกรีเซ็ต!] ผมมองดูแสงสีฟ้าจากเกราะของเซเลสเต้ที่ค่อยๆ จางหายไปอย่างรวดเร็ว เธอหันมามองผมเป็นครั้งสุดท้าย สายตานั้นสื่อความหมายมากมายที่เธอไม่เคยพูดออกมาได้จนจบ ในเสี้ยววินาทีที่ความมืดพุ่งเข้าหาเรา ร่างของบุคคลหนึ่งที่ผมไม่เคยคาดคิดว่าจะปรากฏตัวที่นี่ ก็ก้าวออกมาจากเงามืดหลังแท่นบูชา เขาคนนั้นคืออาจารย์ใหญ่ที่หายสาบสูญไปพร้อมกับความลับของสถาบัน... แต่ใบหน้าของเขากลับเป็นคนละคนกับที่ผมรู้จัก “เสียใจด้วยนะเซเลสเต้... แผนการของเธอมันช้าไปหนึ่งก้าว” ชายผู้นั้นขยับยิ้มเย็น ก่อนจะกดรูนลงบนแผ่นหลังของผม กระแสไฟฟ้าสีดำแล่นพล่านไปทั่วร่างจนผมทรุดลงกับพื้น สติของผมเริ่มเลือนรางขณะที่เห็นเซเลสเต้ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนแห่งความมืด และในจังหวะสุดท้ายก่อนที่ภาพทุกอย่างจะตัดเป็นสีดำสนิท ผมก็ได้ยินเสียงกระซิบจากความว่างเปล่าที่ทำเอาหัวใจผมแทบหยุดเต้น “คนต่อไปที่จะตาย... คือคนที่เธอรักที่สุดนะ คาอิล” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ! อาร์เธอร์มนตราสวรรค์